บทที่ 63: พนักงานฝึกหัดไม่มีสิทธิ์พูด! ทำเกี๊ยวจนบ้าไปแล้ว!

เชฟฝึกหัดมั่นใจว่าแผงเกี๊ยวที่ดูแปลก ๆ หน้ามหาวิทยาลัยเป็นสาเหตุที่ทำให้ยอดขายเกี๊ยวของโรงอาหารเพิ่มขึ้น…

เพราะตอนที่เขาเดินผ่านหน้ามหาวิทยาลัย เขาก็ถูกกลิ่นของเกี๊ยวที่เด็กคนนั้นทำดึงดูด!

กลิ่นของเกี๊ยวก็ยังคงวนเวียนอยู่ในจมูกของเขา ทำให้เขาอยากกินเกี๊ยว แต่ไม่ว่าจะกินเกี๊ยวธรรมดาแค่ไหนก็ไม่สามารถทำให้ความอยากนั้นหายไปได้… ดูเหมือนว่าเขาจะต้องกินเกี๊ยวที่เด็กคนนั้นทำเท่านั้นถึงจะพอใจ!

ด้วยเหตุนี้ เชฟฝึกหัดคนนี้ก็กินเกี๊ยวไปถึงสามจานในคืนนั้น…

ผู้จัดการโรงอาหารคิดว่านักศึกษาหันมาสนใจเกี๊ยวของโรงอาหารมากขึ้นเพราะวันนี้โรงอาหารทำเกี๊ยวอร่อยกว่าเดิม แต่ความจริงแล้วนักศึกษาเหล่านั้นแค่กินเกี๊ยวในโรงอาหารเพื่อเป็นตัวแทนของเกี๊ยวห้าสุขเท่านั้น!

แต่แม้ว่าเกี๊ยวในโรงอาหารจะเป็นตัวแทน แต่ก็ไม่สามารถเทียบกับเกี๊ยวห้าสุขที่หอมจนน่าหลงใหลได้!

โรงอาหารต้องรีบหาทางรับมือโดยด่วน!

แต่…

หลังจากเชฟฝึกหัดอธิบายเสร็จแล้ว ห้องประชุมก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ทุกคนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง

ในความคิดของพวกเขา คำพูดของเชฟฝึกหัดนั้นไร้สาระเกินไป

เกี๊ยวที่เด็กคนหนึ่งทำจะมาเป็นภัยคุกคามโรงอาหารของพวกเขาได้ยังไง?

“การแสดงความเห็นเป็นเรื่องที่ดี แต่ต้องคิดให้รอบคอบกว่านี้หน่อย…” แม้แต่ผู้จัดการโรงอาหารก็ส่ายหน้า เขาก็ไม่เชื่อในคำพูดของเชฟฝึกหัดเช่นกัน

เชฟฝึกหัดทำได้แค่ยอมเงียบไป เพราะพนักงานฝึกหัดไม่มีสิทธิ์ที่จะพูดอะไรได้…

ผ่านไปหนึ่งคืน

“กริ๊งงงงง!”

นาฬิกาปลุกดังขึ้น หลี่อัง ตื่นขึ้นมาตามธรรมชาติ แล้วมองนาฬิกา ก็พบว่าเวลาแปดโมงกว่าแล้ว…

“ไอ้เด็กแสบ พ่อพาแม่ไปโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยปักกิ่งแล้วนะ พ่อจะกลับมาพร้อมแม่หลังจากตรวจร่างกายเสร็จแล้ว ส่วนอาหารเช้าก็จัดการตัวเองไปก่อน”

เมื่ออ่านข้อความที่หลี่เซี่ยงตงทิ้งไว้แล้ว หลี่อังก็ล้างหน้า จากนั้นก็สั่งอาหารจากตลาดสินค้าเกษตร และใช้ข้าวที่เหลือจากเมื่อคืนมาผัด

หลังจากกินอาหารเช้าและเก็บจานชามแล้ว คนส่งของจากตลาดสินค้าเกษตรก็มาถึงชั้นล่าง

หลี่อังสั่งวัตถุดิบเยอะมาก คนส่งของต้องเข็นรถขึ้นลงไปห้าครั้งถึงจะขนของเสร็จ

หลังจากหลี่อังจัดของเสร็จแล้ว เขาก็เริ่มรีดแป้งและทำเกี๊ยว

เมื่อมีประสบการณ์จากเมื่อวานแล้ว วันนี้หลี่อังก็ทำเกี๊ยวได้เร็วขึ้นเล็กน้อย

หลังจากรีดแป้งเสร็จแล้ว เขาสามารถห่อเกี๊ยวได้ประมาณหนึ่งร้อยชิ้นภายในหนึ่งชั่วโมง

ความเร็วนี้ถือว่าช้ามาก ยังสู้แม่บ้านบางคนที่มีฝีมือไม่ได้เลย

ที่จริงแล้วด้วยทักษะการทำอาหารขั้นพื้นฐานที่ระบบให้มา หลี่อังสามารถทำเกี๊ยวได้ในระดับเชฟมืออาชีพแล้ว

แต่เขาทำไม่ได้ ระบบกำหนดมาตรฐานของเกี๊ยวห้าสุขไว้อย่างเข้มงวด หลี่อังจึงไม่กล้าประมาท ต้องยอมเสียสละความเร็วเพื่อคุณภาพที่คงที่

ช่วงเช้าผ่านไป หลี่อังทำเกี๊ยวได้ห้าร้อยกว่าชิ้น ถือว่าไม่เลวเลย

เขาเช็ดเหงื่อแล้วกำลังจะดื่มน้ำพักผ่อน ประตูก็ถูกเคาะ

คนที่มาเคาะไม่ใช่ จางหย่าเหวิน แต่เป็น ลู่เถา และ หลิวอวี่เวย…

วันนี้หลี่เซี่ยงตงไม่อยู่ หลี่อังจึงคิดว่าตอนกลางคืนเขาจะออกไปตั้งแผงขายของคนเดียว แต่ไม่คิดเลยว่าทั้งสองคนจะมาถึงหน้าบ้านแล้ว

มาก็มาเถอะ อย่างน้อยก็มีคนมาช่วยแล้ว!

ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะไม่สามารถมาช่วยทำเกี๊ยวได้โดยตรง แต่ก็สามารถช่วยทำเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้

เมื่อเห็นทั้งสองคนทำงานอย่างแข็งขันและดูมีความสุข หลี่อังก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

“ว่าแต่… พวกเธอไม่ต้องไปเรียนหรือทำวิทยานิพนธ์เหรอ?” 

“วิทยานิพนธ์เหรอ?” หลิวอวี่เวยพูดไปพลางก็ล้างผักไปพลาง “วิทยานิพนธ์ใหม่ของฉันก็คือการเขียนเรื่องราวว่าแผงเกี๊ยวของนายขายของได้ยังไง!” 

“ฉันไม่ต้องเขียนวิทยานิพนธ์หรอก แต่ฉันอยากทำเกมเกี่ยวกับการทำอาหาร การมาช่วยนายตั้งแผงขายของก็เหมือนกับการเก็บเกี่ยวแรงบันดาลใจและประสบการณ์”

ดีเลย!

หลี่อังอึ้งไปครู่หนึ่ง

สมแล้วที่เป็นนักศึกษาหัวกะทิ พวกเขาไม่ทำอะไรที่ไม่มีประโยชน์เลย!

ถึงแม้ว่าลู่เถาและหลิวอวี่เวยจะมาด้วย “ความเห็นแก่ตัว” แต่การได้พวกเขามาช่วยก็ทำให้หลี่อังทำเกี๊ยวได้เร็วขึ้นมาก

บ่ายสองโมงกว่า จางหย่าเหวินกลับมาจากโรงพยาบาล บอกว่าผลตรวจร่างกายทุกอย่างดีมาก และสามารถผ่าตัดได้แล้ว

เมื่ออารมณ์ดี จางหย่าเหวินก็ยืนยันที่จะช่วยหลี่อังทำเกี๊ยว

หลี่อังทำได้แค่ยอมรับ

เพราะตามที่หลี่อังเข้าใจจางหย่าเหวินแล้ว ถึงเขาจะไม่ให้เธอทำเกี๊ยว เธอก็คงจะหาอะไรทำเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ดี

เมื่อจางหย่าเหวินเข้ามาช่วยทำงานง่าย ๆ การทำเกี๊ยวห้าสุขของหลี่อังก็เร็วขึ้น

หนึ่งชั่วโมงกว่าผ่านไป วัตถุดิบที่หลี่อังซื้อมาตอนเช้าก็หมดลง ทำให้เขาต้องรีบสั่งวัตถุดิบเพิ่มอีกครั้ง

จนถึงเวลาห้าโมงเย็นเมื่อดวงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า หลี่อังถึงได้หยุดพัก

ถึงเวลาไปตั้งแผงขายของแล้ว ถ้าช้ากว่านี้ก็จะเลยช่วงเวลาที่นักศึกษาทานอาหารเย็นแล้ว

“วันนี้พวกเราทำเกี๊ยวไปเยอะมากเลยนะ…”

เมื่อมองเกี๊ยวที่เต็มไปด้วยกล่องเก็บความร้อนในห้อง หลี่อังก็รู้สึกประหลาดใจ

ไม่รู้ตัวเลยว่าทำไปเยอะขนาดนี้แล้ว วันนี้ทำงานได้ดีมาก…

หลี่อังไม่ได้นับว่ามีกี่ชิ้น แต่คาดว่ามีเป็นพันชิ้น… เกือบสองพันชิ้นเลย!

“เกี๊ยวเยอะขนาดนี้จะขายหมดเหรอ?”

จางหย่าเหวินก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าทำเกี๊ยวไปเยอะเกินไปแล้ว เธอรู้สึกไม่สบายใจ

ถ้าเกี๊ยวขายไม่หมด ก็ต้องทิ้งไปหมดเลย…

“ถ้าขายไม่หมดก็เอาไปขายที่มหาวิทยาลัยชิงหวาได้นะ!” หลิวอวี่เวยกลอกตา “ฉันรับรองว่านักศึกษาที่ชิงหวาจะซื้อเกี๊ยวพวกนี้จนหมดเกลี้ยงภายในสองชั่วโมงแน่นอน!”

“พูดจาโม้ไปเรื่อย!” ลู่เถาก็เบะปาก “พี่ชายตัวน้อยครับ อย่าไปเชื่อเธอเลยนะ มหาวิทยาลัยปักกิ่งต่างหากที่เป็นเบื้องหลังที่แข็งแกร่งที่สุดของพี่!”

เมื่อเห็นทั้งสองคนกำลังจะทะเลาะกันอีกแล้ว หลี่อังก็รีบตะโกนให้หยุด

ยังไม่ได้ไปตั้งแผงขายของเลย ก็คิดแล้วว่าถ้าขายไม่หมดจะทำยังไง…

นี่มันเป็นลางไม่ดีเลย!

ขายก่อนแล้วค่อยว่ากัน!

หลี่อังและทีมงานช่วยกันขนเกี๊ยวลงไปใส่ในรถตู้ แล้วก็ขับรถมุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง

หลี่อังมีลางสังหรณ์ว่าคืนนี้เขาต้องยุ่งมากแน่นอน

“ดีจัง…”

จางหย่าเหวินยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นบน มองรถตู้ที่ขับออกไป แล้วก็ยิ้มออกมา

ตั้งแต่ป่วยเป็นภาวะหัวใจล้มเหลว จางหย่าเหวินก็ยิ้มอยู่ตลอด แต่ในใจก็ยังคงมีความเสียใจอยู่…

เธอรู้ว่าเธอคงจะอยู่กับสามีและลูกชายได้ไม่นานนัก คงไม่ได้เห็นผมของสามีเปลี่ยนเป็นสีขาว และคงไม่ได้เห็นลูกชายเติบโตเป็นผู้ใหญ่

แต่หลังจากที่ศาสตราจารย์หวังเสนอทางออกเรื่องหัวใจเทียมแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าให้ และผลการตรวจร่างกายก็ออกมาดี จางหย่าเหวินก็มีความหวังมากขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอคิดว่าตัวเองจะได้เห็นหน้าหลานชายตัวน้อย…

ถ้าถึงตอนนั้น เธอก็คงจะมีความสุขมากแน่ ๆ!