บทที่ 64: ใช้แก้วไวน์ใส่จิ๊กโฉ่วโบราณ นี่แหละที่เรียกว่าความสง่างาม!

เขามาแล้ว!

ชายคนนั้น… ไม่สิ เด็กผู้ชายคนนั้น มาที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงอีกครั้งพร้อมกับเทพธิดาสองคนที่ใส่ชุดกี่เพ้า!

แต่การมาตั้งแผงขายของของ หลี่อัง ในครั้งนี้ไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากผู้คนที่มุงดูมากนัก เพราะเกี๊ยวราคาแพงของหลี่อังไม่เพียงแต่ทำให้นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรปฏิเสธ แต่คนข้างนอกก็ยังหลีกหนีด้วย…

แน่นอนว่าหลี่อังไม่ได้สนใจความคิดเห็นของคนข้างนอกอยู่แล้ว เพราะระบบต้องการให้เขาขายเกี๊ยวให้กับนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเกษตรกร ไม่ใช่คนทั่วไป

เมื่อตั้งแผงขายของและจัดเตรียมหม้อเสร็จแล้ว ท้องฟ้าก็เริ่มมีเกล็ดหิมะตกลงมา

แต่หิมะตกก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อธุรกิจของหลี่อังเลย เขาใช้ไม้สองอันกับผ้าพลาสติกทำเป็นหลังคาเล็ก ๆ เพื่อกันหิมะ จากนั้นก็เติมน้ำลงในหม้อแล้วเริ่มต้มเกี๊ยว

ลู่เถา และ หลิวอวี่เวย ก็ช่วยหลี่อังมาเกือบทั้งวันแล้ว และยังไม่ได้กินอาหารดี ๆ เลย การต้มเกี๊ยวชุดแรกก็เพื่อเป็นการดึงดูดลูกค้าด้วย

เมื่อได้กลิ่นหอมของเกี๊ยวที่เริ่มเข้มข้นขึ้น หลิวอวี่เวยและลู่เถาก็เริ่มทนไม่ไหวแล้ว

พวกเธอไม่สนใจภาพลักษณ์ของตัวเอง ต่างก็ถือชามเล็ก ๆ ไว้แล้วเฝ้ารอเกี๊ยวชุดแรกของหลี่อัง

แต่สิ่งที่หลิวอวี่เวยและลู่เถาไม่สังเกตเห็นก็คือมีคนกลุ่มใหญ่กำลังเดินเข้ามาจากด้านหลังของพวกเขา

“เจ้าของร้านครับ ขอเกี๊ยวยี่สิบจาน!”

เป็นเสียงที่คุ้นเคย และเป็นปริมาณที่คุ้นเคย

คือ อาจารย์จาง อาจารย์ที่ปรึกษาของเซี่ยหลิน ที่พาผู้ช่วยสอนและศาสตราจารย์คนอื่น ๆ มาซื้อเกี๊ยวแล้ว

เมื่อวานหลังจากอาจารย์จางนำเกี๊ยวกลับไปที่ห้องแล็บและที่ทำงานของเธอแล้ว ทุกคนก็ชอบมาก และอยากกินเกี๊ยวของหลี่อังอีก

ดังนั้นเมื่อได้ยินว่า “เด็กที่ขายเกี๊ยว” มาตั้งแผงขายของอีกครั้ง ทุกคนก็เลยมารวมตัวกันเพื่อซื้อเกี๊ยว

“นี่…”

ลู่เถาและหลิวอวี่เวยลังเลอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายก็ถอนหายใจ

“พี่ชายตัวน้อยครับ ทำเกี๊ยวให้พวกเขาก่อนเถอะนะครับ…”

ในฐานะผู้ช่วย พวกเขาก็ไม่ควรแย่งเกี๊ยวกับลูกค้าอยู่แล้ว พวกเขาจึงได้แต่มองหลี่อังตักเกี๊ยวที่เพิ่งเสร็จใหม่ ๆ ใส่จานและห่อให้แก่อาจารย์จางและทีมงาน น้ำลายของพวกเขาก็ไหลกลายเป็นน้ำตาไปแล้ว…

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมต้มให้พวกคุณอีกหม้อหนึ่งก็แล้วกัน” หลี่อังเห็นทั้งสองคนทำหน้าเศร้าก็หัวเราะออกมา

แต่สิ่งที่หลี่อังไม่รู้ก็คือ เขาคงไม่มีเวลาว่างแล้ว…

“โอ้! เจ้าเด็กคนนั้นมาตั้งแผงขายของแล้วเหรอ?” 

“ไป ไป! ไปซื้อเกี๊ยวแล้วไปหาหลักฐานเพื่อเปิดโปงเซี่ยหลินกัน!” “ฮ่าฮ่า ฉันอยากจะเห็นว่าเซี่ยหลินจะทำตามสัญญาที่บอกว่าจะจ่ายค่าเกี๊ยวให้พวกเราจริง ๆ ไหม!”

หลังจากที่อาจารย์จางและทีมงานไปได้ไม่นาน นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรก็มาเข้าแถวแล้ว

ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ เกี๊ยวของหลี่อังก็เป็นหัวข้อที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในบอร์ดและโซเชียลมีเดียของมหาวิทยาลัยเกษตรกร

ตอนแรกนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเกษตรกรก็แค่ล้อเลียนและบ่นเรื่องเกี๊ยวของหลี่อังเท่านั้น

แต่หลังจากที่เซี่ยหลินรีวิวไปแล้ว ทุกคนก็เริ่มพูดถึงเรื่องนี้อย่างรุนแรงและจริงจังมากขึ้น

ในสายตาของนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรหลายคน ชื่อเสียงของเซี่ยหลินในฐานะรุ่นพี่ก็พังทลายลงในชั่วข้ามคืน…

อินเทอร์เน็ตก็เป็นแบบนี้ คนที่เคยได้รับคำชมมากแค่ไหน ถ้าทำเรื่องผิดพลาดก็จะต้องได้รับผลกระทบที่รุนแรงกลับมา

บวกกับท่าทีที่แข็งกร้าวของเซี่ยหลินที่บอกว่า “ถ้าไม่อร่อยฉันจะจ่ายให้” ทำให้นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรจำนวนมากมาเข้าแถวซื้อเกี๊ยวด้วยความตั้งใจที่จะเอาชนะเซี่ยหลิน บางคนถึงกับไลฟ์สด เพื่อที่จะได้ตบหน้าเซี่ยหลินอย่างหนัก

แน่นอนว่าหลี่อังไม่รู้เรื่องราวเบื้องหลังเหล่านี้

พอมีคนมาซื้อ เขาก็จะทำเกี๊ยวอย่างมีความสุข

“น้องครับ ขอเกี๊ยวสามจาน!” 

“ไอ้เด็กนั่น! ฉันขอเกี๊ยวสองจาน!” 

“ผมขอเกี๊ยวสิบจานเลยครับ เซี่ยหลินเป็นคนจ่ายเงิน!”

เมื่อเกี๊ยวชุดใหม่เสร็จแล้ว เกี๊ยวที่ใส่ในชามพลาสติกก็ถูกส่งไปให้ลูกค้าอย่างต่อเนื่อง

นักศึกษาคนหนึ่งที่ได้เกี๊ยวไปก่อนก็ยิ้มแล้วหันกล้องไปที่ตัวเองเพื่อไลฟ์สด แล้วก็พูดกับกล้องว่า!

“ทุกคนดูให้ดี! นี่คือเกี๊ยวห้าสุขที่ผมซื้อจากแผงที่รุ่นพี่เซี่ยหลินแนะนำ!” 

“ต่อไป… เราจะมารอดูว่ารุ่นพี่เซี่ยหลินจะจ่ายเงินให้เราจริง ๆ ไหม! ทุกคนช่วยแท็กเซี่ยหลินหน่อย!”

เมื่อเห็นคอมเมนต์มากมาย นักศึกษาคนนั้นก็ยิ้ม แล้วก็เอาเกี๊ยวเข้าปาก

หลังจากนั้น… การเคี้ยวของเขาก็ช้าลงเรื่อย ๆ จนกระทั่งเขาก็หลับตาลง…

“เกิดอะไรขึ้น? ค้างเหรอ?” 

“กินเข้าไปแล้วเหรอ? รสชาติเป็นยังไง? รสชาติเป็นยังไง?”

ในห้องไลฟ์สดเต็มไปด้วยคำถามจากนักศึกษา

นี่มันหมายความว่ายังไง? ตกลงอร่อยหรือไม่?

ในที่สุดนักศึกษาคนนั้นก็ลืมตาขึ้น แล้วพูดด้วยเสียงที่สั่น…

“อร่อยมาก… โคตรอร่อยเลย!”

หา?

ในห้องไลฟ์สดเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

และเหมือนกันกับนักศึกษาคนนี้ เมื่อหลี่อังทำเกี๊ยวห้าสุขออกมา นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรหลายคนก็เริ่มไลฟ์สด แล้วบอกกับทุกคนว่าเซี่ยหลินจะจ่ายเงินให้

แต่สุดท้ายทุกคนก็เงียบไป หรือไม่ก็พูดแบบอ้อม ๆ หรือบางคนก็พูดตรง ๆ ว่าเกี๊ยวนี้อร่อยมากจริง ๆ แปดสิบแปดหยวนก็ถือว่าคุ้มค่า…

ถ้าเซี่ยหลินคนเดียวพูดว่าเกี๊ยวนี้คุ้มค่าที่จะลองชิม ทุกคนก็จะคิดว่าเป็นการสร้างกระแสและการตลาด

แต่เมื่อมีนักศึกษาจำนวนมากบอกว่าเกี๊ยวนี้คุ้มค่าที่จะลองชิม คนฉลาดก็รู้ว่าเกี๊ยวนี้ต้องมีอะไรดีแน่ ๆ

นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรทุกคนไม่สามารถเป็นสายลับของเด็กคนนี้ได้หรอกใช่ไหม?

เมื่อนักศึกษาจำนวนมากขึ้นแนะนำเกี๊ยวนี้ในโซเชียลมีเดีย ก็มีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งบางคนออกมาพูด

“จริง ๆ แล้วฉันก็คิดว่าเกี๊ยวนี้คุ้มค่าที่จะลองชิมนะ แต่พอเห็นพี่หลินรีวิวแล้วถูกด่าหนักขนาดนั้น ฉันก็เลยไม่กล้าพูดอะไรเลย…” 

“ใช่ครับ ทุกคนต้องเชื่อผมนะ ถ้ามีโอกาสทุกคนต้องลองชิมเกี๊ยวนี้ให้ได้เลยนะครับ ผมว่าการจ่ายเงินแปดสิบแปดหยวนเพื่อกินข้าวผัดมันดีกว่าการเล่นเกมแล้วสุ่มของเสียอีก!”

ไม่นานนัก ความคิดเห็นในเชิงบวกเกี่ยวกับเกี๊ยวก็เริ่มมีมากขึ้นกว่าความคิดเห็นในเชิงลบ

มีนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรเข้ามาเข้าแถวที่หน้าแผงขายเกี๊ยวมากขึ้นเรื่อย ๆ จนสุดท้ายก็กลายเป็นแถวยาวเหยียด

“รสชาติของเกี๊ยวนี่… โอ้พระเจ้า…” 

“การได้ชิมเกี๊ยวที่อร่อยขนาดนี้มันไม่ควรจะมากินบนถนนเลยนะ รอแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวผมจะไปหาโต๊ะมา!” “บ้าจริง! เดี๋ยวฉันจะไปหาเก้าอี้ที่หอพักมา!” 

“ไม่ใช่! พวกนายเอาเกี๊ยวไปกินที่หอพักไม่ดีกว่าเหรอ?” “คนที่บอกให้เอาเกี๊ยวกลับไปกินที่หอพักนี่มันไม่รู้จักคุณค่าของอาหารเลย! กินของดีไม่เป็น!” “ถ้าเอาเกี๊ยวกลับไปกินที่หอพัก เกี๊ยวก็เย็นหมดสิ! อาหารที่อร่อยขนาดนี้ต้องกินตอนที่ร้อน ๆ จากเตา!”

นักศึกษาบางคนก็มีวิธีคิดที่แปลก ๆ พวกเขาไปเอาโต๊ะและเก้าอี้มาจากที่ไหนไม่รู้แล้วนำมาวางไว้ใกล้ ๆ แผงขายของของหลี่อัง ทำให้พอซื้อเกี๊ยวแล้วก็ไม่ต้องไปหาที่กินหรือนำกลับไปที่หอพัก แต่สามารถนั่งกินตรงนั้นได้เลย

ต่อมา เรื่องนี้ก็กลายเป็นเหมือนเทศกาลของนักศึกษา หิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ แต่โต๊ะและเก้าอี้ก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ จนมีคนเอาแก้วไวน์มาใช้ด้วย…

ในคืนที่หิมะตกหนัก การได้จิบจิ๊กโฉ่วเก่า ๆ จากแก้วไวน์แล้วกินเกี๊ยวห้าสุขไปด้วย… เป็นความรู้สึกที่ดีมาก!

เน้นความสง่างาม!