บทที่ 54: บางเรื่องนักศึกษามองว่าไร้สาระ แต่สำหรับอาจารย์อาวุโสกลับพอดีแล้ว!

“ไม่ต้องพูดถึงเลย ผมเตรียมไว้แล้ว”

หลี่อัง ยิ้มเล็กน้อย แล้วควักบัตร VIP ร้านขาห่านย่างหลี่จี้ 2.0 ออกมาจากกระเป๋า

ทำไมถึงเรียกเวอร์ชัน 2.0?

บัตรชุดแรกที่หลี่อังแจกไปเป็นเพียงแค่กระดาษแข็งธรรมดา ๆ ที่มีลายเซ็นของหลี่อัง… ดูเรียบง่ายมาก!

แต่ตอนนี้บัตร VIP ของร้านขาห่านย่างหลี่จี้ได้ถูกพิมพ์ขึ้นมาอย่างดี และมีการเคลือบพลาสติกแล้ว ซึ่งถือเป็นการอัปเกรดแล้ว

“คราวนี้ฉันมีหน้ามีตาแล้ว! เอาบัตรนี้กลับไปที่กลุ่มผู้เชี่ยวชาญ พวกเขาต้องอิจฉาจนคลั่งไปเลยแน่ ๆ!”

ศาสตราจารย์หวังตาเป็นประกาย แล้วรีบรับบัตร VIP มาถือไว้ แล้วก็ดูมันด้วยความสนใจ

ครู่หนึ่ง ศาสตราจารย์หวังก็ใช้นิ้วชี้ดีดไปที่บัตร

“แปะ!”

บัตรพลาสติกก็ส่งเสียงที่คมชัดออกมา

เฮ้ย! ฉันชอบของแบบนี้จริง ๆ!

จริง ๆ แล้วในวงการของศาสตราจารย์หวัง ถ้าคุณบอกว่าคุณได้ทำวิจัยสำคัญอะไรขึ้นมา ทุกคนก็จะแสดงความยินดี แต่ก็ไม่มีใครชื่นชมหรืออิจฉามากนัก…

เพราะทุกคนเป็นผู้เชี่ยวชาญเหมือนกัน ใครบ้างล่ะจะไม่มีงานวิจัยที่สำคัญ?

แต่บัตร VIP ร้านขาห่านย่างหลี่จี้นี่ไม่เหมือนกัน…

เท่าที่ศาสตราจารย์หวังรู้ นอกจาก เซี่ยเฟย, จางซาน, หลี่ซือ แล้ว เขาก็เป็นคนเดียวในมหาวิทยาลัยปักกิ่งที่ถือบัตรนี้ และเป็นศาสตราจารย์คนแรกที่ได้บัตรนี้ด้วย

มันเป็นหน้าเป็นตามาก!

ต่อไปเวลาทำงานจนถึงกลางคืน ศาสตราจารย์หวังก็สามารถแกล้งพาเพื่อนร่วมงานไปกินขาห่านย่าง แล้วในขณะที่ทุกคนกำลังเข้าแถวกันอยู่ ศาสตราจารย์หวังก็จะใช้สิทธิพิเศษ VIP เพื่อรับขาห่านย่างที่สำรองไว้ได้ทันที…

เขาจะกินไปพลางแล้วมองดูศาสตราจารย์อู๋และคนอื่น ๆ น้ำลายไหลไปพลาง… แค่คิดก็มีความสุขแล้ว!

“เอาล่ะพี่ชายตัวน้อย ผมไปก่อนนะ!”

หลังจากพูดคุยเกี่ยวกับขั้นตอนก่อนการผ่าตัดและข้อตกลงกับหลี่อังและหลี่เซี่ยงตงแล้ว ศาสตราจารย์หวังก็ลุกขึ้นแล้วขับรถกลับไปที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง

หลี่เซี่ยงตง ในตอนนี้ก็ไม่มีอารมณ์จะขายของแล้ว เขาเก็บของเล็กน้อย แล้วก็พาลี่อังขับรถกลับบ้าน

เขาต้องรีบนำข่าวดีนี้ไปบอก จางหย่าเหวิน ทันที

เดิมทีจางหย่าเหวินไม่ยอมผ่าตัดหัวใจเทียมหรือปลูกถ่ายหัวใจก็เพราะสองเหตุผลหลัก

อย่างแรก ค่าผ่าตัดสูงเกินไป

ถึงแม้หลี่เซี่ยงตงจะเก็บเงินจากการขายขาห่านย่างมาหลายปีแล้ว แต่ถ้าต้องขายทุกอย่างเพื่อผ่าตัด แล้วครอบครัวจะอยู่รอดได้อย่างไร?

หลี่อังจะไปโรงเรียนได้ยังไง?

อย่างที่สอง ความเสี่ยงในการผ่าตัดและปัญหาหลังการผ่าตัดนั้นใหญ่เกินไป

ถ้าเกิดผ่าตัดแล้วพิการ ก็สู้ตายไปเลยยังดีกว่า

ถึงแม้จะผ่าตัดสำเร็จ จางหย่าเหวินก็ยังต้องได้รับการดูแลตลอดชีวิต… ซึ่งเป็นสิ่งที่จางหย่าเหวินรับไม่ได้ เพราะครอบครัวของเธอไม่มีฐานะพอที่จะดูแลเธอได้

แต่ตอนนี้ความกังวลของจางหย่าเหวินได้ถูกแก้ไขแล้ว

กังวลเรื่องค่าผ่าตัดแพง?

ศาสตราจารย์หวังยกเว้นค่าผ่าตัดและค่าหัวใจเทียมให้เลย!

ส่วนปัญหาหลังการผ่าตัด…

ถึงแม้ว่าจางหย่าเหวินจะต้องได้รับการดูแลอยู่พักหนึ่ง แต่ถ้าผลตรวจร่างกายดีแล้ว เธอก็สามารถใช้ชีวิตได้เหมือนคนปกติ!

เรื่องดี ๆ แบบนี้ จางหย่าเหวินจะปฏิเสธได้ยังไง?

หลังจากจางหย่าเหวินยืนยันกับหลี่เซี่ยงตงและหลี่อังซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอก็น้ำตาไหล แล้วกอดสามีและลูกชายไว้

ในชีวิตเรามักจะเห็นพ่อแม่ที่ต้องทนเจ็บป่วยเพื่อครอบครัวและลูก ๆ ของพวกเขา บางครั้งก็ป่วยแล้วไม่ยอมไปรักษา ราวกับว่าพวกเขาไม่สนใจสุขภาพของตัวเอง…

แต่ความจริงแล้ว ถ้ามีทางเลือก ถ้าไม่เป็นภาระของครอบครัว ใครบ้างล่ะจะไม่อยากมีชีวิตที่มีสุขภาพดี?

“ตอนนั้นเพื่อการผ่าตัดหัวใจ ฉันไม่รู้ว่าต้องวิ่งเต้นและให้ของขวัญคนอื่นไปมากแค่ไหน… แม้แต่ญาติที่ไม่เคยเจอกันมาสิบปีฉันก็ยังต้องไปขอความช่วยเหลือ…” หลี่เซี่ยงตงในตอนนี้ก็รู้สึกตื่นเต้นมากเช่นกัน เขาจับมือจางหย่าเหวินแล้วบ่นว่า “แต่ใครจะไปคิดว่า… เพราะลูกชายของเราขายขาห่านย่าง ทำให้เราได้เจอทางออก…”

นี่มันเป็นเรื่องที่น่าเหลือเชื่อจริง ๆ…

จางหย่าเหวินยิ้มทั้งน้ำตา แล้วลูบหัวหลี่อัง “อายุแค่นี้ก็ได้พึ่งลูกแล้ว…” 

“แม่ครับ!” หลี่อังหัวเราะ “ผมก็แค่ขายขาห่านย่างเองครับ เราต้องขอบคุณศาสตราจารย์หวังครับ ต่อไปผมจะทำอาหารอร่อย ๆ ให้เขากินเยอะ ๆ เลยครับ!” 

“ลูกบ้า! เรื่องบุญคุณใหญ่ขนาดนี้ จะเอาแค่ของกินไปตอบแทนได้ยังไง!” จางหย่าเหวินหัวเราะแห้ง ๆ แล้วดีดหน้าผากลูกชายเบา ๆ

หลี่เซี่ยงตงคิดอะไรบางอย่างขึ้นมา “ไม่ต้องห่วงหรอก ถ้าศาสตราจารย์หวังได้ยินคำพูดของลูกชายเรา เขาต้องมีความสุขมากแน่ ๆ…” 

“หา?” จางหย่าเหวินรู้สึกสงสัย

ศาสตราจารย์หวัง… ชอบอาหารที่หลี่อังทำขนาดนั้นเลยเหรอ?

จางหย่าเหวินไม่รู้เลยว่าตอนนี้ที่สำนักงานของผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ในมหาวิทยาลัยปักกิ่งกำลังวุ่นวายกันอยู่

ศาสตราจารย์หวังถือบัตร VIP ร้านขาห่านย่างหลี่จี้ แล้วก็เดินอวดไปทั่วสำนักงาน

“ทุกคนดูบัตร VIP นี้สิครับ!” 

“เบอร์ศูนย์สี่… ผมเป็นสมาชิก VIP ลำดับที่สี่ของร้านขาห่านย่างหลี่จี้นะครับ!” 

“ไม่ว่าจะเป็นขนมเค้กอินทผาลัม, ขาห่านย่าง, หรือเกี๊ยวห้าสุข ถ้าผมบอกล่วงหน้า พี่ชายตัวน้อยก็จะทำให้ผมก่อนเลย… แล้วผมก็ไปรับอาหารได้เลยโดยไม่ต้องเข้าแถว!”

หลังจากไลฟ์ของศาสตราจารย์อู๋เมื่อคืน ทำให้ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสหลายคนในกลุ่มของศาสตราจารย์หวังก็ติดขาห่านย่างหลี่จี้ไปด้วย

ตอนเที่ยงนี้ พวกเขาก็ได้ให้นักศึกษาไปซื้อขาห่านย่างมาเป็นอาหารกลางวันแล้ว

เดิมทีทุกคนกำลังเพลิดเพลินกับอาหารอร่อย ๆ แต่ไม่คิดเลยว่าศาสตราจารย์หวังจะมาสร้างเรื่อง…

เหล่าผู้เชี่ยวชาญต่างหน้าซีดและกระตุกมุมปาก แต่ก็ได้แต่ทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของเขา แล้วก้มหน้าอ่านเอกสารหรือดูข้อมูล…

เพราะพวกเขาก็ไม่มีบัตร VIP นี่!

เมื่อเห็นไม่มีใครสนใจเขา ศาสตราจารย์หวังก็แสร้งทำเป็นกินอาหารแล้วพูดว่า “พวกคุณคงยังไม่รู้ว่าเกี๊ยวห้าสุขเป็นยังไงใช่ไหม?” 

“เป็นเมนูใหม่ของพี่ชายตัวน้อย เกี๊ยวห้าสีมีรสชาติที่แตกต่างกันห้าแบบ แล้วแต่ละรสชาติก็ยังมีหลายมิติอีกด้วย… อื้ม… แค่คิดถึงก็รู้สึกดีแล้ว!”

ศาสตราจารย์หวังก็พูดไปเรื่อย ๆ ในที่สุด ศาสตราจารย์อู๋ ก็ทนไม่ไหวแล้ว

“ไอ้แก่หวัง! นายพูดเกินไปแล้วนะ!” 

“ทุกคนแย่งบัตร VIP ของเขามา!”

ศาสตราจารย์อู๋โบกมือ แล้วศาสตราจารย์อาวุโสหลายคนก็ลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปหาศาสตราจารย์หวังเพื่อแย่งบัตร VIP

ศาสตราจารย์หวังอึ้งไป เขาไม่คิดเลยว่าเพื่อนร่วมงานของเขาจะตอบสนองรุนแรงขนาดนี้…

“ฉันมาแบ่งปันความสุขให้พวกนายนะ ทำไมพวกนายถึงได้ทำแบบนี้!”

ศาสตราจารย์หวังตะโกนแล้วหันหลังวิ่งหนี

นอกประตูสำนักงาน นักศึกษาแพทย์สองคนกำลังจะนำรายงานเข้ามาก็ต้องมองหน้ากัน

“ฉันไม่ได้ฟังผิดใช่ไหม… อาจารย์อาวุโสทะเลาะกันในสำนักงาน?”

นักศึกษาแพทย์สองคนนี้มีสีหน้าที่ประหลาดใจ

ขนาดนักศึกษามหาวิทยาลัยก็ไม่ค่อยทะเลาะกันในห้องแล็บ แล้วอาจารย์อาวุโสที่มีชื่อเสียงขนาดนี้จะมาทะเลาะกันได้ยังไง?

แต่ดูท่าทางของอาจารย์อาวุโสเหล่านี้แล้วดูมีความสุขมากเลยนะ…

หรือว่าบางเรื่องที่นักศึกษามองว่าไร้สาระ สำหรับอาจารย์อาวุโสกลับพอดีแล้ว?

ไม่เข้าใจเลย…

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่อังและหลี่เซี่ยงตงก็ออกจากบ้าน

จางหย่าเหวินตกลงที่จะผ่าตัดหัวใจเทียมแล้ว หลังจากนี้ก็แค่ไปตรวจร่างกายกับศาสตราจารย์หวัง, ทำเรื่อง, แล้วรอประมาณห้าวันก็สามารถผ่าตัดได้แล้ว

หลี่เซี่ยงตงขับรถสามล้อไฟฟ้าไปพลางก็ร้องเพลงไปพลางด้วยความสุข

“ฉันรู้ว่าอนาคตของฉันไม่ใช่ความฝัน ฉันตั้งใจใช้ชีวิตทุกนาที…” 

“อนาคตของฉันไม่ใช่ความฝัน หัวใจของฉันกำลังเคลื่อนไปพร้อมกับความหวัง!”

ตามเนื้อเพลงแล้ว หลี่เซี่ยงตงตอนนี้ก็เต็มไปด้วยความหวังสำหรับอนาคต

หลี่อังมองหลี่เซี่ยงตงแล้วเห็นว่าถึงเวลาแล้ว ก็ลองพูดขึ้น

“พ่อครับ ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาหน่อย” “ตอนกลางคืนผมอยากจะไปตั้งแผงขายเกี๊ยวที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง…”