บทที่ 57: พวกเราทำธุรกิจแบบนี้ ใครซื้อก็คือ “คนโง่”!

“ว้าว! มีพี่สาวสวย ๆ ด้วย…” 

“นายพูดถึงคนไหน… ฉันมองไม่ทันแล้ว ทำไมตาของฉันถึงมองสองคนพร้อมกันไม่ได้นะ!” 

“ฮี่ ๆ ฉันทำตาข้างซ้ายมองไปทางซ้าย ตาข้างขวามองไปทางขวาได้แล้ว… ให้ตายเถอะ ทำไมมันกลับมามองปกติไม่ได้แล้วเนี่ย?” 

“ว่าแต่เด็กผู้ชายคนนั้นก็หล่อมากนะ พอเขาโตขึ้นต้องเป็นคนที่ทำให้ผู้หญิงหลงรักแน่นอน ฉันเห็นเงาของพี่ช่างภาพเฉินสมัยยังหนุ่มจากใบหน้าของเขาด้วย” 

“พวกคุณไม่รู้สึกว่าการรวมตัวของพวกเขาสามคนแปลก ๆ เหรอ? แถมยังแต่งตัวไม่เหมือนใครอีก… นี่พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่? คงไม่ใช่ศิลปะการแสดงหรอกนะ?” 

“ก็น่าจะเป็นศิลปะการแสดงนะ ปีนี้เสื้อผ้าสีแดงกับสีเขียวกำลังฮิตไม่ใช่เหรอ? ฉันยังเห็นสตรีมเมอร์บางคนเอาเสื้อกันหนาวตัวใหญ่ไปใส่ที่ต่างประเทศ ทำให้คนต่างชาติตกตะลึงไปเลย… ตอนนี้พวกเขาก็ใส่ชุดกี่เพ้าสีแดงกับเสื้อกันหนาวสีเขียว นี่แหละที่เรียกว่าความเชยที่สุดคือความอินเทรนด์!”

ผู้คนที่มุงดูมองอยู่ห่าง ๆ แล้วเริ่มพูดคุยกัน

ลู่เถา, หลิวอวี่เวย, หลี่อัง ทั้งสามคนนี้รวมตัวกันแล้วดูดีมาก น่ามองและน่าสนใจ

แต่เมื่อทุกคนเห็นว่าลู่เถาและหลิวอวี่เวยเริ่มช่วยหลี่อังยกกระทะเหล็กและลังโฟมที่ใส่วัตถุดิบออกจากรถตู้แล้วไปวางที่ข้างถนนใกล้กับประตูมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง… ทุกคนก็ทำสีหน้าตกตะลึงไปเลย

“ให้ตายเถอะ… พวกเขามาตั้งแผงขายของกินข้างทางเหรอ?” 

“ใส่ชุดกี่เพ้าขายของกินข้างทาง… มันก็เหมือนกับการดื่มชามะนาวเย็นในแก้วไวน์นั่นแหละ! ดูหรูหราไปหมด!” 

“ฉันว่าพี่สาวสองคนนี้คงมาทำกิจกรรมกับน้องชายแหละ ฉันได้ยินมาว่าโรงเรียนประถมและมัธยมส่วนใหญ่จะสนับสนุนให้นักเรียนไปตั้งแผงขายของในวันหยุด เพื่อเก็บเกี่ยวประสบการณ์ทางสังคม” 

“ใช่แล้ว คงเป็นแบบนั้นแหละ มันเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลมาก” 

“ถ้าอย่างนั้นเราไปอุดหนุนพวกเขาหน่อยดีกว่า!” “ไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่เห็นว่าพวกเขาน่ารักขนาดนี้ ฉันก็ต้องไปอุดหนุนแล้ว!”

ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาของคนทั่วไป พนักงานออฟฟิศที่ดูท่าทางเป็นคนใจดีคนหนึ่งก็เดินเข้ามาใกล้แผงขายของของหลี่อัง

“ได้ลูกค้าคนแรกแล้วเหรอ?” เมื่อเห็นมีคนเข้ามาใกล้ หลิวอวี่เวยก็ยิ้มอย่างเป็นมิตร “คุณพี่คะ รับเกี๊ยวห้าสุขสักจานไหมคะ?”

“เกี๊ยวห้าสุข… ชื่อน่าสนใจนะ งั้นผมขอหนึ่งจาน” พนักงานออฟฟิศหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมา แล้วก้มหน้าลงนับเงิน “จานละเท่าไหร่ครับ ห้าหยวนหรือสิบหยวน?”

“แปดสิบแปด” หลี่อังจัดเรียงขวดเครื่องปรุงต่าง ๆ ไปพลาง ก็พูดขึ้นโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง

“ครับ” พนักงานออฟฟิศยังคงนับเงินต่อ แล้วเขาก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วมองหลี่อังด้วยสีหน้าที่ไม่เชื่อ “น้องครับ เมื่อกี้หนูว่าจานละเท่าไหร่ครับ?”

“แปดสิบแปดหยวนครับ” หลี่อังยักไหล่

พนักงานออฟฟิศกลืนน้ำลายลงคอ เหงื่อก็ไหลลงมาจากหน้าผาก

ตอนที่เขาเรียนมหาวิทยาลัยก็เคยตั้งแผงขายของ เขาตั้งใจว่าจะมาสนับสนุนธุรกิจของหลี่อังและสอนประสบการณ์การทำธุรกิจให้พวกเขา แล้วก็จากไปอย่างเท่ ๆ

แต่ไม่คิดเลยว่าตั้งแต่ขั้นตอนแรกแผนของเขาก็พังไม่เป็นท่าแล้ว

เกี๊ยวจานละแปดสิบแปดหยวน จะซื้อลงได้ยังไง?

ถ้าซื้อไปแล้ว ก็คงจะกลายเป็น คนโง่ แล้วล่ะสิ?

“เอ่อ… ผมต้องกลับบ้านไปหาหมาของผมก่อนครับ มันท้องผูกครับ…” พนักงานออฟฟิศหาข้ออ้างส่ง ๆ แล้วก็เดินจากไป

“แปดสิบแปดหยวนเลย…” 

“นี่คิดว่าเงินจะหาได้ง่ายขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย” 

“สงสัยเด็กนี่จะเป็นลูกเศรษฐี คงไม่เข้าใจค่าของเงิน” 

“เป็นลูกเศรษฐีนี่ดีจริง ๆ นะ ผู้หญิงสวยสองคนนั้นคงเป็นพี่เลี้ยงเด็กที่ถูกจ้างมาให้ช่วยคุณหนูสัมผัสชีวิต…” 

“ไปเถอะ ไปเถอะ… เขากล้าตั้งราคาแบบนี้แล้ว ฉันก็กลัวว่าแค่มองอีกครั้งก็จะโดนเรียกเก็บเงินแล้ว!”

เมื่อเข้าใจราคาเกี๊ยวที่หลี่อังตั้งไว้ ผู้คนที่มุงดูก็ต่างส่ายหน้า

ไม่นานนัก ผู้คนที่มุงดูก็หายไปหมด

ลู่เถาและหลิวอวี่เวยมองหน้ากัน ถึงแม้จะเป็นคู่แข่งกัน แต่ตอนนี้พวกเธอก็รู้สึกเหมือนกัน

พี่ชายตัวน้อยคนนี้… ใจร้อนเกินไปแล้ว เกี๊ยวจานละแปดสิบแปดหยวนนี่มันเกินไปจริง ๆ

“พี่ชายตัวน้อยคะ หนูรู้ว่าพี่คงขาดเงิน แต่ธุรกิจมันไม่ได้ทำกันแบบนี้นะคะ ถ้าทำแบบนี้จะไม่มีลูกค้าเลย” ลู่เถาถอนหายใจ แล้วให้คำแนะนำหลี่อังอย่างจนใจ “เราควรจะทำอย่างค่อยเป็นค่อยไปนะคะ ลดราคาลงสักห้าสิบเปอร์เซ็นต์… ไม่สิ สิบเปอร์เซ็นต์ดีกว่าไหมคะ?”

“การทำธุรกิจของผมก็เป็นแบบนี้แหละครับ ขอแค่ผมสบายใจก็พอ ผมเชื่อว่าคุณภาพเกี๊ยวของผมก็สมเหตุสมผลกับราคาที่ผมตั้งไว้ คนอื่นจะคิดยังไงก็ช่างครับ” หลี่อังยิ้มเล็กน้อย แล้วโบกมือให้หลิวอวี่เวยไปหยิบกล่องพัสดุจากรถตู้มา แล้วก็ฉีกกระดาษแข็งแผ่นใหญ่ออกมา

“แปะ” หลี่อังเปิดฝาปากกาแล้วเขียนตัวหนังสือโย้เย้ลงบนกระดาษแข็งแผ่นนั้น

“เกี๊ยวห้าสุข: 88 หยวน 5 ชิ้น!”

ป้ายราคาที่ดูเรียบง่ายแต่ก็น่าตกใจนี้ก็ถูกหลี่อังทำเสร็จแล้ว

ให้ตายเถอะ! ดูจากวิธีการของหลี่อังแล้ว เขายังไม่ลดราคาลงเลย แถมยังตั้งราคาเกี๊ยวที่สูงเกินจริงให้คนทั่วไปรู้ด้วย

พระอาทิตย์กำลังจะตกดิน ป้ายราคาที่ดูหยาบ ๆ แต่ก็มีไม้เสียบตั้งไว้ที่หน้าแผงขายของ หลิวอวี่เวยและลู่เถาก็ไม่อยากจะมองมันแล้ว

การกระทำที่ดูเกินจริงของหลี่อัง บวกกับเวลาที่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงเลิกเรียน ทำให้มีนักศึกษาจำนวนมากขึ้นสังเกตเห็นแผงขายของที่ดูแปลก ๆ นี้

และแตกต่างจากผู้ที่มุงดู คนเหล่านี้ไม่ได้สนใจการแต่งตัวที่แปลก ๆ และหน้าตาดีของหลี่อังและคนอื่น ๆ เลย แต่เมื่อเห็นหลี่อังตั้งแผงขายของที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง ทุกคนก็คิดในใจว่า พวกนายกล้าได้ยังไง?

ในรัศมีหนึ่งกิโลเมตรจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง ไม่ต้องพูดถึงแผงขายของข้างทางเลย ร้านอาหารก็ไม่มี!

เหตุผลก็ง่ายมาก เพราะโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงอร่อยและราคาถูกมาก ไม่มีนักศึกษาคนไหนออกไปกินข้าวข้างนอกเลย

มีข่าวลือว่านักขายของข้างทางเรียกมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงว่า “เขตหวงห้ามสำหรับอาหาร” ถ้าคุณกล้าไปตั้งแผงขายของที่นั่น รับรองว่าคุณจะขาดทุนจนไม่เหลืออะไรเลย…

เพราะแผงขายของและร้านอาหารที่หน้าโรงเรียนต้องพึ่งพานักศึกษาในการเลี้ยงชีพ แต่ถ้านักศึกษาไม่อุดหนุน จะอยู่รอดได้อย่างไร?

แต่หลี่อังและทีมงานกล้าที่จะตั้งแผงขายของที่หน้าโรงเรียน แล้วยังตั้งราคาเกี๊ยวห้าชิ้นแปดสิบแปดหยวนอีกด้วย

นี่พวกเขาคิดว่านักศึกษาของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงโง่หรือเปล่า?

ไม่มีทางที่ใครจะซื้อ!

นี่มันคือการหาเรื่องตายชัด ๆ!

ถ้าคนโบราณมีการยกย่องคนเก่ง แต่หลี่อังก็เหมือนกับ “การเอาฝีมือการทำอาหารไปขายหน้าประตูบ้านของคนทำอาหาร”

ความยากในการตั้งแผงขายของของหลี่อังก็เหมือนกับการหัดว่ายน้ำแค่สองวันแล้วต้องการข้ามมหาสมุทรแปซิฟิกด้วยท่าว่ายน้ำแบบลูกหมา… มีแต่ตายกับตาย!