บทที่ 65: อาหารมื้อดึกนี้ ฉันจะรอให้นายมาเลี้ยงคืนในอีกสิบปีข้างหน้า!

“นี่คือเกี๊ยวห้าสุขของคุณ… ขอให้มีความสุขกับการทานนะครับ!” 

“คุณสั่งเกี๊ยวห้าสุขตั้งสี่จานแน่ะ จะกินหมดเหรอครับ ให้ผมจานหนึ่งไหม?”

ธุรกิจของ หลี่อัง ก็ขายดีขึ้นเรื่อย ๆ ส่วน หลิวอวี่เวย และ ลู่เถา ที่ช่วยตักอาหาร ก็ทำหน้าบิดเบี้ยว!

ไม่มีใครรู้หรอกว่าตอนนี้พวกเธอกำลังเจอกับความทุกข์ใจอะไร!

ตอนแรกหลี่อังเตรียมที่จะต้มเกี๊ยวให้พวกเธอกินเป็นอาหารเย็น แต่แล้วก็มีลูกค้ามาไม่หยุด ทำให้พวกเธอได้แต่มองเกี๊ยวที่ตั้งใจจะกินถูกส่งไปให้คนอื่น…

ลองคิดดูสิว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน!

เจ็บปวดไปถึงข้างในเลย!

ที่จริงแล้ว… หลี่อังเองก็ไม่ค่อยสบายใจนัก

หลี่อังยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่ตอนเที่ยง ตอนนี้ท้องของเขาก็เริ่มหิวแล้ว!

แต่ก็ช่วยไม่ได้หรอกนะ การทำธุรกิจอาหารก็เป็นแบบนี้ ลูกค้ายังไม่อิ่ม แล้วเชฟจะกินก่อนได้อย่างไร?

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมคนทำงานในอุตสาหกรรมอาหารมักจะกินอาหารในเวลาที่ไม่เหมือนคนทั่วไป ไม่ว่าจะกินอาหารเช้าเร็ว ๆ หรือกินอาหารเย็นตอนที่คนอื่นนอนกันหมดแล้ว

“ให้ตายเถอะ! ทำไมในหิมะถึงมีน้ำแข็งก้อนเล็ก ๆ ด้วยเนี่ย! มันกระเด็นมาโดนหัวฉันเลยนะ…”

“กินไปเถอะ กินแล้วก็ไม่เจ็บแล้ว” “ทำแบบนั้นมันเหมือนคนโง่ไม่ใช่เหรอ?”

“ฮี่ ๆ ๆ พี่น้องครับ ผมขอจิ๊กโฉ่วสักแก้วหน่อยนะครับ ใครอยากกินอะไรไหม?” “ผมขอเกี๊ยวหนึ่งชามก็แล้วกัน เรามาชนแก้วกัน!”

เมื่อเทียบกับความรู้สึกของหลี่อังและทีมงานแล้ว นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรกลับสนุกสนานกัน

ในคืนที่หิมะตกหนัก กลุ่มวัยรุ่นที่เต็มไปด้วยพลังก็สร้างบรรยากาศของตัวเองขึ้นมา พวกเขาหัวเราะ, พูดคุย, และเพลิดเพลินกับความสุขในวัยเรียนและอาหารอร่อย

หลิวอวี่เวยมองภาพนี้แล้วก็รู้สึกหวั่นไหว “นามสกุลลู่… ดูภาพนี้สิ เหมือนนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเกษตรกรช่วยกันสร้างโรงอาหารสำหรับพี่ชายตัวน้อยเลยว่าไหม?”

ลู่เถากะพริบตา

พูดไปแล้ว ถึงแม้หลิวอวี่เวยจะเป็นคนไม่ดี แต่การเปรียบเทียบนี้ก็เข้าท่าดี

นักศึกษาช่วยกันยกโต๊ะและเก้าอี้มาเรียงกัน มันก็เหมือนกับโรงอาหารแล้วไม่ใช่เหรอ?

ถึงแม้ว่า “โรงอาหาร” ชั่วคราวนี้จะไม่มีหลังคา แต่ก็มีบรรยากาศที่ไม่เหมือนใคร

ดีจัง…

ในชั่วพริบตา หลิวอวี่เวยและลู่เถาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้าง ท้องของพวกเธอก็ดูเหมือนจะไม่หิวแล้ว

ในเวลาเดียวกัน ความคิดเห็นเกี่ยวกับแผงขายเกี๊ยวของหลี่อังบนโลกออนไลน์ก็เริ่มเปลี่ยนไป

หลี่อังยังถูกนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรบางคนเรียกว่า “พี่ชายตัวน้อย” อีกด้วย

การเป็น “พี่ชายตัวน้อย” ของทุกมหาวิทยาลัยในเมืองหลวง ดูเหมือนจะเป็นชะตากรรมที่หลี่อังหลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว

“เฮ้อ… จะให้พูดอย่างไรดี ที่จริงแล้วโรงอาหารของพวกเราดีเกินไป ทำให้พวกเรามองข้ามอาหารอร่อย ๆ ข้างนอกไป ตอนนี้ฉันอยากจะขอโทษพี่ชายตัวน้อยที่ตั้งแผงขายของที่หน้ามหาวิทยาลัยแล้วครับ” 

“ใช่ครับ ตอนแรกพวกเราก็คิดว่าพี่ชายตัวน้อยมาล้อเลียนเรา และสร้างกระแส แต่ตอนนี้ดูแล้ว เขาเอาอาหารอร่อย ๆ มาให้เราจริง ๆ การตั้งราคาแบบนั้นก็เข้าใจได้ ผมได้ลองชิมแล้ว วิธีการทำเกี๊ยวมันซับซ้อนมากจริง ๆ…” 

“ทุกคนครับ ผมเป็นนายกสโมสรนักศึกษา พวกเราสิบกว่าคนช่วยกันรวบรวมเงิน แล้วจะให้เกี๊ยวห้าสิบจานกับนักศึกษาที่มีฐานะยากจนครับ ถ้าใครสนใจก็มาลงทะเบียนกับพวกเราได้!” 

“ทุกคนครับ อย่าอายที่จะรับนะครับ ความยากลำบากทางเศรษฐกิจเป็นเรื่องชั่วคราวเท่านั้น ในฐานะคนของมหาวิทยาลัยเกษตรกร ผมเชื่อว่าอนาคตของพวกคุณจะรุ่งเรืองอย่างแน่นอน… ดังนั้นอย่าอายที่จะรับเกี๊ยวที่คุ้มค่านี้ ผมจะรอให้พวกคุณมาเลี้ยงคืนในอีกสิบปีข้างหน้า!”

นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรเป็นคนที่มีจิตใจที่จริงใจ ตอนแรกพวกเขาอาจมีอคติกับแผงขายเกี๊ยวของหลี่อัง แต่เมื่อพวกเขารู้ว่าหลี่อังทำอาหารด้วยความจริงใจ และเกี๊ยวก็อร่อยเกินความคาดหมาย พวกเขาก็กล้าที่จะยอมรับความผิดพลาดของตัวเอง และลบอคติออกไป

ในอีกแง่หนึ่ง แผงขายเกี๊ยวของหลี่อังกลายเป็นโอกาสที่ทำให้นักศึกษาได้เติบโตขึ้น การกินเกี๊ยวที่หน้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ทำลายเกียรติยศหรือศักดิ์ศรีของพวกเขา แต่กลับทำให้พวกเขาได้รวมตัวกันอย่างสามัคคีมากขึ้น

แต่…

นักศึกษาอาจจะมีความสุขในคืนที่น่าจดจำนี้ แต่ที่โรงอาหารนั้นไม่เหมือนกัน

ที่หน้าต่างกระจกของสำนักงานชั้นสี่ของโรงอาหาร ผู้จัดการโรงอาหารมองดูนักศึกษาที่มีอยู่ไม่กี่คนด้วยความไม่พอใจ

ถึงเวลาอาหารแล้ว แต่ทำไมนักศึกษาถึงมีน้อยขนาดนี้?

ผู้จัดการโรงอาหารอยู่ในตำแหน่งนี้มาห้าปีแล้ว เขาไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนเลย!

“ผู้จัดการครับ… ผม… ตรวจสอบแล้วครับ…”

ในเวลานั้นเอง ประตูสำนักงานด้านหลังก็ถูกเปิดออก แล้วเชฟคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างหอบ ๆ

“นักศึกษา… ไปซื้ออาหารที่หน้ามหาวิทยาลัยครับ ไปกิน… เกี๊ยวห้าสุข…” 

“หน้ามหาวิทยาลัย?” ผู้จัดการโรงอาหารทำหน้าไม่เชื่อ “ข้างนอกหิมะไม่ได้ตกเหรอครับ?” 

“ใช่ครับ… ทุกคนยืนเข้าแถวซื้ออาหารท่ามกลางหิมะอยู่ครับ ที่ประตูทางทิศใต้ของมหาวิทยาลัย… ที่นั่นวุ่นวายมากครับ คนแน่นไปหมด ผมคิดว่ามีนักศึกษามากกว่าพันคนไปรวมตัวกันอยู่ที่นั่น… รปภ. ก็เริ่มเข้าไปจัดการแล้วครับ แต่เด็กพวกนั้นก็ยังมีพลังงานเยอะมาก!”

ยอมยืนท่ามกลางหิมะเพื่อกินเกี๊ยวห้าสุข แต่ไม่ยอมเข้ามาในโรงอาหารเหรอ?

มีปัญหาแล้ว! มีปัญหาใหญ่แล้ว!

ผู้จัดการโรงอาหารมีเหงื่อไหลออกมา แล้วก็รีบโบกมือสั่ง

“รีบติดต่อผู้อำนวยการฝ่ายธุรการ… แล้วก็เรียกผู้อำนวยการฝ่ายการรับสมัคร, หัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัย, และเจ้าหน้าที่ฝ่ายวิชาการมาประชุมด่วน!”

ปฏิกิริยาของผู้จัดการโรงอาหารไม่ได้เกินจริง…

อะไรคือการที่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้เกิดเรื่องใหญ่ได้?

ตำแหน่งของโรงอาหารในมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงเป็นเรื่องที่พิเศษมาก…

สำหรับมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง โรงอาหารไม่ได้เป็นแค่ที่ให้นักศึกษาอิ่มท้อง แต่ยังเกี่ยวข้องกับรายได้ของมหาวิทยาลัย… และที่สำคัญที่สุดคือเกี่ยวข้องกับ การรับสมัครนักศึกษา!

ทุกวันนี้มีนักศึกษาที่เรียนด้านการเกษตรน้อยลงเรื่อย ๆ มหาวิทยาลัยด้านการเกษตรอื่น ๆ ก็มีจำนวนนักศึกษาลดลงหรือแม้แต่ต้องลดระดับลงไป…

มีเพียงมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงเท่านั้นที่ยังคงเติบโตอย่างต่อเนื่องด้วยชื่อเสียงของโรงอาหารและอิทธิพลทางสังคม!

ในสายตาของผู้นำหลายคน โรงอาหารของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเกี่ยวข้องกับอนาคตของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง และยังเกี่ยวข้องกับระดับการวิจัยด้านการเกษตรของประเทศฉีรินอีกด้วย!

ทำไมถึงจะไม่ให้ความสำคัญล่ะ!

แค่สิบนาทีผ่านไป ห้องประชุมของโรงอาหารก็เต็มไปด้วยผู้นำ

ทุกคนทำสีหน้าเคร่งขรึม บรรยากาศในห้องประชุมก็ดูตึงเครียดมาก…

พายุฝนกำลังจะมา!

ไม่สิ พายุฝนมาแล้ว!