บทที่ 56: การทำธุรกิจก็ต้องมีวิสัยทัศน์ขององค์กร! ใส่ชุดกี่เพ้าขายเกี๊ยวนี่มันคืออะไร?

“ทุกคนเงียบ!”

หลี่อัง ตะโกนเสียงดัง ทำให้ หลิวอวี่เวย เกือบจะเหยียบเบรกจนมิด

หลังจากจอดรถตู้ข้างทางแล้ว หลิวอวี่เวยก็หันไปมองหลี่อังด้วยความรู้สึกทำอะไรไม่ถูก “พี่ชายตัวน้อย นี่ฉันกำลังขับรถอยู่นะ คุณจะทำให้ฉันตกใจตายเหรอ?”

หลี่อังฮึดฮัด “คุณยังรู้ว่าคุณกำลังขับรถอยู่อีกเหรอ?” 

“ทะเลาะกันไปขับรถไป รถมันจะไปได้ดีไหม?”

เมื่อได้ยินหลี่อังพูดแบบนั้น หลิวอวี่เวยก็เหลือบมอง ลู่เถา

“ก็เพราะยัยหน้าอกแบนคนนี้หาเรื่องไม่หยุด ฉันก็เลยต้องโต้ตอบกลับไป ไม่อย่างนั้นเธอก็คงคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่มากแล้ว!”

“ก็เธอต่างหากที่หาเรื่องไม่หยุด!” ลู่เถาพูดอย่างโกรธ ๆ “ฉันไม่ได้เอาเรื่องที่เธอหลอกล่อพี่ชายตัวน้อยไปเมื่อสองวันก่อนก็ดีแล้ว เธอยังกล้ามาที่ถนนของกินของมหาวิทยาลัยปักกิ่งแล้วหาเรื่องอีก!”

“ถนนของกินเต๋อเซิ่งเป็นของมหาวิทยาลัยปักกิ่งตั้งแต่เมื่อไหร่? นักศึกษาของมหาวิทยาลัยปักกิ่งทุกคนเป็นคนหัวรั้นแบบนี้เหรอ?” หลิวอวี่เวยหัวเราะแล้วพูดแดกดัน

เมื่อเห็นทั้งสองคนกำลังจะทะเลาะกันอีกแล้ว หลี่อังก็ขมวดคิ้วแล้วพูดเสียงเย็นชา “ผมไม่สนว่าใครถูกใครผิด ผมมาตั้งแผงขายของเพื่อหาเงิน ไม่ได้มาฟังพวกคุณทะเลาะกันไร้สาระ ถ้าใครยังไม่พอใจอีก ก็เชิญออกไปได้เลย ต่อให้ผมไม่มีรถตู้ ผมก็ยังสามารถขับรถสามล้อไปตั้งแผงขายของได้!”

เมื่อได้ยินหลี่อังพูดแบบนั้น หลิวอวี่เวยและลู่เถาก็ยอมเงียบไปในที่สุด

การที่พวกเธอซึ่งเป็นนักศึกษาหัวกะทิจะมาช่วยหลี่อังตั้งแผงขายของ ก็ไม่ได้ต้องการเงินอะไรเลย…

สิ่งที่หลิวอวี่เวยและลู่เถาต้องการคือการได้อยู่ใกล้ชิดกับหลี่อัง จะได้มีโอกาสกินอาหารอร่อย ๆ ที่เขาทำบ่อย ๆ

อย่าดูถูกลู่เถาเลยนะ ถึงแม้ภายนอกเธอจะบอกว่ามา “คอยจับตาดูหลิวอวี่เวยไม่ให้หลอกล่อหลี่อัง” แต่ในใจเธอก็คิดว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาขายของ จะได้กิน “อาหารกลางวัน” ที่หลี่อังทำให้…

ดังนั้น ถึงแม้หลี่อังจะเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง แต่คำพูดของเขาก็มีอิทธิพลต่อทั้งสองคนมาก

เมื่อเห็นลู่เถาและหลิวอวี่เวยเงียบไปในที่สุด หลี่อังก็มองทั้งสองคนด้วยสายตาที่จริงจัง แล้วก็ถือโอกาสนี้สร้างกฎระเบียบ

“ผมขอย้ำอีกครั้งว่าครอบครัวของผมขาดเงิน ผมมาตั้งแผงขายของเพื่อหาเลี้ยงชีพ ไม่ได้มาฟังพวกคุณทะเลาะกัน ถ้าใครยังทะเลาะกันจนกระทบกระเทือนธุรกิจของผมอีก ขอโทษด้วยนะ ผมจะให้คน ๆ นั้นออกไปจากที่นี่ทันที” 

“แต่ถ้าพวกคุณทำตัวดี ผมก็จะไม่ปล่อยให้พวกคุณต้องลำบาก… ตอนกลางคืนผมจะเลี้ยงอาหารเมนูใหม่ที่ผมวิจัยขึ้นมา นั่นก็คือ เกี๊ยวห้าสุข!”

หลี่อังเข้าใจหลักการของการใช้ทั้งไม้แข็งและไม้นวมดี การที่หลิวอวี่เวยและลู่เถามากับเขาเพราะอะไร?

ก็เพราะอาหารอร่อยไง!

เขาจะต้องวาดฝันให้พวกเธอเห็นก่อน!

“เกี๊ยวเหรอ?” เป็นไปตามคาด หลิวอวี่เวยก็ตาเป็นประกาย “ฉันชอบกินเกี๊ยวที่สุดเลย!”

ที่จริงแล้วไม่มีอะไรที่หลิวอวี่เวยไม่ชอบกิน แต่ในฐานะคนเหนือ เธอก็มีความรู้สึกพิเศษกับการได้กินเกี๊ยวในอากาศหนาว ๆ อยู่แล้ว

ส่วนลู่เถาซึ่งเป็นคนใต้ ถึงแม้เธอจะไม่ค่อยได้กินเกี๊ยว แต่เธอก็ไม่ได้รังเกียจ… เกี๊ยวห้าสุขก็ฟังดูน่าสนใจแล้ว ต้องลองชิมให้ได้!

เมื่อหลี่อังพูดถึงเรื่องนี้แล้ว หลิวอวี่เวยและลู่เถาจึงได้แต่มองหน้ากัน แล้วก็เห็นความรู้สึกทำใจและยอมแพ้ในสายตาของอีกฝ่าย

หึ! ก็ต้องให้เกียรติพี่ชายตัวน้อยหน่อย พักรบไว้ก่อนแล้วกัน!

ในอนาคตพวกเธอก็ยังมีเวลาที่จะสู้กันอีกเยอะแยะ!

“แบบนี้ก็ดีหน่อย” หลี่อังพยักหน้า “แล้วก็ผมเพิ่งคิดสโลแกนให้ทีมตั้งแผงขายของของเราด้วยครับ นั่นก็คือ: สามัคคีรักใคร่ ร่วมสร้างความสำเร็จ!” 

“พวกคุณต้องช่วยกันตะโกนสโลแกนนี้ไปตลอดทาง แล้วก็จำไว้ให้ขึ้นใจด้วยนะครับ ทีมตั้งแผงขายของของเราก็ต้องการกำลังใจเหมือนกัน!”

หลี่อังพูดพร้อมรอยยิ้ม แล้วก็เคี้ยวลูกอมในปากจนแตกละเอียด แล้วเปลี่ยนอันใหม่

ลู่เถาและหลิวอวี่เวยรู้สึกงงงวย

สโลแกนนี้… มันดูน่าอายและเชยมากไปหน่อย!

แต่ภายใต้สายตาที่เย็นชาของหลี่อัง ทั้งสองคนก็ทำได้แค่เริ่มตะโกนสโลแกนนี้อย่างไม่มีเรี่ยวแรง

ลู่เถาและหลิวอวี่เวยไม่คิดเลยว่าพวกเธอยังไม่ทันจะถูกสังคมบีบคั้น ก็ถูกหลี่อังสอนให้เป็นคนดีไปก่อนแล้ว!

หลี่อังไขว้แขนแล้วรู้สึกพอใจมาก ขอแค่หลิวอวี่เวยและลู่เถาไม่สร้างเรื่องให้เขาต่อหน้าก็พอแล้ว ส่วนเรื่องที่พวกเขาจะไปทำอะไรกันลับหลัง เขาก็ไม่สนใจหรอก

หลี่อังมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นร้านเสื้อผ้าข้างถนนกำลังติดป้าย “ลดล้างสต็อก”

ฤดูกาลกำลังจะเปลี่ยนแล้ว ร้านเสื้อผ้าส่วนใหญ่ก็มีการลดราคาเพื่อเคลียร์สต็อก…

น่าสนใจดีนะ

“นักศึกษาหลิวอวี่เวยครับ จอดรถเลย” หลี่อังคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น “ผมว่าทีมตั้งแผงขายของของเราควรจะมีชุดยูนิฟอร์มของตัวเองนะครับ…”

ภารกิจย่อยที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง ระบบให้เวลาหลี่อังแค่สามวันเท่านั้น

เวลากระชั้นชิดและภารกิจก็ยากมาก หลี่อังจึงต้องใช้กลยุทธ์อื่น ๆ ช่วย

เหมือนกับร้านอาหารหรู ๆ ที่จะจ้างพนักงานต้อนรับมาแต่งตัวในชุดยูนิฟอร์มที่สะดุดตาเพื่อดึงดูดลูกค้า… ตอนนี้ร้านเสื้อผ้ากำลังลดราคา หลี่อังจึงถือโอกาสนี้หาชุดใหม่ให้ทุกคนก็ไม่เลว

ยิ่งไปกว่านั้น หลี่อังก็ใส่เสื้อกันหนาวที่มีลายน้องกระต่ายมาหลายวันแล้ว และเขาก็ไม่อยากใส่เสื้อตัวนี้อีกแล้ว

“ซื้อเสื้อผ้าเหรอ? ดีเลย!”

หลิวอวี่เวยเหยียบเบรกทันที ดวงตาของเธอเป็นประกาย

สามสิบนาทีต่อมา ที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง

“พวกเธอสองคนมั่นใจแล้วใช่ไหมว่าจะใส่ชุดแบบนั้นไปตั้งแผงขายของ?”

หลี่อังนั่งอยู่เบาะหลัง แล้วมองลู่เถาและหลิวอวี่เวยด้วยสีหน้าที่แปลก ๆ

ก่อนหน้านี้หลี่อังใช้โอกาสที่ร้านเสื้อผ้าลดราคาซื้อเสื้อกันหนาวให้ตัวเองและหลี่เซี่ยงตงคนละตัว ตามความตั้งใจของหลี่อังแล้ว หลิวอวี่เวยและลู่เถาก็ควรจะซื้อเสื้อกันหนาวสีแดงสด ๆ สักตัวก็พอแล้ว เพราะตอนตั้งแผงขายของจะได้ทั้งความอบอุ่นและดึงดูดลูกค้า

แต่ใครจะรู้ว่าหลิวอวี่เวยเดินเข้าร้านไปก็เลือกชุดกี่เพ้าสีแดงสด ๆ ทันที แล้วก็ยืนยันว่าจะใช้ชุดกี่เพ้านี้เป็นชุดยูนิฟอร์มสำหรับตั้งแผงขายของ

การกระทำของหลิวอวี่เวยเป็นการยั่วยุต่อลู่เถาอย่างชัดเจน…

เพราะชุดกี่เพ้าเน้นที่รูปร่าง และหลิวอวี่เวยก็ชอบพูดแดกดันเรื่องรูปร่างของลู่เถา

แต่ในเมื่อหลิวอวี่เวยกล้าใส่ ลู่เถาก็ไม่มีทางยอมแพ้…

ลู่เถาที่อารมณ์ขึ้นก็เลือกชุดกี่เพ้าสีแดงเข้มที่ดูดีพอ ๆ กัน

พวกเธอยอมที่จะแข่งขันกัน แต่หลี่อังก็ยังรู้สึกแปลก ๆ อยู่ดี

ใส่ชุดกี่เพ้าขายเกี๊ยว… นี่เป็นเรื่องที่หายากมากในประเทศนี้ และถือว่าเป็นเรื่องที่ประหลาดมาก

หลิวอวี่เวยเหลือบมองลู่เถา แล้วยืดหน้าอกขึ้น “ชุดกี่เพ้าดูมีความสุขดีออก มีอะไรไม่ดีเหรอ!”

สไตล์การแต่งตัวของหลิวอวี่เวยค่อนข้างทันสมัยและกล้าหาญ การใส่ชุดกี่เพ้าจึงไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเธอ

“ใส่ก็ใส่!” ลู่เถาหน้าแดงเล็กน้อย แล้วพูดอย่างกัดฟัน

ถ้าจะพูดให้เขินเล็กน้อย ปกติแล้วลู่เถาจะใส่แต่เสื้อฮู้ด, กางเกงยีนส์, และเสื้อกันหนาว ชุดกี่เพ้าเป็นชุดที่เธอเพิ่งจะได้ใส่เป็นครั้งแรก…

หลี่อังลงจากรถแล้วรอสองคนนี้เปลี่ยนชุด อีกสิบนาทีต่อมา ประตูรถก็เปิดออก…

เมื่อเห็นหลิวอวี่เวยและลู่เถาเดินลงมาจากรถ แม้แต่หลี่อังก็ยังรู้สึกว่าตาเป็นประกาย

หลิวอวี่เวยใส่ชุดกี่เพ้าสั้นที่มีขนปุยสีขาวอยู่ตรงชายกระโปรง มีความยาวแค่กลางขา และมีถุงน่องสีเนื้อ ถุงรองเท้าบูทสั้นสีขาวที่นุ่มก็กระชับกับเรียวขาที่ยาวและสวยงามของเธอ

เพื่อความลงตัว หลิวอวี่เวยยังใส่หมวกเบเรต์ที่ทำจากขนสัตว์สีขาวด้วย

การแต่งตัวแบบนี้ดูสดใสและเซ็กซี่มาก!

ส่วนลู่เถาใส่ชุดกี่เพ้ายาว ที่บุด้วยผ้าฝ้ายด้านใน แต่ก็ยังไม่สามารถปิดบังรูปร่างที่สวยงามของเธอได้

ถึงแม้ว่าหน้าอกของเธออาจจะไม่โดดเด่นเท่าไหร่ แต่ด้านอื่น ๆ ก็สมบูรณ์แบบแล้ว

หลิวอวี่เวยและลู่เถาต่างก็แสดงความโดดเด่นของตัวเองออกมา ส่วนหลี่อังก็ไม่ยอมแพ้ แล้วใส่เสื้อกันหนาวของเขา

เด็กชายตัวเล็ก ๆ ในเสื้อกันหนาวสีเขียวเดินพร้อมกับเทพธิดาสองคนที่แต่งตัวด้วยชุดกี่เพ้าที่แตกต่างกัน ทำให้พวกเขาดึงดูดความสนใจของผู้คนมากมาย

เพราะการแต่งตัวแบบนี้ของพวกเขานั้นสะดุดตาเกินไป…