บทที่ 59: เปิดร้านแล้ว! ทำไมสาวผมหางม้าสองข้างถึงกลายเป็นคนหูหนวกและเป็นใบ้ไปแล้ว?

“ลองชิมดูไหมครับ อยากได้น้ำส้มสายชูด้วยไหม?”

หลี่อัง ตักเกี๊ยวใส่ชามใหญ่สามใบ แล้วยิ้มถาม ลู่เถา และ หลิวอวี่เวย

“ไม่เอาค่ะ ฉันรอไม่ไหวแล้ว!”

หลิวอวี่เวยดูเหมือนเสือที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ เธอไม่สนใจที่จะจิ้มน้ำส้มสายชู เธอรีบยกชามแล้วใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวเข้าปาก

“ซ่าาาา! ซ่าาาา!”

หลิวอวี่เวยเสียงดังมาก

ไม่นานนักปากของหลิวอวี่เวยก็เต็มไปด้วยเกี๊ยว

“เธอไม่สามารถกินให้มันดูดีกว่านี้ได้เหรอ?”

ลู่เถาทำหน้าเบื่อหน่ายมองหลิวอวี่เวย

“เกี๊ยวนี้อร่อยมากเลย ฉันหยุดไม่ได้แล้ว…”

หลิวอวี่เวยพูดไม่เป็นคำ ใครก็ฟังไม่รู้เรื่องว่าเธอกำลังพูดอะไรอยู่

“เฮ้อ! คุณภาพของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชิงหวาเนี่ยนะ!”

ลู่เถาส่ายหน้า แล้วก็ถอนหายใจ

หลังจากนั้นลู่เถาก็คีบเกี๊ยวห้าสุขสีเหลืองชิ้นหนึ่ง จิ้มน้ำส้มสายชู แล้วก็กินอย่างเรียบร้อย…

เอ๊ะ?

เดี๋ยวก่อน… เกี๊ยวนี้มันแปลก ๆ!

นี่มันใช่เกี๊ยวเหรอเนี่ย?

ลู่เถาจินตนาการไปพักหนึ่ง จนเธอลืมไปเลยว่าตัวเองอยู่ที่ไหน ความสนใจของเธอทั้งหมดมุ่งไปที่ความอร่อยบนปลายลิ้น!

“โฮก! โฮก!”

ไม่นานนักลู่เถาที่เคยเรียบร้อยก็ยกชามขึ้นมา แล้วกินเกี๊ยวคำโต ๆ

ระหว่างที่เธอกินเกี๊ยว เธอก็ไม่ลืมที่จะซดน้ำซุปเกี๊ยวด้วย และไม่นานเกี๊ยวชามใหญ่ก็หายไปครึ่งหนึ่ง

หลี่อังรอจนเกี๊ยวเย็นลงเล็กน้อยแล้วก็เริ่มกิน

ในชั่วพริบตา แผงขายเกี๊ยวก็มีแค่เสียงกินอาหารและเสียงกระทบกันของช้อนกับถ้วยเท่านั้น

ค่ำคืนในต้นฤดูใบไม้ผลิ, ลมหนาว, น้ำซุปเกี๊ยวที่มีไอร้อน, รถที่ขับไปมา, และนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา ฉากนี้เหมือนภาพวาดที่เต็มไปด้วยบรรยากาศของเมือง

“คนพวกนี้… กินได้อร่อยจริง ๆ!” “นี่พวกเขาเพิ่งจะเปิดร้านขายของกันใช่ไหม ทำไมถึงได้กินเกี๊ยวกันเองก่อนเลย!” “ให้ตายเถอะ! พวกเขาสามคนน่าจะเปลี่ยนไปทำรายการกินโชว์นะ ผมเพิ่งกินข้าวเย็นมาเองนะ แต่พอเห็นพวกเขากิน ผมก็อยากกินอีกแล้ว” “ที่สำคัญเกี๊ยวนี้ก็หอมมากนะ ลองดมดูสิ! กลิ่นเกี๊ยวยังคงอยู่ในอากาศเลย!”

นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงที่เดินผ่านไปผ่านมาก็รู้สึกอยากรู้อยากเห็น

เพราะมีหลายคนเคยเห็น “แผงขายเกี๊ยวที่หาเรื่องตาย” นี้ในบอร์ดของมหาวิทยาลัยและในติ๊กต็อกมาแล้ว

แต่พอเห็นหลี่อังและทีมงานกินได้น่าอร่อยขนาดนั้น นักศึกษาหลายคนก็อดไม่ได้ที่จะมองหลายครั้งด้วยความอยากรู้อยากเห็น

แน่นอนว่าพวกเขาก็แค่ดูเรื่องสนุก ๆ จะให้ซื้อก็ไม่มีทางซื้อ เพราะเกี๊ยวนี้แพงเกินไป

แต่… ทุกเรื่องก็มีข้อยกเว้น

นอกมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง มีสาวผมหางม้าสองข้างคนหนึ่งกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับกระเป๋านักเรียน

ใต้ตาของเธอมีรอยคล้ำจาง ๆ ทำให้เธอดูเหนื่อยล้าเล็กน้อย

“เกี๊ยวบ้า! ทำให้ฉันนอนกลางวันไม่ดีเลย…” “ฉันหวังว่าคืนนี้ฉันจะไม่ฝันถึงเกี๊ยวอีกนะ เฮ้อ… ว่าไปแล้วฉันซื้อเกี๊ยวจากถนนของกินเต๋อเซิ่งมา คงไม่มีเพื่อนนักศึกษารู้ว่าฉันเป็นคนโง่ที่ซื้อเกี๊ยวห้าชิ้นแปดสิบแปดหยวนหรอกนะ?” “ฮู่ว… ไม่เป็นไร ต่อไปฉันไม่ไปถนนของกินเต๋อเซิ่งอีกก็พอแล้ว เด็กที่ขายเกี๊ยวคนนั้นมันเหมือนปีศาจชัด ๆ! เขาอยากจะเอาเงินในกระเป๋าของฉันไปให้หมด!”

สาวผมหางม้าสองข้างก้มหน้าเดินมา ใครเห็นก็คงคิดว่าเป็นนักศึกษาที่ดูเป็นคนเงียบ ๆ แต่ในใจของเธอมีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเกี๊ยวห้าสุขของหลี่อังจะกลายเป็นฝันร้ายของสาวผมหางม้าสองข้างไปอีกนาน

“เอ่อ… ฉันได้กลิ่นที่คุ้นเคย…” “เป็นไปได้เหรอ!”

สาวผมหางม้าสองข้างเงยหน้าขึ้นทันที แล้วก็เห็นแผงขายเกี๊ยวของหลี่อังอยู่ข้างถนน

เวลากำลังพอดี หลี่อังก็กินเกี๊ยวเสร็จแล้วกำลังจะเก็บจาน ทำให้ทั้งสองคนสบตากัน

“ว้าว!”

ในขณะที่ทั้งสองสบตากัน สาวผมหางม้าสองข้างรู้สึกว่าขาของเธออ่อนแรงไปเลย

เกิดอะไรขึ้น!

เด็กคนนี้… ตามมาฆ่าแล้วเหรอ!

นี่ต้องตั้งใจมาหาเธอแน่ ๆ ต้องกำจัดเธอให้สิ้นซากแน่ ๆ!

“อดทนไว้! ยังไงฉันก็จะไม่ซื้อเกี๊ยวนี้อีกแล้ว… นี่มันอยู่หน้าโรงเรียนของฉันนะ!”

สาวผมหางม้าสองข้างพยายามให้กำลังใจตัวเอง แต่เธอก็อดไม่ได้ที่จะเดินไปที่หน้าแผงขายเกี๊ยวของหลี่อัง

สำหรับนักศึกษาคนอื่น ๆ เกี๊ยวนี้อาจจะดูน่าหลงใหล แต่พวกเขาไม่มีทางจ่ายเงินแพง ๆ เพื่อซื้อมันหรอก

การที่หลี่อังมาตั้งแผงขายของที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรก็เหมือนเป็นการดูถูกโรงอาหารของพวกเขา นักศึกษาจะมาอุดหนุนได้อย่างไร?

แต่สาวผมหางม้าสองข้างคนนี้แตกต่างออกไป เธอเคยลองชิมรสชาติของเกี๊ยวนี้แล้ว

เธอเคยลองชิมเกี๊ยวห้าสุขแล้วถึงได้รู้ว่าเกี๊ยวห้าสีนี้สามารถให้ประสบการณ์ทางรสชาติที่ยอดเยี่ยมได้ขนาดไหน

อดทนไม่ไหว! อดทนไม่ไหวจริง ๆ!

“ช่างเถอะ ยังไงเดือนนี้ก็เหลือเงินค่าขนมอีกกว่าเจ็ดร้อยหยวน ซื้อเกี๊ยวเพิ่มอีกสองสามจานก็แล้วกัน…” “ฉันไม่ได้ยอมแพ้หรอกนะ แค่เห็นว่าเด็กคนนั้นน่าสงสาร ก็เลยช่วยอุดหนุนเขาหน่อย…”

สาวผมหางม้าสองข้างกำลังพยายามโน้มน้าวตัวเอง และในขณะที่เธอกำลังเดินไปที่หน้าแผงขายของเพื่อทำมือเป็นสัญลักษณ์ว่าอยากซื้อเกี๊ยวสองจาน ก็มีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรคนหนึ่งเดินมาแล้วตบไหล่ของเธอ

“เฮ้ เพื่อน ดูให้ดีนะ เกี๊ยวนี้จานละแปดสิบแปดหยวนนะ… โรงอาหารของเราก็มีเกี๊ยวขายคืนนี้เหมือนกัน จานละแค่แปดหยวนเอง ถ้าอยากกินเกี๊ยวก็กลับไปกินที่โรงเรียนได้นะ!”

นี่มัน…

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมโรงเรียนอุตส่าห์มาเตือนด้วยความหวังดี สาวผมหางม้าสองข้างก็รู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตไปทั้งตัว พูดอะไรไม่ออก

ถึงแม้ว่าเธอจะไม่อยากยอมรับ แต่ในใจของเธอก็รู้ดีว่าเกี๊ยวของหลี่อังนั้นไม่สามารถเทียบกับเกี๊ยวที่เชฟในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเกษตรกรทำได้

แต่การซื้อเกี๊ยวของหลี่อังต่อหน้าเพื่อนร่วมโรงเรียนคนอื่น ๆ ก็คงไม่เหมาะสม!

ไม่เท่ากับว่าเธอเป็นคนโง่… แล้วก็เป็นคนทรยศโรงอาหารงั้นเหรอ?

ในระหว่างที่ความอยากอาหารและความภูมิใจของตัวเองกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด จู่ ๆ ก็มีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

“อะ อา… ” สาวผมหางม้าสองข้างชี้ไปที่ปากของตัวเอง แล้วชี้ไปที่หู แล้วก็ส่ายหน้าไปมาให้เพื่อนที่เตือนเธอ

หลังจากนั้น สาวผมหางม้าสองข้างก็ทำสัญลักษณ์ “สอง” อย่างรวดเร็วให้หลี่อัง

ลู่เถาอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจในที่สุด เธอรีบเช็ดปากแล้วลุกขึ้นไปตักเกี๊ยวสองจานให้สาวผมหางม้าสองข้าง

“อะ อา…”

สาวผมหางม้าสองข้างพยักหน้าให้หลี่อังและทีมงานอย่างพอใจ แล้วก็ถือเกี๊ยวสองจานวิ่งเข้าไปในมหาวิทยาลัย ทิ้งเพื่อนร่วมโรงเรียนคนนั้นให้ยืนงงอยู่กลางลมหนาว

“เฮ้! แม้แต่ผู้หญิงหูหนวกและเป็นใบ้ก็ยังมาอุดหนุนเราเลย…” หลิวอวี่เวยก็กินเกี๊ยวหมดแล้ว เธอก็เรอออกมาเบา ๆ แล้วก็พูดอย่างประหลาดใจ

คนหูหนวกและเป็นใบ้…

หลี่อังหรี่ตาลง

ถ้ารู้ว่าสาวผมหางม้าสองข้างเป็นคนหูหนวกและเป็นใบ้ เขาก็คงไม่แกล้งเธอตั้งแต่ตอนเที่ยงแล้ว…

เดี๋ยวก่อน!

หลี่อังเพิ่งจะรู้ตัว แล้วสายตาของเขาก็เต็มไปด้วยความสับสนและสงสัย

เขาจำได้ว่าตอนที่สาวผมหางม้าสองข้างมาซื้อเกี๊ยวตอนเที่ยง เธอยังพูดได้อยู่เลย!

ทำไมแค่บ่ายวันเดียวถึงได้กลายเป็นคนหูหนวกและเป็นใบ้ไปแล้วล่ะ?

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่…

ไม่ว่าจะยังไง ในที่สุดแผงเกี๊ยวของเขาก็ได้ลูกค้าคนแรกแล้ว!