บทที่ 62: คำวิจารณ์เชิงลบมากมาย! แผนการของโรงอาหารมหาวิทยาลัยเกษตรกร!

“คุณลุง คุณป้าครับ ในเมื่อหลี่อังถึงบ้านแล้ว พวกเราก็ขอตัวกลับก่อนนะครับ!”

ที่หน้าบ้านเช่า หลิวอวี่เวย และ ลู่เถา ไปส่งหลี่อังถึงหน้าประตู จากนั้นก็โบกมือลา หลี่เซี่ยงตง และ จางหย่าเหวิน

จางหย่าเหวินมองหลี่อังด้วยสีหน้าที่แปลก ๆ…

คนอื่น ๆ ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายไปส่งผู้หญิงกลับบ้าน แต่หลี่อังนี่ดีจริง ๆ ที่ให้ผู้หญิงสองคนมาส่งถึงหน้าประตู

ว่าไปแล้ว ผู้หญิงสองคนนี้ก็คือคนที่ทะเลาะกันเพื่อแย่งหลี่อังเมื่อวานใช่ไหม?

หรือว่าหลี่อังไปมีความรักตั้งแต่เด็กแล้วเหรอ?

จางหย่าเหวินไม่สนับสนุนการมีความรักในวัยเรียน!

ยิ่งไปกว่านั้น อายุของพวกเขาก็ห่างกันเกินไปแล้ว!

หลังจากหลี่เซี่ยงตงอธิบาย จางหย่าเหวินก็ยิ้มอย่างโล่งอก

“เสี่ยวอังเอ๊ย อย่าไปรบกวนพี่สาวนักศึกษาให้ช่วยตั้งแผงขายของบ่อย ๆ เลยนะ พวกเธออาจจะมีงานต้องทำก็ได้…” 

“ใช่เลย!” หลี่เซี่ยงตงเคาะหัวหลี่อัง “แล้วก็อากาศก็หนาวขนาดนี้ ไปให้ผู้หญิงใส่ชุดกี่เพ้าทำไมเนี่ย! ถึงแกจะอยากขายเกี๊ยวมากแค่ไหนก็ไม่ควรใช้วิธีที่ไม่ถูกต้องนะ!”

หลี่อังยกมือขึ้นกุมหัวแล้วรู้สึกพูดไม่ออก

นี่หลี่อังเป็นคนให้สองสาวคนนั้นใส่เหรอ?

พวกเธอแย่งกันใส่เองต่างหาก!

แต่พูดไปก็คงไม่มีใครเชื่อ หลี่อังก็เลยขี้เกียจที่จะอธิบาย

สามคนในครอบครัวก็คุยเล่นกันพักหนึ่ง แล้วหลี่อังก็ไปทำเกี๊ยวห้าสุขที่เหลืออยู่ทั้งหมดในครัว

เกี๊ยวห้าสุขที่สวยงามถูกยกมาวางบนโต๊ะ ทำให้หลี่เซี่ยงตงและจางหย่าเหวินต่างก็ประหลาดใจ

ดูเหมือนว่าฝีมือการทำอาหารของหลี่อังจะดีขึ้นเรื่อย ๆ…

ถ้าเด็กคนนี้ยังพัฒนาฝีมือต่อไป บางทีเขาอาจจะทำอาหารได้ครบทุกเมนูเลยก็ได้!

หลี่เซี่ยงตงฝืนใจแบ่งเกี๊ยวชิ้นสุดท้ายให้จางหย่าเหวิน เขาเช็ดปากแล้วพูดว่า “ใช่แล้ว เสี่ยวอังครับ ศาสตราจารย์หวังมาซื้อขาห่านย่างอีกแล้ว… เขาบอกว่าพรุ่งนี้แม่ของแกสามารถไปตรวจร่างกายก่อนการผ่าตัดได้แล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป การผ่าตัดก็อาจจะเริ่มได้ในสัปดาห์หน้าเลย…”

นี่เป็นข่าวดี!

หลี่อังรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมา ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาทั้งวันก็หายไปกว่าครึ่ง

หลี่อังพยายามทำภารกิจย่อยให้สำเร็จและขายเกี๊ยวห้าสุข เพื่อหวังว่าจางหย่าเหวินจะมีสภาพร่างกายที่ดีขึ้นหลังการผ่าตัด

หวังว่าการผ่าตัดหัวใจเทียมจะผ่านไปได้ด้วยดีนะ…

“ใช่แล้ว พ่อจะลองทำซุปสาลี่หิมะไปแจกที่แผงขายของพร้อมกับขาห่านย่างด้วยนะ เห็นวันนี้มีนักศึกษาหลายคนมาซื้อขาห่านแล้วเจ็บคอ ศาสตราจารย์หวังก็บอกว่าเขาเจ็บคอแล้วก็กินแค่ขาห่านย่างไปชิ้นเดียวแล้วก็กลับ…” 

“ไอ้เด็กแสบ แกทำซุปสาลี่หิมะเป็นใช่ไหม? สอนพ่อหน่อยสิ?”

ในสายตาของหลี่เซี่ยงตง หลี่อังเป็นเหมือนกล่องสมบัติและตำราอาหารที่ยังมีชีวิต

แต่… เรื่องนี้หลี่อังก็ทำไม่เป็นจริง ๆ…

หลังจากกินเกี๊ยวเสร็จแล้ว ทั้งสามคนก็เก็บจานชามและรีบไปนอน

พรุ่งนี้ก็ต้องยุ่งอีกแล้ว!

มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง หอพักนักศึกษาปริญญาเอก

“ฮู่วววว…”

เซี่ยหลิน มองเพื่อนร่วมห้องที่แต่งหน้าทำผมอย่างดี แต่ตอนนี้เธอนอนกรนเสียงดังและนอนแบบไม่มีท่าทีจะรักษาภาพลักษณ์ใด ๆ ทำให้เธอก็รู้สึกปวดหัว…

เฮ้อ! นอนไม่หลับเลย…

แต่เหตุผลที่เซี่ยหลินนอนไม่หลับไม่ใช่เพราะเสียงกรนของเพื่อนร่วมห้อง แต่เป็นเพราะเกี๊ยวห้าสุขของหลี่อัง…

เธอบอกในไลฟ์ว่าเธอจะรีวิวเกี๊ยวห้าสุข แต่ก็ถูกอาจารย์ขัดจังหวะ ตอนนี้นักศึกษาทุกคนก็กำลังรอคำตอบของเธออยู่…

แต่จะเขียนรีวิวเกี๊ยวห้าสุขยังไงดี?

จะพูดตามความจริง หรือจะพูดเอาใจนักศึกษารุ่นน้องแล้ววิจารณ์เกี๊ยวห้าสุขว่าเป็นของไม่ดี?

เซี่ยหลินนั่งหน้าคอมพิวเตอร์เป็นเวลานาน และสุดท้ายเธอก็ตัดสินใจที่จะบอกความจริง

“พี่หลินมีเรื่องจะบอก! รีวิว!” 

“เกี๊ยวห้าสุขที่หน้ามหาวิทยาลัย, คะแนนที่แนะนำ: 5 ดาว” 

“เกี๊ยวนี้รสชาติยอดเยี่ยมมาก สามารถทำให้คุณได้รับประสบการณ์ทางรสชาติที่ไม่เหมือนใคร! ถ้ามีเงินเหลือก็แนะนำให้ซื้อเยอะ ๆ เลยครับ!” 

“สำหรับนักศึกษาที่ไม่มีเงินเหลือ ผมแนะนำให้ซื้อแค่จานเดียวไปลองชิมพอครับ ถ้าคุณควบคุมตัวเองได้ไม่ดี ก็ไม่แนะนำให้ซื้อนะครับ เพราะถ้ากินจานแรกแล้ว คุณจะต้องอยากกินจานที่สองแน่นอน!” 

“พี่รีวิวเสร็จแล้ว!”

เซี่ยหลินกดปุ่มโพสต์ แล้วถอนหายใจยาว แล้วเอนหลังพิงเก้าอี้

เซี่ยหลินรู้ดีว่ารีวิวนี้จะทำให้เกิดการถกเถียงอย่างมาก

เพราะตอนนี้โซเชียลมีเดียเต็มไปด้วยเรื่องราวที่นักศึกษาบ่นเกี่ยวกับเกี๊ยวห้าสุข ทุกคนต่างก็ไม่ชอบเกี๊ยวราคาแพงนี้

แต่… เซี่ยหลินสร้างบัญชีติ๊กต็อกนี้ขึ้นมาไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงหรือยอดวิว แต่เพื่อที่จะเล่าเรื่องราวที่แท้จริงของมหาวิทยาลัยให้รุ่นน้องฟัง

เซี่ยหลินไม่ได้เรียนวารสารศาสตร์ ถ้าแม้แต่ความจริงก็ยังไม่กล้าพูด แล้วบัญชีของเธอจะมีความหมายอะไร?

อีกอย่าง เกี๊ยวห้าสุขนั้นพิเศษมาก ถ้าเธอไม่แนะนำให้นักศึกษาได้ลองชิม เธอก็คงไม่สมควรเป็นรุ่นพี่แล้ว

ฝีมือระดับนี้ คนส่วนใหญ่อาจจะไม่มีโอกาสได้ลองชิมในชีวิต… ถ้าเงินในกระเป๋าของพวกเขาพอ เซี่ยหลินก็ไม่อยากให้นักศึกษารุ่นน้องพลาดโอกาสนี้!

เป็นไปตามที่คาดไว้ สิบนาทีหลังจากที่เซี่ยหลินโพสต์รีวิวนี้ไป เธอได้รับแค่ร้อยกว่าไลก์ แต่มีคอมเมนต์เข้ามาถึงห้าร้อยข้อความ!

เมื่อเห็นตัวเลขนี้แล้ว เซี่ยหลินก็รู้เลยว่าเธอต้องถูกโจมตีแน่นอน

“พี่หลิน! ผมอยากให้พี่เป็นตัวแทนของพวกเรา แต่ไม่ใช่ให้พี่มาทำข่าวปลอม!”

“เกี๊ยวแปดสิบแปดหยวนพี่บอกว่าอร่อยเหรอ? อย่ามาพูดเล่นเลย!” 

“ไม่ใช่แล้ว ในฐานะนักศึกษาเกษตรศาสตร์ ผมไม่เข้าใจเลยว่าพี่หลินทำไมถึงได้มาชมเกี๊ยวข้างนอกแบบนี้ โรงอาหารของเราไม่อร่อยเหรอ?” 

“ทุกคนดูวิดีโอที่ผมเพิ่งโพสต์ไว้ได้นะครับ… ผมคิดว่าพี่เซี่ยหลินอาจจะรู้จักคนจากมหาวิทยาลัยชิงหวากับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง และเป็นเพื่อนสนิทกับผู้หญิงสองคนที่ใส่ชุดกี่เพ้า เลยตั้งใจที่จะมาช่วยพวกเขา!”

คำวิจารณ์เชิงลบมากมายถาโถมเข้ามา เพราะ… การชื่นชมโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ได้กลายเป็นสิ่งที่นักศึกษาทุกคนยอมรับว่าเป็น “ความถูกต้อง” แล้ว

การที่เซี่ยหลินออกมาต่อต้าน จึงทำให้เธอถูกโจมตี

แม้แต่นักศึกษาบางคนที่มีบัญชีติ๊กต็อกก็ใช้โอกาสนี้ในการโจมตีเซี่ยหลิน เพื่อที่จะได้รับยอดวิว

แต่… ในฐานะรุ่นพี่ เซี่ยหลินก็ยืนหยัดต่อสู้กับคำวิจารณ์เชิงลบ!

“ฉันรับผิดชอบทุกคำที่ฉันพูด!” 

“พรุ่งนี้พวกเธอไปลองชิมเกี๊ยวห้าสุขได้เลย… ถ้าไม่อร่อย พวกเธอมาหาฉันเลย ถ้าฉันยังมีเงินในบัญชี ฉันจะคืนเงินให้พวกเธอเอง!”

การตอบกลับของเซี่ยหลินเหมือนกับการเทน้ำมันลงบนกองไฟ ทำให้เรื่องราวในมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงบนติ๊กต็อกเดือดปุด ๆ

ในเวลาเดียวกัน ที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง ห้องประชุมใหญ่…

ใช่แล้ว โรงอาหารของมหาวิทยาลัยเกษตรกรก็มีห้องประชุมของตัวเองด้วย!

การตกแต่งของโรงอาหารนั้นหรูหรามาก เหมือนกับร้านอาหารในอาคารสำนักงานระดับไฮเอนด์ การมีห้องประชุมจึงไม่ใช่เรื่องแปลก

ตอนนี้ในแสงสลัว ๆ สมาชิกในครัวหลังที่สวมชุดเชฟกำลังนั่งรอบโต๊ะอย่างเรียบร้อย แสงไฟก็ส่องลงมาบนใบหน้าของพวกเขา ส่วนผู้จัดการโรงอาหารก็ยืนอยู่บนแท่นอย่างเคร่งขรึม

พวกเขาไม่ได้กำลังทำพิธีกรรมลึกลับอะไร แต่นี่คือการประชุมสรุปผลประจำวันของครัวหลัง

ถ้าพูดถึงความสามารถและผลงานทางวิชาการโดยรวม มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงอาจจะด้อยกว่ามหาวิทยาลัยชิงหวาและมหาวิทยาลัยปักกิ่งเล็กน้อย

แต่ถ้าพูดถึงคุณภาพของโรงอาหารแล้ว มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงก็เหนือกว่ามาก!

โรงอาหารของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเป็นเหมือนจุดขายของโรงเรียนมาโดยตลอด อธิการบดีแต่ละคนจึงให้ความสำคัญมาก การจัดการก็เข้มงวดและจริงจังมาก จนสามารถเทียบได้กับบริษัทขนาดกลางเลย

“เรามาดูรายงานข้อมูลของโรงอาหารวันนี้กันนะครับ…” ผู้จัดการโรงอาหารใช้แท็บเล็ตในมือแตะเบา ๆ และหน้าต่างและอาหารแต่ละอย่างก็ถูกฉายขึ้นบนจอใหญ่

“เราจะเห็นว่ายอดขายปลากระพงทอดลดลง 3% ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ยอมรับได้ นักศึกษาอาจจะเบื่อแล้ว…” 

“แต่สิ่งที่น่าสนใจคือยอดขายเกี๊ยววันนี้เพิ่มขึ้น 65% แม้กระทั่งที่โรงอาหารอาจารย์ก็ไม่เพียงพอต่อความต้องการ…” 

“นี่แสดงให้เห็นว่ารสชาติเกี๊ยวของเราดีขึ้นจนเกิดกระแสขึ้นมา ซึ่งเป็นเรื่องที่น่ายกย่อง… ผมวางแผนที่จะเพิ่มการผลิตเกี๊ยวอีก 500 ชิ้นในวันพรุ่งนี้เพื่อตอบสนองความต้องการของนักศึกษา… มีใครมีความเห็นต่างไหมครับ?”

เสียงของผู้จัดการโรงอาหารดังก้องไปทั่วห้องประชุม

สมาชิกในครัวหลังเงียบไปพักหนึ่ง แล้วเชฟฝึกหัดคนหนึ่งก็กลืนน้ำลายแล้วยกมือขึ้นอย่างลังเล

“ผู้จัดการครับ ยอดขายเกี๊ยวที่เพิ่มขึ้นอาจจะไม่เกี่ยวกับฝีมือของโรงอาหารเราครับ…” 

“แต่เป็นเพราะมีแผงเกี๊ยวอยู่ข้างนอก… เอ่อ เป็นแผงเกี๊ยวห้าสุขที่เด็กชายตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งกับนักศึกษาสาวสองคนขายครับ!”