บทที่ 60: ฉันต้องเปิดโปงนายให้ได้! ความแค้นจากรุ่นพี่!

“พี่ชายตัวน้อยครับ ที่จริงแล้วตอนนี้ผมคิดว่าเกี๊ยวแปดสิบแปดหยวนต่อหนึ่งจาน อาจจะไม่ได้แพงเกินไปขนาดนั้น…”

หลิวอวี่เวย มองแผ่นหลังที่ค่อย ๆ ห่างออกไปของสาวผมหางม้าสองข้าง แล้วก็พูดขึ้น

ลู่เถา ที่อยู่ข้าง ๆ ก็พยักหน้าจากใจจริง

ประสบการณ์ทางรสชาติของเกี๊ยวที่หลี่อังทำนั้นสามารถอธิบายได้ว่าเป็นความหรูหรา การจ่ายเงินแปดสิบแปดหยวนเพื่อลองชิมก็ถือว่าคุ้มค่า

เหมือนกับอาหารจานหนึ่งที่ชื่อ “ไฟดอกไม้เงิน” ที่มีขายในร้านอาหารหรู ๆ ในเมืองหลวง

วัตถุดิบของอาหารจานนี้ง่ายมาก มีแค่ถั่วงอกกับเนื้อหมูเท่านั้น

แต่ถึงแม้ว่าวัตถุดิบจะง่ายขนาดนี้ อาหารจานนี้ก็สามารถขายได้หลายร้อยหรือหลายพันหยวน!

ทำไม?

เพราะอาหารจานนี้ต้องใช้ความพยายามมาก! คำว่า “ไฟดอกไม้เงิน” คือการใช้เข็มเย็บผ้ามาเจาะรูถั่วงอก แล้วยัดเนื้อเข้าไปข้างในก่อนที่จะนำไปปรุง!

เป็นการขายเทคนิคและประสบการณ์ทางรสชาติที่หาที่ไหนไม่ได้!

ในความคิดของลู่เถา เกี๊ยวห้าสุขของหลี่อังก็เช่นกัน

ถึงจะเป็นเกี๊ยวก็จริง แต่การจับคู่ไส้กับผิวเกี๊ยวที่หลากหลายนั้นเป็นสิ่งที่น่าทึ่งมาก

แค่ได้ลองชิม คนที่ไม่รู้เรื่องอาหารก็สามารถรู้สึกได้ถึงความใส่ใจและขั้นตอนที่ซับซ้อนที่เชฟใช้ในอาหารจานนี้…

พูดตามความจริงแล้ว ก่อนที่จะได้ลองชิมเกี๊ยว ลู่เถายังรู้สึกว่าการตั้งราคาที่สูงเกินจริงของหลี่อังเป็นเรื่องน่าอาย และพยายามหลีกเลี่ยงสายตาที่สงสัยของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงมาโดยตลอด…

แต่ตอนนี้ลู่เถากลับยืดอก แล้วตะโกนขายอย่างมั่นใจให้นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงที่เดินผ่านไปมา

“เกี๊ยวห้าสุข! แปดสิบแปดหยวนห้าชิ้น!” 

“ซื้อแล้วไม่ขาดทุน ไม่ถูกหลอก! ใครได้ลองชิมแล้วก็จะรู้เอง!”

หลิวอวี่เวยก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ร่วมตะโกนขายกับลู่เถา

ทุกอย่างเริ่มต้นที่ความยากลำบาก การทำธุรกิจแรกเริ่มสำเร็จแล้ว ธุรกิจที่สองจะอยู่ไกลไหม?

ในมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง หอพักนักศึกษาปริญญาเอก

“เซี่ยหลิน ตื่นได้แล้ว…”

ในหอพักหญิง มีผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่งกำลังเขย่าตัวเพื่อนร่วมห้องที่กำลังหลับ

“ขอฉันนอนต่ออีกหน่อย…” 

“ไปแล้ว! ทำไมท้องฟ้าถึงมืดแล้วเนี่ย!”

เซี่ยหลิน ลุกขึ้นนั่งจากเตียง มองท้องฟ้าที่อยู่ด้านนอกหอพักแล้วก็งุนงงไปพักหนึ่ง

“เธอหลับนานเกินไปแล้ว นี่มันตอนกลางคืนแล้ว…” เพื่อนร่วมห้องพูดอย่างจนใจ “อาจารย์ตามหาเธอทั้งบ่ายเลยนะ ไม่คิดเลยว่าเธอยังนอนอยู่ในหอ…” 

“ช่างเถอะ เดี๋ยวตอนกลางคืนฉันค่อยไปขอโทษคุณป้าคนนั้น… อ้อ ไม่ใช่สิ ไปขอโทษอาจารย์ก็แล้วกัน…”

เซี่ยหลินขยี้ผมสั้นที่ยุ่ง ๆ ของเธอ แล้วสวมแจ็คเก็ตยีนส์และกระโดดลงจากเตียง “ฟ้ามืดแล้ว รีบกินข้าวเย็นดีกว่า!”

เซี่ยหลินที่เป็นนักศึกษาปริญญาเอกก็เป็นคนที่รู้จักโลกเป็นอย่างดี เธอสามารถจัดการกับอาจารย์ได้ และไม่กลัวเลย

เธอเรียนมาตั้งแต่ปริญญาตรีจนถึงปริญญาเอกในมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงมาสิบปีแล้ว ทำให้เธอกลายเป็นคนที่ไม่สนใจโลกแล้ว

ในฐานะรุ่นพี่ เซี่ยหลิน ยังได้สร้างบัญชีติ๊กต็อกที่ชื่อว่า [พี่หลินมีเรื่องจะบอก] ซึ่งเน้นการพูดถึงเรื่องราวต่าง ๆ ในมหาวิทยาลัยด้วยมุมมองที่ดูไม่เหมือนใคร เซี่ยหลินยังเคยสอนเคล็ดลับการโดดเรียนและวิธีการอ่านหนังสือเพื่อให้สอบผ่านให้นักศึกษารุ่นน้องด้วย

เพราะบัญชีติ๊กต็อกของเซี่ยหลิน ทำให้เธอถูกอาจารย์ตำหนิและมองด้วยสายตาไม่พอใจมาไม่น้อยแล้ว…

“ฉันซื้อข้าวกล่องเนื้อกับมันฝรั่งมาให้เธอจะกินไหม?” เพื่อนร่วมห้องที่กำลังแต่งหน้าอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งก็ถามเซี่ยหลิน

“ไม่เอา… ซี๊ด! วันนี้อากาศเริ่มหนาวแล้วนะ ฉันจะไปกินเกี๊ยว” 

“เฮ้ย! เธออย่าแต่งหน้าเยอะขนาดนั้นสิ แม่ของเธอปั้นเธอด้วยรองพื้นเหรอเนี่ย?”

เซี่ยหลินโบกมือให้เพื่อนร่วมห้อง แล้วเดินออกจากประตูหอพักตรงไปที่โรงอาหาร

สิบนาทีต่อมา เซี่ยหลินก็มาถึงโรงอาหารของนักศึกษา

เมื่อเห็นแถวยาวเหยียดที่หน้าต่างขายเกี๊ยว เซี่ยหลินก็งงไป

เกิดอะไรขึ้น?

ทำไมวันนี้เกี๊ยวถึงได้เป็นที่นิยมขนาดนี้?

แม้แต่วันเทศกาลตังโจ่ยก็ยังไม่มีนักศึกษามาเข้าแถวเยอะขนาดนี้เลย…

เพราะนักศึกษาหลายคนมาจากทางใต้ และไม่กินเกี๊ยว…

ทำไมทุกคนถึงเปลี่ยนไปแล้ว?

เซี่ยหลินส่ายหน้า แล้วก็เดินออกจากโรงอาหารไป

เธออยู่ในมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงมาสิบปีแล้ว ทุกซอกทุกมุมเธอรู้หมด

ถ้าโรงอาหารของนักศึกษาเต็ม เธอก็แค่ไปกินที่โรงอาหารของอาจารย์ก็พอแล้ว!

แต่…

วันนี้โชคของรุ่นพี่คนนี้ก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น พอมาถึงโรงอาหารของอาจารย์ เซี่ยหลินก็พบว่าหน้าต่างขายเกี๊ยวปิดแล้ว

ขายหมดแล้ว!

ประหลาด!

ทำไมถึงได้มีเรื่องแบบนี้กับเธอ เซี่ยหลินนะ?

หรือว่าวันนี้เธอจะไม่ได้กินเกี๊ยวแล้ว?

ไม่!

ถ้าไปไกลหน่อยก็ได้ ไปกินข้างนอกก็ได้!

เซี่ยหลินจำได้ว่ามีร้านเกี๊ยวอยู่ประมาณสองกิโลเมตรทางตะวันตกของมหาวิทยาลัย…

เซี่ยหลินยักไหล่ แล้วก็เดินออกจากประตูมหาวิทยาลัยไปพร้อมกับล้วงกระเป๋า

ไม่รู้ทำไม พอเข้าใกล้ประตูมหาวิทยาลัย เซี่ยหลินก็ได้กลิ่นเกี๊ยวที่พิเศษมาก

เกิดอะไรขึ้น?

เธออยากกินเกี๊ยวจนจินตนาการไปเองแล้วเหรอ?

เมื่อเซี่ยหลินเดินออกจากประตูมหาวิทยาลัย เธอก็รู้สึกโล่งใจ

มีแผงขายเกี๊ยวมาตั้งอยู่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรแล้วเหรอ?

นี่มันคือการมาให้ฟรี ๆ เลยไม่ใช่เหรอ!

เซี่ยหลินอยู่ในมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงมาสิบปีแล้ว เธอรู้ดีกว่าใครว่าแผงขายของข้างถนนจะอยู่รอดได้ยากขนาดไหน…

แต่ก็ไม่เป็นไร ตราบใดที่เธอได้กินเกี๊ยวในคืนนี้ก็พอแล้ว

เซี่ยหลินลูบปาก แล้วก็เดินเข้าไปหาแผงขายเกี๊ยวอย่างช้า ๆ

“โอ้! มีเด็กตัวเล็ก ๆ มาขายเกี๊ยว… แถมยังมีผู้หญิงสวย ๆ สองคนด้วย!”

เซี่ยหลินเหลือบมองหลี่อังและคนอื่น ๆ แต่ก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก

ในฐานะรุ่นพี่ เธอเคยเจออะไรมาเยอะแล้ว!

เธอเคยเห็นเด็กอัจฉริยะด้านการเกษตรอายุสิบขวบแล้วนะ การที่หลี่อังอายุแปดขวบมาขายเกี๊ยวก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่!

“ขอเกี๊ยวหนึ่งจาน” เซี่ยหลินพูด แล้วก็เหลือบมองป้ายราคาที่แขวนไว้สูง ๆ

เกี๊ยวจานละแปดสิบแปดหยวน… หนึ่งจานมีห้าชิ้น…

เดี๋ยวก่อน!

เซี่ยหลินตัวสั่น การตั้งราคาเกี๊ยวที่ไร้สาระขนาดนี้เธอยังไม่เคยเห็นมาก่อน!

“เกี๊ยวของคุณเสร็จแล้วครับ!”

แต่แล้วหลี่อังและทีมงานก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว

หลี่อังเพิ่งจะต้มเกี๊ยวอีกชุดเสร็จพอดี เขาก็ตักเกี๊ยวใส่ถ้วยพลาสติก แล้วหลิวอวี่เวยก็วางตะเกียบลงบนถ้วย จากนั้นลู่เถาก็ยื่นให้เซี่ยหลิน…

พวกเขาร่วมมือกันได้อย่างลงตัว จนไม่มีเวลาให้เซี่ยหลินคิดหรือปฏิเสธเลย!

ดีมาก! เล่นกันแบบนี้ใช่ไหม?

เซี่ยหลินหัวเราะอย่างโกรธ ๆ

เขาจะมาหลอกใครไม่หลอก แต่มาหลอกรุ่นพี่อย่างเธอ เซี่ยหลินเนี่ยนะ?

ถ้าอย่างนั้นเซี่ยหลินก็ต้องทำหน้าที่รุ่นพี่และช่วยนักศึกษารุ่นน้องสอดส่องเรื่องนี้ เธอจะเปิดโปงแผงเกี๊ยวนี้ให้ได้ เพื่อที่เด็กพ่อค้าอย่างหลี่อังจะได้ไม่กล้ามาตั้งแผงขายของที่หน้ามหาวิทยาลัยอีก!

เซี่ยหลินนั่งลงบนพื้นถนนแล้วถือเกี๊ยวไว้ จากนั้นก็เปิดไลฟ์สดบนโทรศัพท์ของเธอ

“พี่หลินมีเรื่องจะบอก! วันนี้จะขอรีวิวเกี๊ยวที่หน้ามหาวิทยาลัยของเรา!”

เมื่อเซี่ยหลินตั้งชื่อไลฟ์แบบนี้แล้ว ก็มีนักศึกษาจำนวนมากเข้ามาดูไลฟ์ในทันที ยอดวิวก็พุ่งไปสามพันคน

เพราะแผงเกี๊ยวของหลี่อังตั้งอยู่ที่หน้ามหาวิทยาลัย นักศึกษาที่เดินเข้าออกก็เห็นแผงเกี๊ยวอยู่ตลอด ทุกคนจึงอยากจะบ่นเกี่ยวกับแผงเกี๊ยวที่ดูแปลก ๆ นี้

ทุกคนอยากจะดูว่าเซี่ยหลินในฐานะ “ตัวแทน” ของนักศึกษา จะรีวิวเกี๊ยวนี้ออกมาเป็นอย่างไร