บทที่ 221: ฉันเป็นคนป้ำๆ เป๋อๆ ก็เลยถูกเรียกว่าปรมาจารย์เอ้อเย!

“ก็ได้ งั้นก็ให้เจ้าเด็กคนนี้ลองดูแล้วกัน…”

ที่เคาน์เตอร์ ชายสูงอายุยอมทำตาม แล้วอนุญาตให้หลี่อังเข้าไปในครัว

ม่อห้าวหนานยิ้มแล้วกำลังจะพูดอะไรกับหลี่อัง แต่หลี่อังก็บอกให้ม่อห้าวหนานนั่งลง

“อาจารย์ม่อครับ ผมอยากถามหน่อย…”

“ร้านบะหมี่ตระกูลม่อของคุณเป็นอะไรกันแน่ครับ?”