บทที่ 58: นักศึกษามหาวิทยาลัยเกษตรกรกุมกระเป๋าเงินวิ่งหนีแล้ว! เกี๊ยวพวกนี้มีชีวิตเหรอ?

“เดี๋ยวก่อน ทำไมพี่สาวสวยสองคนนี้ดูคุ้น ๆ จัง…” 

“ให้ตายเถอะ! พวกเขาสามคนไม่ใช่คนที่ติดเทรนด์เมื่อคืนเหรอ ที่บอกว่าเด็กผู้ชายคนนั้นเป็นเด็กชายเจ้าชู้…”

เมื่อมีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรสังเกตเห็นแผงขายเกี๊ยวนี้มากขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาก็พบ “ความลับ” ใหม่

ทีมตั้งแผงขายของของหลี่อังอาจจะไม่ใช่แค่มือใหม่หัดขายของข้างทางง่าย ๆ แล้ว!

“ผู้หญิงสองคนนั้นฉันรู้จัก คนหนึ่งชื่อ ลู่เถา เป็นนักเรียนที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้เป็นอันดับหนึ่งของมณฑล ส่วนอีกคนชื่อ หลิวอวี่เวย ทั้งสองคนเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งและชิงหวา…” 

“คนจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งและชิงหวามาขายเกี๊ยวที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรของเราทำไม?” 

“ก็อยากดังไง จะเป็นเพราะอะไรได้อีก!”

เมื่อรู้ตัวตนของลู่เถาและหลิวอวี่เวยแล้ว นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรก็เริ่มมีศัตรูต่อแผงเกี๊ยวนี้

คนจากมหาวิทยาลัยชิงหวากับมหาวิทยาลัยปักกิ่งมาขายเกี๊ยวที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรของเรานี่มันหมายความว่ายังไง?

ดูถูกโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเกษตรกรของเราใช่ไหม?

หรือว่าต้องการใช้ชื่อเสียงของโรงอาหารมหาวิทยาลัยเกษตรกรของเราเพื่อสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเอง?

ในชั่วพริบตา นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรก็รู้สึกว่าถูกยั่วยุ และไม่ว่าจะเป็นเรื่องความคุ้มค่าหรือความรู้สึกที่มีต่อหลี่อังและทีมงาน นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรก็มีทัศนคติที่ว่า หมายังไม่ซื้อ!

นักศึกษาบางคนก็หยุดถ่ายรูปและวิดีโอ แล้วโพสต์ลงในบอร์ดของมหาวิทยาลัย ทุกคนก็คิดว่าเป็นการดูเรื่องตลก แล้วก็รอให้หลี่อังและทีมงานถอดใจและเก็บร้านไป

“พี่ชายตัวน้อยครับ พวกเราคงไปดึงดูดความเกลียดชังมาเยอะเลย…”

ลู่เถารู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงไปทั่วตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกร

ตอนนี้เธอก็รู้สึกอายไปหมดแล้ว การมาช่วยตั้งแผงขายของตั้งแต่ครั้งแรกก็เจอกับความยากลำบากขนาดนี้ มันยากเกินไปแล้ว

ส่วนหลิวอวี่เวยไม่ได้สนใจสายตาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรเท่าไหร่ แต่เมื่อไม่มีใครมาซื้อเกี๊ยว เธอก็รู้สึกเบื่อ แล้วก็ยกเก้าอี้ตัวเล็ก ๆ มานั่งแล้วเท้าคาง

“หืม?” จู่ ๆ หลิวอวี่เวยก็ตาเบิกกว้าง “พี่ชายตัวน้อยคะ ฉันเข้าใจแล้วว่าพี่วางแผนอะไรไว้…” 

“พี่คิดที่จะไปตามกระแสด้านลบใช่ไหม?”

“โอ้?” หลี่อังหัวเราะแห้ง ๆ “เป็นยังไงครับ?”

หลี่อังเองก็ไม่อยากจะออกสื่อเท่าไหร่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการเป็นคนดังในอินเทอร์เน็ต…

หลิวอวี่เวยลุกขึ้นยืน ทำท่าทางเหมือนคนที่รู้ทุกอย่าง แล้วก็ส่ายนิ้วไปมา “ตั้งแต่การซื้อยูนิฟอร์มของเรา, การตั้งราคาเกี๊ยวที่เกินจริง, แล้วยังต้องแขวนป้ายราคาหยาบ ๆ นี้ไว้ให้สูง ๆ อีก ทั้งหมดนี้ก็คือการสร้างกระแสไงคะ นี่เป็นวิธีที่คนในวงการสื่อใช้กันเป็นประจำเลย” 

“การเปิดร้านวันแรกต้องสร้างชื่อเสียงก่อน ถ้าการโฆษณาแบบปกติไม่ดี เราก็ใช้วิธีที่ไม่เหมือนใครด้วยการขายแพง ๆ พอคนสนใจมากขึ้นแล้วเราก็ค่อยลดราคาลง ก็จะมีคนมาซื้อเกี๊ยวเพราะอยากรู้ไงคะ” 

“สุดยอดเลยค่ะ พี่ชายตัวน้อย!”

หลิวอวี่เวยเรียนวารสารศาสตร์ เธอจึงเข้าใจเทคนิคการตลาดของสื่อเป็นอย่างดี คำพูดของเธอก็ดูมีเหตุผล ทำให้ลู่เถาที่เรียนสายวิทย์ถึงกับอึ้งไปเลย และมองหลี่อังด้วยความไม่เชื่อ

เด็กชายตัวน้อยคนนี้รู้เรื่องพวกนี้จริง ๆ เหรอ? ทั้งหมดนี้เป็นแผนของเขาเลยเหรอ?

เขาคืออัจฉริยะที่เหนือกว่าลู่เถาแล้ว!

“เอ่อ…” หลี่อังหัวเราะแห้ง ๆ

เทคนิคการตลาดที่หลิวอวี่เวยพูดถึง หลี่อังเคยเห็นมาเยอะในชาติที่แล้ว และเขาก็เข้าใจวิธีการเล่นของมัน ร้านอาหารที่กำลังเป็นที่นิยมในอินเทอร์เน็ตหลายแห่งก็ใช้วิธีนี้

แต่หลี่อังไม่ชอบการตลาดแบบนี้ ในความคิดของเขา สินค้าต้องดีจริง ๆ ถึงจะเป็นวิธีที่ยั่งยืน

“การเปลี่ยนยูนิฟอร์มก็เพื่อการโฆษณา แต่การตั้งราคา… ผมก็พูดชัดเจนแล้วว่าเกี๊ยวของผมราคานี้จริง ๆ” หลี่อังตบไหล่หลิวอวี่เวย

ยังไม่ทันที่หลิวอวี่เวยจะพูดอะไร หลี่อังก็เปลี่ยนเรื่อง “ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ในเมื่อตอนนี้ไม่มีลูกค้า เราก็กินอาหารเย็นกันก่อนเถอะ…”

กินเกี๊ยวเหรอ?

หลี่อังจะทำเกี๊ยวห้าสุขในตำนานแล้วเหรอ?

หลิวอวี่เวยและลู่เถาก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็น

พวกเธออยากรู้ว่าเกี๊ยวห้าสุขนี้มีความพิเศษอย่างไร ที่ทำให้หลี่อังมั่นใจขนาดนี้

เหมือนกับขาห่านย่างและข้าวผัดสุดยอดของหลี่อัง ที่ถึงแม้อร่อยจนน่าตกใจ แต่ก็ไม่ได้มีราคาสูงเลย…

เกี๊ยวห้าสุขนี้จะแตกต่างออกไปได้อย่างไร?

“ซ่าาา!”

ตั้งหม้อต้มน้ำ

หลี่อังได้ทำเกี๊ยวห้าสุขไว้แล้วเมื่อช่วงเช้า ดังนั้นตอนนี้เขาก็แค่เอาเกี๊ยวลงไปต้ม

“บุ๋ง ๆ…”

น้ำเดือดเป็นฟอง และเมื่อเกี๊ยวถูกใส่ลงไป ควันสีขาวที่มีกลิ่นหอมของเกี๊ยวก็ลอยขึ้นไปในอากาศ แล้วกระจายออกไปทุกทิศทาง

“กลิ่นนี้… พิเศษมาก!”

หลิวอวี่เวยขยับจมูก เธอมี “ทักษะการดมกลิ่นอาหาร”

ฐานะครอบครัวของหลิวอวี่เวยค่อนข้างดี ทำให้เธอได้ลองชิมอาหารอร่อย ๆ มาแล้วมากมาย แต่กลิ่นของเกี๊ยวห้าสุขนี้เธอไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนเลย

กลิ่นนี้พิเศษมากจริง ๆ ถึงจะเป็นเกี๊ยว แต่ก็มีกลิ่นของวัตถุดิบกว่าสิบอย่างผสมกัน…

เหมือนกับว่าหลี่อังไม่ได้ต้มแค่เกี๊ยว แต่กำลังทำหม้อไฟหนึ่งหม้อ

แต่กลิ่นของเกี๊ยวห้าสุขก็ไม่ได้เลี่ยนเหมือนกลิ่นหม้อไฟ กลิ่นของผักบางชนิดก็ทำให้รู้สึกสดชื่น

ลู่เถาไม่ได้เข้าใจเรื่องอาหารมากเท่าหลิวอวี่เวย แต่เธอก็สูดจมูกไปมา

เพราะช่วงก่อนหน้านี้ในมหาวิทยาลัยปักกิ่งมีคนเป็นหวัดกันเยอะ ลู่เถาก็ติดหวัดไปด้วย แล้วก็มีอาการน้ำมูกไหลไม่หาย

แต่พอได้สัมผัสกับไอน้ำจากน้ำต้มเกี๊ยว ลู่เถาก็รู้สึกว่าจมูกของเธอโล่งขึ้น

แต่… เกี๊ยวห้าสุขนี้ไม่ได้ดึงดูดแค่ลู่เถาและหลิวอวี่เวย

นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเกษตรกรที่เดินผ่านไปผ่านมาก็เริ่มเปลี่ยนสีหน้า

นักศึกษาหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะมองไปที่หม้อเกี๊ยว แล้วบางคนก็เดินเข้าไปใกล้แผงขายเกี๊ยวสองสามก้าว แต่พอเห็นป้ายราคาที่หลี่อังแขวนไว้ พวกเขาก็รีบกุมกระเป๋าเงินแล้วเดินจากไป

“ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าเด็กนี่ต้มเกี๊ยวหอมมาก…” 

“ให้ตายเถอะ! ฉันยืนอยู่ไกลขนาดนี้ก็ยังได้กลิ่นเลยนะ… พอหลับตาลงไปก็รู้สึกเหมือนเขาไม่ได้ต้มแค่เกี๊ยว แต่กำลังจัดงานเลี้ยงอยู่!” 

“ผมก็เริ่มสงสัยแล้วนะว่าเกี๊ยวห้าสุขที่ว่านี่มีไส้อะไร กลิ่นหอมถึงได้เยอะขนาดนี้?” 

“อย่าหลงกลสิ! ฉันว่าเกี๊ยวที่หอมขนาดนี้คงจะใส่ผงชูรสเพิ่มเข้าไป…” 

“อย่าพูดไร้สาระ! ผงชูรสไม่มีกลิ่นแบบนี้หรอกนะ?” 

“ไม่ว่าจะยังไง พวกเราเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกร จะไม่ซื้อเกี๊ยวราคาแพงนี่เด็ดขาด… ไป! เราไปให้เชฟในโรงอาหารทำเกี๊ยวให้กินดีกว่า” 

“ใช่เลย! เกี๊ยวที่เชฟในโรงอาหารของเราทำอร่อยกว่าที่เด็กคนนี้ทำแน่นอน!”

นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรหลายคนก็เริ่มยืนไม่ติดที่ ทุกคนรอที่จะดูหลี่อังและทีมงานอับอาย แต่ถ้ายังยืนอยู่ต่อ ก็อาจจะเป็นพวกเขาเองที่ต้องอับอายแทน

เพราะกลิ่นของเกี๊ยวห้าสุขมันน่าหลงใหลเกินไป ยากที่จะทำให้พวกเขารักษาเหตุผลเอาไว้ได้

เมื่อกลัวว่าเงินในกระเป๋าจะหายไป ทุกคนก็รีบเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย และหลายคนก็ยังหันกลับมามองแผงขายเกี๊ยวอยู่

“เสร็จแล้ว!”

หลังจากเติมน้ำเย็นลงไปครั้งสุดท้ายแล้ว หลี่อังก็เห็นว่าเกี๊ยวสุกได้ที่แล้ว ก็รีบใช้ทัพพีตักขึ้นมา เกี๊ยวห้าสุขแต่ละตัวก็ดูเหมือนปลาทองที่เพิ่งถูกจับขึ้นมาใหม่ ๆ ในทัพพีก็ยังมีน้ำเกี๊ยวอยู่

นี่ไม่ใช่เพราะฝีมือของหลี่อัง แต่เพราะเกี๊ยวไม่ได้เละและไม่ติดกันเลย

เกี๊ยวแต่ละชิ้นหมุนไปมาในทัพพี และเมื่อชนกับขอบทัพพีก็จะเด้งขึ้นมา ทำให้ดูเหมือนว่าเกี๊ยวมีชีวิตจริง ๆ

ขนาดลู่เถาที่ไม่ค่อยได้กินเกี๊ยว เมื่อเห็นเกี๊ยวที่มีชีวิตชีวาเหล่านี้ก็คิดในใจว่า

“เกี๊ยวที่ต้มได้ขนาดนี้ ต้องอร่อยมากแน่นอน!”