บทที่ 53: ผมเอาหัวใจเทียมมาแลกกับบัตร VIP ขาห่านย่าง มันไม่มากเกินไปใช่ไหม?

หัวใจเทียม…

เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่าง หลี่เซี่ยงตง และ ศาสตราจารย์หวัง หลี่อังก็รีบเดินเข้าไปใกล้

หลี่อังรู้จักศาสตราจารย์หวัง แต่เขาไม่รู้ว่าศาสตราจารย์หวังวิจัยเรื่องอะไรอยู่

เมื่อเห็นท่าทางของหลี่อังและหลี่เซี่ยงตง สีหน้าของศาสตราจารย์หวังก็เริ่มจริงจังขึ้น

ศาสตราจารย์หวังวางจานเกี๊ยวไว้ข้าง ๆ แล้วยืดตัวตรง “หรือว่า… มีคนในครอบครัวพวกคุณมีปัญหาเรื่องหัวใจเหรอครับ?”

หลี่เซี่ยงตงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ภรรยาของผม จางหย่าเหวิน ครับ เธอป่วยเป็นภาวะหัวใจล้มเหลว… ศาสตราจารย์หวังครับ…”

หลี่เซี่ยงตงกลืนคำพูดที่เหลือลงไป

ในฐานะสามี หลี่เซี่ยงตงอยากจะขอให้ศาสตราจารย์หวังช่วยตรวจดูอาการของจางหย่าเหวิน ถ้าเธอสามารถใช้หัวใจเทียมรุ่นใหม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องรอการปลูกถ่ายหัวใจแล้ว

แต่ศาสตราจารย์หวังก็เป็นแค่ลูกค้าคนหนึ่ง

เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในวงการแพทย์ ผู้ป่วยธรรมดาจะขอให้เขาดูอาการยังยากเลย

คุณจะไปขอให้เขาช่วยดูอาการและวิจัยให้ทำไม… เขาไม่ได้ติดหนี้พวกคุณนี่!

แต่ถึงแม้จะคิดแบบนั้นแล้ว หลังจากต่อสู้กับความคิดในใจอยู่พักหนึ่ง หลี่เซี่ยงตงก็เตรียมที่จะหน้าด้านขอความช่วยเหลือ

เพราะนั่นคือภรรยาที่เขารัก ตราบใดที่มีความหวังเล็กน้อยที่จะทำให้เธอหายดี หลี่เซี่ยงตงก็จะทำทุกอย่าง

แต่ใครจะรู้ว่าก่อนที่หลี่เซี่ยงตงจะพูดอะไร ศาสตราจารย์หวังก็ยื่นมือออกไปหาหลี่เซี่ยงตงแล้ว

“มีประวัติการรักษาและฟิล์มไหมครับ… ให้ผมดูหน่อย?”

หลี่เซี่ยงตงอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็รีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดประวัติการรักษาของจางหย่าเหวินให้ศาสตราจารย์หวังดู

ศาสตราจารย์หวังหยิบแว่นสายตายาวออกมาสวม แล้วดูอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็วางโทรศัพท์ลง แล้วยิ้มเล็กน้อย

“หัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าของเราได้ผ่านการทดลองทางคลินิกแล้ว จากข้อมูลการทดลองที่ผมมี… อาการของภรรยาคุณเหมาะกับหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้ามากครับ” 

“หรือจะพูดได้ว่า หัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าของเราเหมาะสำหรับผู้ป่วยโรคหัวใจส่วนใหญ่ หลังจากการผ่าตัดก็ไม่จำเป็นต้องกินยาเป็นเวลานาน ไม่ต้องใช้อุปกรณ์เสริมใด ๆ แค่ดูแลร่างกายและตรวจสุขภาพตามกำหนดก็พอครับ”

หัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าของประเทศฉีรินเป็นผลิตภัณฑ์ที่ล้ำหน้า ซึ่งสามารถช่วยเหลือผู้คนจำนวนมากได้

คำพูดของศาสตราจารย์หวังดังก้องอยู่ในหูของหลี่เซี่ยงตง หลี่เซี่ยงตงรู้สึกเหมือนมีกระแสความร้อนพุ่งพล่านในร่างกายทันที จนแขนขาทั้งสี่ข้างของเขาก็ชาไปหมด

ถึงแม้ว่าตอนนี้จางหย่าเหวินจะไม่ได้อยู่ในอันตรายร้ายแรง แต่ภาวะหัวใจล้มเหลวก็เหมือนระเบิดเวลา!

ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้จางหย่าเหวินต้องกินยาจำนวนมากทุกวันและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ สุขภาพของเธอก็แย่ลงทุกวัน…

หัวใจเทียมก็เหมือนเป็นโอกาสที่จะทำให้จางหย่าเหวินได้มีชีวิตใหม่!

“ฮู่ววว…” หลี่เซี่ยงตงหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเอง และพยายามทำเสียงไม่ให้สั่น

“ศาสตราจารย์หวังครับ ผมขอถามหน่อยได้ไหมครับว่าอัตราความสำเร็จของการผ่าตัดนี้สูงแค่ไหน?” 

“ถ้าผมเป็นคนผ่าตัดเอง ก็เกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ครับ” ศาสตราจารย์หวังพูดอย่างเรียบ ๆ “และถึงแม้การผ่าตัดหัวใจเทียมรุ่นใหม่นี้จะล้มเหลว ก็ไม่มีอันตรายถึงชีวิตของผู้ป่วย… โดยรวมแล้วถือว่าปลอดภัยครับ”

ถ้าคำพูดนี้มาจากคนธรรมดา ก็คงเป็นการโอ้อวด

ขนาดการผ่าตัดทำตาสองชั้นก็ยังมีโอกาสที่จะล้มเหลวได้ การผ่าตัดหัวใจเทียมจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง?

แต่ปัญหาคือ… สิ่งที่ศาสตราจารย์หวังพูดนั้นเป็นเรื่องจริง

ในสายตาของคนอื่น การผ่าตัดหัวใจเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก แต่สำหรับศาสตราจารย์หวังแล้ว มันเป็นเรื่องง่าย ๆ ที่เขาศึกษามาทั้งชีวิต ทุกขั้นตอนการผ่าตัดอยู่ในหัวเขาแล้ว เหตุการณ์ฉุกเฉินต่าง ๆ เขาก็เคยเจอมาแล้ว

ศาสตราจารย์หวังพูดแบบนี้เพราะเขามีความเข้าใจในการผ่าตัดและมั่นใจในฝีมือของตัวเอง

ที่เขาบอกว่ามีโอกาสสำเร็จเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ นั่นคือเขาพูดแบบถ่อมตัวแล้ว

ที่เขาบอกว่าไม่มีอันตรายถึงชีวิต ก็คือไม่มีอันตรายถึงชีวิตจริง ๆ

ในฐานะผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ระดับสูง ใครบ้างล่ะที่ไม่เคยมีประสบการณ์ดึงคนจากเงื้อมมือของยมบาล?

หลี่อังและหลี่เซี่ยงตงมองหน้ากัน แววตาของทั้งสองคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ควบคุมไม่อยู่

จางหย่าเหวินมีโอกาสที่จะหายดีแล้ว!

“ศาสตราจารย์หวังครับ การผ่าตัดนี้ต้องจองยังไงครับ? คนธรรมดาอย่างพวกเราจะจองได้ไหมครับ?” หลี่เซี่ยงตงจับแขนของศาสตราจารย์หวังด้วยความตื่นเต้น แล้วถามว่า “ไม่ว่าหัวใจเทียมจะมีราคาเท่าไหร่ ต่อให้ผมต้องขายบ้านขายรถ ผมก็จะหาทางให้ภรรยาของผมกลับมามีสุขภาพที่ดี!”

“จองเหรอครับ…” ศาสตราจารย์หวังเอียงคอคิดอยู่พักหนึ่ง “การจองจะเริ่มได้อีกสามปีข้างหน้าครับ การจองหัวใจเทียมตอนนี้ก็เต็มหมดแล้ว แถมยังไม่มีการผลิตจำนวนมากเลย”

สามปี…

หลี่เซี่ยงตงรู้สึกเหมือนถูกเทน้ำเย็นลงบนหัว ความหวังของเขาดับลงไปมาก

แต่สามปีก็ยังดี… ดูจากอาการของจางหย่าเหวินในตอนนี้แล้ว ตราบใดที่ดูแลสุขภาพให้ดี สามปีก็ยังไม่น่าจะมีอันตรายอะไร

“แต่ถ้าคุณอยากผ่าตัด ก็สามารถทำได้ภายในสัปดาห์หน้าครับ” ศาสตราจารย์หวังพูดเสริมอย่างสบาย ๆ

หา?

“แปลกเหรอครับ?” ศาสตราจารย์หวังยักไหล่ “ในฐานะผู้พัฒนา ผมมีโควตาและสิทธิพิเศษอยู่แล้ว ซึ่งสามารถให้พวกคุณผ่าตัดก่อนได้… จริงสิ การผ่าตัดและหัวใจเทียม ผมจะให้ฟรี แต่คุณต้องออกค่าอุปกรณ์ที่ใช้ในการผ่าตัดเองนะครับ ประมาณสามถึงห้าหมื่นหยวนครับ…”

“ไม่ได้หรอกครับ!”

สมองของหลี่เซี่ยงตงถึงกับช็อตไปเลย แล้วเขาก็ปฏิเสธทันที

ศาสตราจารย์หวังไม่เพียงแต่จะให้โควตาในการผ่าตัดกับจางหย่าเหวิน แต่ยังจะยกเว้นค่าผ่าตัดและค่าอุปกรณ์การแพทย์อีกด้วย?

นี่มันบุญคุณที่ยิ่งใหญ่มาก ใครเจอแบบนี้ก็ต้องตกใจ!

“ทำไมถึงไม่ได้ล่ะครับ?” ศาสตราจารย์หวังขมวดคิ้ว “ในเมื่อพี่ชายตัวน้อยทำเมนูใหม่ให้ผมลองชิมก่อนใคร งั้นผลงานใหม่ของผมให้พวกคุณไปใช้ก่อนก็ไม่แปลกนี่นา? เป็นการแลกเปลี่ยนกันที่ปกติแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ปกติเหรอ?

ไม่ปกติเลย!

หลี่อังแค่ให้เกี๊ยวห้าสุขหนึ่งจานกับศาสตราจารย์หวัง แต่ศาสตราจารย์หวังกลับให้แพ็กเกจหัวใจเทียมฟรี ซึ่งมีมูลค่ามากกว่าเกี๊ยวห้าสุขหลายแสนเท่า!

แต่…

ศาสตราจารย์หวังไม่สนใจเรื่องเงินเลยจริง ๆ

ถ้าจางหย่าเหวินใช้โควตาของศาสตราจารย์หวังในการผ่าตัด เธอก็จะเป็นคนแรกของโลกที่ใช้หัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าอย่างเป็นทางการ ซึ่งคุณค่าในด้านการโฆษณาและประวัติศาสตร์ก็สูงกว่าต้นทุนของหัวใจเทียมและค่าผ่าตัดมากแล้ว

“อย่ามาพูดเรื่องเงินเลยครับ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเงิน…” ศาสตราจารย์หวังตบไหล่หลี่เซี่ยงตงแล้วยิ้มให้หลี่อัง “แน่นอนว่าผมให้โควตาหัวใจเทียมนี้กับพวกคุณแล้ว ผมจะขอรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ บ้างไม่ได้เหรอครับ?” 

“พี่ชายตัวน้อยครับ… บัตร VIP ของร้านขาห่านย่างหลี่จี้… ผมขอด้วยคนได้ไหมครับ?”

ศาสตราจารย์หวังจ้องหลี่อังด้วยความคาดหวัง

เขาได้ยินว่าเซี่ยเฟยและคนอื่น ๆ ได้บัตร VIP ตลอดชีวิตเพราะทำเตาอบไฟฟ้าไฮเอนด์ให้แล้ว เขาก็รู้สึกอิจฉามาก…

การกระทำของเขาในวันนี้ การขอ บัตร VIP จากพี่ชายตัวน้อย… คงไม่มากเกินไปใช่ไหม?