บทที่ 97 - อย่าโทษฉัน ถ้าจะโทษก็โทษที่เกิดเป็นเดรัจฉาน!

ข้างหลัง เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวของฝูงหมาป่าดังใกล้เข้ามาเหมือนเสียงฟ้าร้อง ผสมปนเปกับเสียงกรงเล็บขูดหินบาดหูและเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของสัตว์ร้าย แต่จอนทำเป็นหูทวนลม เร่งฝีเท้าพุ่งเข้าไปในส่วนลึกของหุบเขา มนุษย์จะเลื่อนคลาสใหญ่ต้องผ่านบททดสอบ สัตว์ร้ายก็เหมือนกัน มอนสเตอร์ที่ถึงระดับหนึ่ง เมื่อเวลาผ่านไป หรือเมื่อฝูงใหญ่ขึ้น ย่อมต้องก้าวสู่เส้นทางการเลื่อนขั้น ใครผ่านได้ก็วิวัฒนาการ ใครไม่ผ่าน... จุดจบก็เป็นเหมือนภาพตรงหน้า

เมื่อเขามาถึงก้นหุบเขา ก็เห็นสัตว์ยักษ์นอนตะแคงอยู่บนพื้นหิมะเย็นเฉียบ ลำตัวยาวเกือบ 4 เมตร ขนสีเทาดำที่เคยเงางามตอนนี้ฉีกขาดหลุดลอก เผยให้เห็นแผลเหวอะหวะลึกถึงกระดูก เลือดข้นหนืดแข็งตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีแดงคล้ำปกคลุมหิมะเป็นวงกว้าง แผลฉกรรจ์ที่สุดอยู่ที่สีข้าง รอยฉีกกว้างจนเห็นซี่โครงหักและอวัยวะภายในที่ขยับตุบๆ อย่างแผ่วเบา หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างอ่อนแรง ลมหายใจพ่นไอขาวปนละอองเลือด ดวงตาเหม่อลอย ชัดเจนว่าใกล้ตายเต็มที ต่อให้ปล่อยไว้ มันก็ไม่รอดแน่ แม่หมาป่า 5-6 ตัวที่ตัวใหญ่กว่าพวกบนสันเขา ยาวเกือบ 3 เมตร เฝ้าอยู่รอบๆ ราชาหมาป่าผู้ใกล้สิ้นใจ พวกมันเลือดท่วมตัว บาดแผลเต็มร่าง ขาที่เคยแข็งแรงสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าและเจ็บปวด แต่ยังจ้องจอนผู้บุกรุกเขม็ง ย่อตัวต่ำ แยกเขี้ยวเปื้อนเลือด ส่งเสียงคำรามต่ำขู่ฟ่อ "กรรรร!——!!"

ใบหน้าจอนไร้อารมณ์ ดวงตาสีฟ้ามีเพียงความเยือกเย็นและการคำนวณ "ยังไม่ตายสนิท... Last Shot (ลาสช็อต) ได้ เก็บ XP ได้อีกชุด" ถึงการซ้ำเติมคนเจ็บจะไม่ใช่วิถีลูกผู้ชาย แต่ศัตรูตรงหน้าไม่ใช่คน! กับสัตว์เดรัจฉาน ไม่ต้องพูดเรื่องคุณธรรม! เขาไม่แม้แต่จะมองแม่หมาป่าที่ขู่ฟ่อ โบกมือให้วอล์คเกอร์ V ทั้งสองตัวข้างหลัง กำไลข้อมือเรืองแสงวาบ "โหมดป้อมปืน ทำงาน"

วิ้ง——! วอล์คเกอร์ V ทั้งสองหมุนตัว หันปากกระบอกปืนไปทางปากทางหุบเขาที่จอนเพิ่งผ่านมา เครื่องยิงหมุดเหล็กส่งเสียงชาร์จพลังงานต่ำๆ พวก [วอร์ก] ตัวจ่าฝูงที่เร็วที่สุดกำลังจะลงมาถึงแล้ว! แต่จักรกลเวทไม่สน มันทำงานตามโปรแกรมที่ตั้งไว้เท่านั้น ทันทีที่ฝูงหมาป่าระลอกแรกเข้าสู่ระยะยิง กระบอกปืนหมุนสามลำกล้องก็สว่างวาบด้วยแสงสีฟ้า จากนั้น "จิ้ว—จิ้ว—จิ้ว!!!" หมุดเหล็กยาวเท่านิ้วชี้ถูกยิงออกไปเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เจาะทะลุร่างบรรดาลูกสมุนผู้ซื่อสัตย์ที่พยายามปกป้องราชาอย่างไร้ความปรานี! เลือดสาดกระเซ็น เสียงร้องโหยหวนดังระงม! วอร์กที่โดนยิงตายกลิ้งโค่โล่ ขัดขวางการบุกของพวกข้างหลังไปได้บ้าง

ส่วนจอน ชักดาบคาตานะที่เอว พุ่งเข้าหาราชาหมาป่าผู้ใกล้ตาย! แม่หมาป่าแม้ไม่อยากทิ้งราชา แต่เห็นจอนคุกคามชัดเจนขนาดนี้ พวกมันยอมไม่ได้! หมาป่ายักษ์ 3 ตัวที่แกร่งจนเรียกได้ว่าเป็นสัตว์อสูร กระโจนออกมา หมายจะใช้เขี้ยวเล็บหยุดศัตรู! จอนไม่หยุดฝีเท้า เปลวไฟลุกท่วมตัวทันที! [ร่ายรำมังกรเพลิง]! ไฟสีทองแดงพุ่งออกจากรอยต่อชุดเกราะเหมือนมีชีวิต บิดเบือนอากาศรอบตัว คลื่นความร้อนระเบิดออกผลักลมหนาวถอยร่น พร้อมกันนั้น คลื่นพลังที่มองไม่เห็นก็แผ่ออกมา! [ความชำนาญออร่า] ทำงาน! [ออร่ากระแทก] —— สถานะแผ่ขยาย! วิ้ง! วงแหวนแสงที่มีความร้อนสูงแผ่ออกไป ครอบคลุมแม่หมาป่าทั้ง 3 ตัว ตามมาด้วยคลื่นกระแทกแห่งเปลวเพลิง! "บึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!" [-10 (ความเสียหายไฟ)] x3!

ระเบิดไฟขนาดย่อม 3 ลูกเกิดขึ้นกลางอากาศ กระแทกใส่ร่างสัตว์ร้าย! ดาเมจไม่สูง แต่เผาขนพวกมันจนเจ็บแสบ! "เอ๋ง——!" ในจังหวะเดียวกัน ดาบของจอนก็มาถึง! เปลวเพลิงในมือม้วนตัวเป็นกรงเล็บมังกรยาว ครอบคลุมแม่หมาป่า 2 ตัวที่ใกล้ที่สุด! [กระบวนท่าโจมตี]! [กรงเล็บมังกรตวัด]! แสงดาบเหมือนผ้าไหมสีทองแดง ตัดผ่าอากาศพร้อมเสียงหวีดหวิว! ความร้อนสูงและพลังเจาะเกราะ ตัดผ่านขน กล้ามเนื้อ และกระดูก แล้วเผาจนเป็นถ่าน! [-487! (เจาะเกราะ) -55 (ความเสียหายไฟ)]! [-502! (เจาะเกราะ) -55 (ความเสียหายไฟ)]!

จากนั้น ราวกับไม่ต้องพักหายใจ จอนตวัดดาบซ้ำ! [จัดท่าร่างใหม่ ]! [จู่โจมฉับไว]! ดาบที่รวดเร็วและเบากริบ กรีดผ่านสีข้างแม่หมาป่าทั้งสองพร้อมกัน ระเบิดแสงไฟเจิดจ้าจากภายในร่างพวกมัน! [-103 (เข้าเป้า! โจมตีจุดตาย!) -300 (ระเบิดไฟศักดิ์สิทธิ์)] x2! คอมโบ [ออร่ากระแทก] + [กรงเล็บมังกรตวัด] + [จู่โจมฉับไว] ครบ 3 ฮิต ทริกเกอร์ [ตราประทับไฟศักดิ์สิทธิ์] ระเบิดดาเมจ! แม่หมาป่าระดับอีลีท 2 ตัว ตายคาที่! ยังไม่ทันแตะชายเสื้อจอนด้วยซ้ำ! กระบวนการทั้งหมดเกิดขึ้นเร็วปานสายฟ้าแลบ! ตั้งแต่เปิดออร่าจนสังหารแม่หมาป่าอีลีท 2 ตัว ใช้เวลาแค่พริบตาเดียว! [สังหารมอนสเตอร์ข้ามระดับ ได้รับค่าประสบการณ์ต่อสู้ 1,200 แต้ม (400 พื้นฐาน x 3.0 ตัวคูณโบนัส)] x2!

แม่หมาป่าอีกตัวที่รอดเพราะศพเพื่อนบังไว้ ไม่กลัวตาย พยายามอ้อมมาขวางจอน แต่เป้าหมายของจอนไม่ใช่มัน! สายตาเขาล็อกเป้าที่ราชาหมาป่าผู้ใกล้ตายแต่แรก! ทางสะดวกแล้ว ได้เวลาพุ่งชน! [พุ่งชนแห่งเกียรติยศ]! พลังลมปราณเดือดพล่าน ร่างเขากลายเป็นดาวตกสีทองแดง พุ่งทะยาน! แม่หมาป่าที่กระโจนเข้ามาสัมผัสได้แค่ลมวูบ! ไม่กี่ก้าว จอนที่ฟื้น SP เต็มเปี่ยมจาก [พรแห่งสุริยะ] ก็พร้อมใช้ [วิชาดาบมนุษย์มังกร · ปรับปรุง] ขั้นต่อไป! คราวนี้คือ... มังกรสะบัดหาง! ด้วยผลของ [ร่ายรำมังกรเพลิง] และ [พุ่งชนแห่งเกียรติยศ] ที่เพิ่มระยะโจมตี หางมังกรเพลิงขนาดมหึมาก็ก่อตัวขึ้น กวาดทำลายล้าง!

"หงิง...!" ราชาหมาป่าผู้ใกล้ตายสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่พุ่งเข้ามา ดวงตาที่เหม่อลอยฉายแววไม่ยินยอม เค้นเสียงสุดท้ายในลำคอ มันอยากดิ้นรน อยากคำราม อยากแสดงอำนาจราชสีห์ แต่บาดแผลจากการเลื่อนขั้นที่ล้มเหลวทำให้แค่ลืมตาก็ยังยาก แม่หมาป่าตัวเล็กกว่าอีก 2 ตัวที่เหลือ ร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวัง กระโดดเข้าขวางหางมังกรเพลิงเพื่อปกป้องราชา แต่ต่อหน้าพลังของ [ร่ายรำมังกรเพลิง] ผสาน [พุ่งชนแห่งเกียรติยศ] การขัดขวางของพวกมันก็เหมือนเอาตั๊กแตนไปขวางรถม้า!