ตอนที่ 61
บทที่ 61: อาจารย์ใจกว้าง! เก็บร้านแล้วกลับบ้าน!
minibunny · 5,536 ตัวอักษร
“อ่า…”
ภายใต้สายตาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง เซี่ยหลิน ใช้ตะเกียบคีบเกี๊ยวเข้าปาก
พูดตามตรงแล้ว เซี่ยหลินเป็นคนฉลาด ก่อนที่เกี๊ยวจะเข้าปาก เธอได้คิดไว้แล้วว่าจะประเมินเกี๊ยวนี้อย่างไร…
ถ้าเกี๊ยวรสชาติธรรมดา เซี่ยหลินก็จะหัวเราะเยาะความโง่ของตัวเอง แล้วก็แนะนำนักศึกษารุ่นน้องว่าอย่าใช้เงินซื้อเกี๊ยวที่ไร้สาระแบบนี้เลย…
ถ้าเกี๊ยวรสชาติแย่มาก เซี่ยหลินก็จะไปหา หลี่อัง เพื่อเอาเรื่อง… เกี๊ยวที่หลอกลวงคนอื่นแบบนี้ไม่ควรมาตั้งขายที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรของเรา ถ้าจำเป็น เธอก็จะไปแจ้งสำนักงานบริหารตลาดเพื่อไล่หลี่อังพ่อค้าเด็กคนนี้ออก เพื่อปกป้องนักศึกษารุ่นน้อง!
ในฐานะรุ่นพี่สิบปี!
เธอก็ควรจะมีความรับผิดชอบบ้าง!
แต่แล้วในขณะที่เกี๊ยวกำลังจะเข้าปากของเซี่ยหลิน ก็มีคนเดินข้ามถนนมาชนเข้ากับเซี่ยหลิน
“โอ๊ย!”
เซี่ยหลินล้มลงไป เกี๊ยวในมือของเธอก็ร่วงลงบนถนน
เมื่อมองดูเกี๊ยวที่มีไอร้อน ๆ อยู่บนพื้นถนน เซี่ยหลินก็รู้สึกเสียดายมาก…
ไม่ว่าเกี๊ยวห้าสุขนี้จะเป็นของที่หลอกลวงคนอื่นหรือไม่ อย่างไรก็ตามมันก็ยังเป็นอาหารอยู่ดี!
ในฐานะนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกร พวกเธอก็มีความรู้สึกพิเศษต่ออาหารอยู่แล้ว
“คุณเดินไม่ดูทางเลยหรือไง!”
เซี่ยหลินลุกขึ้น แล้วก็ต่อว่าคนที่ชนเธออย่างโกรธ ๆ
“ขอโทษครับนักศึกษา ผมไม่เห็นว่ามีคนนั่งยอง ๆ อยู่ข้างทาง…” “เอ๊ะ!”
คนที่ชนเซี่ยหลินเป็นผู้หญิงวัยกลางคนอายุเกือบห้าสิบ พอเธอเห็นหน้าของเซี่ยหลิน สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที
“เซี่ยหลิน! ไม่ได้เจอหน้ากันแค่ครึ่งวัน ที่แท้เธอก็มาหลบอยู่ตรงนี้นี่เอง?”
ให้ตายเถอะ!
บังเอิญสุด ๆ เลย คนที่ชนเซี่ยหลินคือ อาจารย์ที่ปรึกษา ของเธอ!
“ค… คุณเจ้านายครับ!”
เซี่ยหลินรีบปิดไลฟ์สด แล้วหัวเราะแห้ง ๆ
เนื่องจากอาจารย์ที่ปรึกษาได้มอบหมายงานให้นักศึกษาปริญญาโทและปริญญาเอก และให้เงินอุดหนุนบางส่วน นักศึกษาบางคนก็เลยชอบเรียกอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเขาว่า “เจ้านาย”
แต่ใครจะรู้ว่าอาจารย์ที่ปรึกษาของเซี่ยหลินกลับขมวดคิ้วมากขึ้น “ฉันบอกไปกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ชอบคำเรียกแบบนี้…” “อาจารย์จางครับ…” “ค่อยยังชั่วหน่อย…”
อาจารย์จางฮึดฮัด แล้วมองไปที่จานเปล่าในมือของเซี่ยหลิน…
“เธอซื้อเกี๊ยวมาจากไหน? ฉันจะซื้อคืนให้เธอสองจานเลยนะ เป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมถึงได้กินเกี๊ยวแค่นิดเดียวแล้วไม่อิ่มล่ะ?”
ภายใต้การนำของเซี่ยหลิน อาจารย์จางก็มาถึงแผงขายเกี๊ยวของหลี่อัง
เธอโบกมือ แล้วสั่งเกี๊ยวถึงสี่จาน!
เธอเองสองจาน เซี่ยหลินสองจาน พอดีเลย!
แต่พอถึงเวลาจ่ายเงิน อาจารย์จางก็อึ้งไปเลย
เกี๊ยวอะไรกัน ทำไมถึงได้แพงขนาดนี้…
ยัยเซี่ยหลินนี่จงใจจะหลอกเงินเธอหรือเปล่า?
แต่ในฐานะอาจารย์ก็ต้องไม่ขาดเงินอยู่แล้ว
หลังจากจ่ายเงินและได้เกี๊ยวแล้ว อาจารย์จางก็คีบเกี๊ยวเข้าปาก
เธออยากรู้ว่าเกี๊ยวนี้มันดีขนาดไหนถึงได้กล้าขายแพงขนาดนี้!
“โอ้?” สีหน้าของอาจารย์จางแข็งค้างไปครู่หนึ่ง แล้วก็หน้าแดงขึ้น มองเซี่ยหลินแล้วใช้ตะเกียบเคาะจานพลาสติกอย่างรวดเร็ว “เซี่ยหลิน! เธอรีบชิมดูสิ! เกี๊ยวนี้ดีมากจริง ๆ!”
อาจารย์จางไม่ได้กินอาหารดี ๆ มาก่อนเลยเหรอ?
เซี่ยหลินยังไม่ทันได้บ่นอาจารย์ของเธอ ความคิดของเธอก็ถูกกลืนกินด้วยรสชาติที่เหมือนน้ำท่วมปาก…
“อืม!”
เซี่ยหลินหน้าแดงไปหมด แล้วใช้ตะเกียบเคาะจานพลาสติกที่ใส่เกี๊ยวอย่างตื่นเต้น
“อืม!”
อาจารย์จางก็พยักหน้าตอบรับ แม้ว่าทั้งสองคนจะพูดออกมาแค่คำว่า “อืม” แต่พวกเธอก็เข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ
ไม่นานนัก เกี๊ยวสี่จานก็ถูกพวกเธอกินจนหมด แต่อาจารย์จางก็ยังรู้สึกว่าไม่อิ่ม
เธอเดินไปที่หน้าแผงขายเกี๊ยวของหลี่อัง แล้วสั่งเกี๊ยวอีกยี่สิบจาน
เกี๊ยวยี่สิบจานก็ประมาณสองพันหยวน สำหรับอาจารย์จางแล้วก็แค่เงินเล็กน้อยเท่านั้น!
จะเอาไปให้ผู้ช่วยสอนและเพื่อนร่วมงานได้ลองชิม…
“ฉันจะให้เกี๊ยวเธออีกสองจานนะ ต่อไปอย่าหายตัวไปอีก!”
เมื่อเกี๊ยวชุดใหม่เสร็จแล้ว อาจารย์จางก็ยัดเกี๊ยวอีกสองจานใส่ในมือของเซี่ยหลิน ดูท่าทางแล้วความสุขที่ได้กินอาหารทำให้เธอไม่คิดจะเอาเรื่องที่เซี่ยหลินหายตัวไปตอนบ่ายแล้ว
เซี่ยหลินหัวเราะแห้ง ๆ เธอนำโทรศัพท์ออกมาดู มีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านมากกว่าเก้าสิบเก้าข้อความ…
“พี่หลินยังสบายดีไหมครับ ผมเห็นว่าพี่โดนอาจารย์จับได้แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า!”
“ว่าแต่เกี๊ยวห้าสุขที่เด็กคนนั้นขายอร่อยไหมครับ พวกเรากำลังรอฟังเรื่องที่พี่จะบ่นเลย…”
“ใช่แล้วครับ ตอนนี้ในบอร์ดและโซเชียลมีเดียมีนักศึกษาหลายคนเริ่มบ่นเรื่องเกี๊ยวราคาแพงนี้แล้ว แต่ดูจากการบ่นของพวกเขาแล้วมันยังไม่โดนเท่าไหร่ ต้องให้พี่หลินออกมาจัดการ!”
“พี่หลินที่เป็นปากเป็นเสียงของพวกเราอยู่ไหน… หรือว่าตอนนี้พี่ถูกอาจารย์จับตัวไว้ในห้องแล็บแล้วใช่ไหม?”
รอยยิ้มของเซี่ยหลินแข็งค้างไป…
เธอจะตอบคอมเมนต์เหล่านี้ได้อย่างไรดี?
เซี่ยหลินรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ที่แผงขายเกี๊ยวของหลี่อัง หลิวอวี่เวยและลู่เถากำลังมีความสุขมาก
แค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ก็ขายเกี๊ยวได้กว่ายี่สิบจานแล้ว!
ถ้าตัดต้นทุนออกไป หลี่อังก็ทำเงินได้กว่าหนึ่งพันหยวนแล้ว!
ปกติแล้วหลิวอวี่เวยและลู่เถาจะมาในฐานะลูกค้า แต่ตอนนี้พวกเธอได้มาเป็นผู้ช่วยของหลี่อังแล้ว ซึ่งเป็นความรู้สึกที่น่าตื่นเต้นมาก
สุดยอด!
ดูเหมือนว่าการซื้อเกี๊ยวของอาจารย์จางจะเป็นการเปิดทางให้ลูกค้าคนอื่น ๆ แล้ว เพราะมีนักศึกษาเศรษฐีหลายคนเริ่มเข้ามาซื้อเกี๊ยวแล้ว ไม่นานนัก หลี่อังก็ขายเกี๊ยวได้อีกสิบจาน
เมื่อมองดูลังโฟมแล้ว ก็เหลือเกี๊ยวแค่สิบกว่าชิ้น…
ช่างเถอะ ไม่ขายแล้ว เอาไปให้พ่อกับแม่กินเป็นอาหารมื้อดึกดีกว่า!
หลี่อังตะโกนบอกว่าเก็บร้าน หลิวอวี่เวยและลู่เถาก็ช่วยเก็บของแล้วขนขึ้นรถตู้
อาจเป็นเพราะ “กำลังใจ” ที่หลี่อังให้ไว้ หรืออาจเป็นเพราะความสัมพันธ์ของพวกเขาสองคนดีขึ้นหลังจากที่ได้ทำงานร่วมกัน หลิวอวี่เวยและลู่เถาจึงพูดคุยเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ด้วยกันไปตลอดทาง และดูเหมือนว่าทั้งคู่จะอารมณ์ดี
สำหรับหลิวอวี่เวยและลู่เถาแล้ว คืนนี้เป็นคืนที่เต็มไปด้วยความสำเร็จ พวกเขามาทำตัวเท่ ๆ ที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง แล้วก็ยังสามารถถอยกลับออกมาได้อย่างปลอดภัย
และที่สำคัญที่สุดคือ เมื่อเห็นรอยยิ้มที่มีความสุขบนใบหน้าของลูกค้า หลิวอวี่เวยและลู่เถาก็รู้สึกภาคภูมิใจในตัวเอง—แม้ว่าเกี๊ยวจะไม่ใช่ของพวกเธอทำ แต่พวกเธอก็เป็นคนเสิร์ฟเกี๊ยวให้ลูกค้า!
“ระบบ ตรวจสอบความคืบหน้าภารกิจหน่อย”
หลี่อังเพิกเฉยต่อหลิวอวี่เวยและลู่เถา แล้วพิงหน้าต่างรถ พูดในใจอย่างเงียบ ๆ
[ภารกิจย่อย: การเอาชนะด้วยความแข็งแกร่ง]
[ขายเกี๊ยวห้าสุขไปแล้ว 185/2888 ชิ้น]
[ความคืบหน้าภารกิจ: 6.4%]
[เวลาที่เหลือในภารกิจ: 90 ชั่วโมง]
“ความคืบหน้าของภารกิจค่อนข้างช้า ขอให้โฮสต์พยายามต่อไป!”
หลี่อังเตรียมตัวน้อยไปหน่อย ทำให้ถึงแม้เกี๊ยวที่ทำไว้จะขายหมด แต่ความคืบหน้าของภารกิจก็ยังน่าเศร้าอยู่…
ไม่เป็นไร พรุ่งนี้ค่อยพยายามใหม่!
ไม่รู้ว่าถ้าตั้งใจทำทั้งวันจะทำเกี๊ยวออกมาได้กี่ชิ้น?
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น