บทที่ 55: ทีมตั้งแผงขายของก่อตั้งแล้ว! ได้เวลาสร้างกฎระเบียบ!

“อยากไปก็ไปสิ ฉันขี้เกียจไปสนใจแก…” 

“ร้องต่อไปเลย… อนาคตของฉันไม่ใช่ความฝัน… ฉันตั้งใจใช้ชีวิตทุกนาที!”

ตอนนี้ หลี่เซี่ยงตง เต็มไปด้วยความสุข เขาไม่มีเวลามาสนใจคำพูดของ หลี่อัง เลย เขาจึงตอบไปอย่างขอไปทีแล้วก็ร้องเพลงต่อ

หลังจากร้องเพลงจบ หลี่เซี่ยงตงก็เพิ่งจะคิดได้

มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงนั่นอยู่ห่างไปตั้งห้าถึงหกกิโลเมตรนะ!

เด็กอายุแปดขวบอย่างหลี่อังจะไปตั้งแผงขายของคนเดียวได้ยังไง?

เรื่องไร้สาระ!

“จะไปไหนก็ไปเถอะ แต่ต้องไปอย่างซื่อสัตย์ ถ้าไม่มีอะไรทำจริง ๆ เดี๋ยวพ่อจะหาโรงเรียนสอนพิเศษให้!”

หลี่เซี่ยงตงหันไปทำหน้าบึ้งใส่หลี่อัง

ถึงแม้ว่าหลี่อังจะมีความสามารถมากกว่าเด็กคนอื่น ๆ ในวัยเดียวกัน ไม่ว่าจะเรื่องไปซื้อของหรือไปเล่นตามที่ต่าง ๆ หลี่เซี่ยงตงก็ไม่ค่อยเป็นห่วง…

แต่การตั้งแผงขายของก็เป็นเรื่องที่แตกต่างออกไป… ถ้าไปทำให้พ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นไม่พอใจแล้วพวกเขามาพังร้านจะทำยังไง?

ถ้าเจอเทศกิจแล้วพวกเขามายึดแผงขายของจะทำยังไง?

เด็กก็คือเด็ก มีหลายเรื่องที่ไม่สามารถจัดการได้ด้วยตัวเอง!

“พ่อครับ…” หลี่อังพูดอย่างจนใจ หลี่เซี่ยงตงเพิ่งจะยอมเมื่อกี้เอง ใครจะไปรู้ว่าอีกไม่นานก็เปลี่ยนไปแล้ว “ถึงแม้ว่าค่าผ่าตัดหัวใจของแม่จะไม่ได้ใช้เงินมากนัก แต่หลังการผ่าตัดก็ต้องใช้เงินเยอะอยู่นะครับ…” 

“เราต้องซื้ออาหารบำรุงสุขภาพให้แม่ใช่ไหมครับ? แล้วเราจะยังอยู่ที่บ้านเช่าแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ พอฝนตกบ้านเราก็ชื้นเหมือนถ้ำ แม่ผ่าตัดแล้วร่างกายจะอ่อนแอลง คงทนไม่ได้หรอกครับ!” 

“อีกอย่าง… หลังแม่ผ่าตัด ถ้าพ่อออกไปขายของก็ต้องมีคนดูแลแม่ใช่ไหมครับ? สิ่งเหล่านี้ก็ต้องใช้เงินนะครับ!”

หลี่อังนับนิ้วไปพลางก็คำนวณให้หลี่เซี่ยงตงฟังไปพลาง ทำให้ความสุขของหลี่เซี่ยงตงเริ่มจางลง

จริง ๆ แล้ว จางหย่าเหวิน ก็ต้องใช้เงินจำนวนมากหลังการผ่าตัด…

“ดังนั้น…” หลี่อังเห็นสีหน้าของหลี่เซี่ยงตงก็รู้ว่าพ่อของเขายอมแล้ว เลยแสร้งทำเป็นเป็นห่วง “ช่วงนี้พวกเราต้องพยายามหาเงินให้ได้เยอะที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดีกว่าพ่อไปขายขาห่านย่างอยู่คนเดียว ให้เราสองคนช่วยกันจะดีกว่า…”

“แกพูดถูกนะ” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้าช้า ๆ “แต่ก็ยังไม่ได้อยู่ดี”

หลี่อังอึ้งไป

หลี่เซี่ยงตงนี่มันดื้อจริง ๆ!

ที่จริงแล้วไม่ใช่ว่าหลี่เซี่ยงตงจะหาเรื่องทะเลาะกับหลี่อัง ถึงแม้เขาจะไม่ได้แสดงความรักต่อหลี่อังมากนัก แต่ความรักที่เขามีให้หลี่อังก็ไม่ได้น้อยไปกว่าความรักที่เขามีให้จางหย่าเหวินเลย…

ในเมื่อขาดเงิน เขาก็จะต้องทำงานให้หนักขึ้น!

ต่อไปเขาจะขายของจนถึงตีสาม แล้วก็ตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าเพื่อไปที่ถนนของกิน!

ถ้าทนไม่ไหวจริง ๆ ก็นอนพักที่แผงขายของเอา!

เขาจะลำบากคนเดียวไม่เป็นไร แต่เขาไม่อยากเห็นครอบครัวของเขาต้องเจออุบัติเหตุอีกแล้ว

ส่วนเงินสามแสนหยวนที่หลี่อังได้มาจากมหาวิทยาลัยชิงหวา… หลี่เซี่ยงตงไม่ได้คิดจะแตะต้องมันเลย

เงินนี้หลี่อังจะได้ใช้ตอนที่แต่งงาน ซื้อบ้าน ซื้อรถ ให้ลูกเก็บไว้เองดีกว่า!

ค่าดูแลจางหย่าเหวินหลังการผ่าตัด หลี่เซี่ยงตงจะรับผิดชอบเองทั้งหมด

“ไอ้เด็กแสบ ลงจากรถได้แล้ว”

รถสามล้อมาถึงถนนของกินแล้ว หลี่เซี่ยงตงตบหัวหลี่อังเบา ๆ แล้วให้หลี่อังลงจากรถ

หลี่อังกำลังคิดจะพูดหว่านล้อมต่อ จู่ ๆ ก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยความสุขดังขึ้นมา

“พี่ชายตัวน้อย! คุณไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม! คุณมาตั้งแผงขายของที่นี่จริง ๆ ด้วย!”

ที่หน้าแผงขายของ หลิวอวี่เวย กำลังโบกมือให้หลี่อังอย่างมีความสุข ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ช่วงนี้หลิวอวี่เวยไม่มีเรียน ทำให้เธอรู้สึกเบื่อมาก แล้วเธอก็คิดถึงฝีมือของหลี่อังมาก… เธอจึงนั่งรถเมล์มาที่ถนนของกินเต๋อเซิ่งเพื่อมาลองดู และเธอก็เจอหลี่อังจริง ๆ

“ผู้หญิงคนนี้มาแล้ว…”

หลี่เซี่ยงตงมองหลี่อังด้วยความประหลาดใจ แล้วก็หัวเราะ

หลิวอวี่เวยคนนี้เคยมีข่าวลือกับลูกชายอายุแปดขวบของเขาด้วยนะ พูดไปแล้วไม่มีใครเชื่อเลย!

“หนูครับ อยากกินอะไรไหม?”

หลี่เซี่ยงตงจอดรถสามล้อแล้วก็ทักทายหลิวอวี่เวย

“อืม… ฉันขอขาห่านย่างก็แล้วกันค่ะ!” หลิวอวี่เวยมองป้ายร้านขาห่านย่างหลี่จี้

ในความคิดของหลิวอวี่เวย ถ้าเป็นเมนูเด็ดของร้าน ก็อาจจะอร่อยกว่าข้าวผัดสุดยอดก็ได้!

“หนูรอแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวฉันทำให้… ฉันจะทำให้เองเลย ฝีมือการย่างขาห่านของฉันก็ไม่ได้แย่กว่าของไอ้เด็กแสบนั่นหรอก!”

หลี่เซี่ยงตงหัวเราะ แล้วก็รีบเอาขาห่านย่างใส่ในเตาอบไฟฟ้า

ส่วนอีกด้านหนึ่ง หลี่อังก็เท้าคางแล้วมองหลิวอวี่เวย

หลิวอวี่เวยมีนิสัยที่ตรงไปตรงมามาก แต่พอถูกหลี่อังมองนาน ๆ เธอก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาแล้ว

“พี่ชายตัวน้อย มองอะไรอยู่เหรอ?” หลิวอวี่เวยกลืนน้ำลายแล้วถาม

หลี่อังไม่พูดอะไร แต่ยิ้มเล็กน้อย แล้วก็หันไปถามหลี่เซี่ยงตง

“พ่อครับ ผมจะให้เธอคนนั้นมาช่วยผมตั้งแผงขายของดีไหมครับ?”

“เธอคนนั้นเหรอ?”

หลี่เซี่ยงตงรู้สึกงงเล็กน้อย

“ตั้งแผงขายของ?”

หลิวอวี่เวยยิ่งงงไปใหญ่

“พ่อไม่ได้กลัวว่าผมจะเจอเรื่องไม่ดีตอนตั้งแผงขายของเหรอ…” หลี่อังยิ้ม “นักศึกษาหลิวอวี่เวยก็เป็นผู้ใหญ่แล้ว มาช่วยผมคงจะดีนะครับ… แล้วเธอก็เป็นนักศึกษาจากชิงหวาด้วย พ่อก็คงจะวางใจมากขึ้น”

นี่… ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้!

ใจของหลี่เซี่ยงตงเริ่มหวั่นไหวแล้ว

ที่สำคัญ หลิวอวี่เวยเป็นนักศึกษาหัวกะทิของชิงหวา ถ้าหลี่อังได้อยู่ใกล้ ๆ เธอ ก็จะมีประโยชน์มาก!

เมื่อหลิวอวี่เวยเข้าใจว่าหลี่อังต้องการให้เธอมาช่วยตั้งแผงขายของ เธอตาก็เป็นประกาย

นี่มันโอกาสดีอะไรขนาดนี้?

การได้อยู่กับพี่ชายตัวน้อยแล้วยังได้กินอาหารอร่อย ๆ อีก?

เธอต้องตอบตกลงร้อยเปอร์เซ็นต์!

“โอเคครับ ตราบใดที่นักศึกษาหลิวอวี่เวยยินดี ผมก็ไม่มีปัญหาอะไร” หลี่เซี่ยงตงพยักหน้าในที่สุด “ถ้าพวกคุณหาคนมาช่วยเพิ่มอีกคนก็จะปลอดภัยมากขึ้น…”

หลี่เซี่ยงตงยังพูดไม่ทันจบดี ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาอย่างตกใจและโกรธ

“หลิวอวี่เวย! เธอกล้ามาที่ถนนของกินนี่อีกเหรอ!”

เป็น ลู่เถา! ลู่เถามาแล้ว!

ดูท่าทางของเธอแล้ว เธอคงจะมาซื้อขาห่านย่าง แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาเจอหลิวอวี่เวยที่หน้าแผง!

เมื่อเจอคู่แข่ง ทั้งสองคนก็เริ่มใช้หมัดแมวใส่กันอีกแล้ว

“ให้พวกเธอสองคนมาช่วยผมตั้งแผงขายของก็แล้วกัน” หลี่อังตบไหล่หลี่เซี่ยงตง

ยี่สิบนาทีต่อมา หลี่อัง, หลิวอวี่เวย, และลู่เถาก็รวมตัวกันเป็นทีมตั้งแผงขายของเพื่อไปมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง

การที่ลู่เถาเข้าร่วมนั้นเข้าใจได้ง่าย เมื่อเห็นหลิวอวี่เวยไปกับหลี่อัง เธอก็ต้องตามไปด้วย ไม่อย่างนั้นพี่ชายตัวน้อยจะถูกหลิวอวี่เวย “หลอกล่อ” ไปอีกจะทำยังไง?

ส่วนหลิวอวี่เวยก็ดูจะจริงจังกับการตั้งแผงขายของของหลี่อังมาก เธอขับรถตู้ของสถานีโทรทัศน์มหาวิทยาลัยมา…

รถตู้ของสถานีโทรทัศน์โดยปกติแล้วก็คือรถตู้ขนของที่มีขนาดใหญ่ เบาะหลังก็กว้างมาก เหมาะที่จะใส่ของและรถเข็นขายของ

“นี่นายเอาทรัพย์สินส่วนรวมของมหาวิทยาลัยมาใช้เหรอ?” ลู่เถาดูล้อรถตู้ของหลิวอวี่เวยแล้วขมวดคิ้ว

“รถคันนี้ไม่ใช่รถส่วนรวมของคณะเราหรอกนะ เป็นรถที่ครอบครัวของฉันซื้อให้ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า?” หลิวอวี่เวยพูดอย่างมีเหตุผล

ลู่เถาก็ฮึดฮัด

นักศึกษาเก่ง ๆ ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งและชิงหวาจำนวนมากก็เป็นลูกหลานเศรษฐีเหมือนกัน

ถึงแม้ลู่เถาจะมีฐานะปานกลาง แต่เธอก็ผ่านโลกมาเยอะแล้ว เธอจึงไม่ได้ตกใจกับรถตู้ของหลิวอวี่เวย

รถแบบนี้ราคาถูก ๆ ก็แค่สามสิบถึงห้าสิบหมื่นหยวนเท่านั้น

ทุกอย่างพร้อมแล้ว หลี่อัง, หลิวอวี่เวย, และลู่เถาก็ออกเดินทาง

รถเพิ่งจะขับออกจากถนนของกิน หลิวอวี่เวยที่กำลังขับรถและลู่เถาที่นั่งอยู่เบาะหน้าก็เริ่มทะเลาะกันเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้หลี่อังที่นั่งอยู่เบาะหลังรู้สึกปวดหัว

“อืม… ได้เวลาสร้างกฎระเบียบแล้ว”

หลี่อังหยิบลูกอมขึ้นมาอมไว้ แล้วหรี่ตาลง