บทที่ 66: เพื่อชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนและเพื่ออนาคตของเยาวชน!

“นี่คือสถานการณ์ในตอนนี้…” 

“จากการรวบรวมข้อมูลอย่างไม่เป็นทางการ ยอดขายของโรงอาหารเราในคืนนี้ลดลงถึง 36%!” “เกี๊ยวจำนวนมากที่เร่งทำขายไม่ออกเลยแม้แต่ชิ้นเดียว!”

ผู้จัดการโรงอาหารยืนอยู่กลางห้องประชุมใหญ่ มองผู้นำมหาวิทยาลัยแต่ละคนด้วยน้ำเสียงที่เคร่งขรึม

“และทั้งหมดนี้เป็นเพราะแผงขายของเล็ก ๆ ที่อยู่หน้ามหาวิทยาลัย!” 

“นักศึกษายอมที่จะทนหิว, ยอมเข้าแถวท่ามกลางลมและหิมะ, เพื่อที่จะได้กินเกี๊ยวห้าสุขที่จานละแปดสิบแปดหยวน…”

เมื่อได้ยินผู้จัดการโรงอาหารรายงานสถานการณ์ สีหน้าของผู้นำหลายคนก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

ความสำคัญของโรงอาหารที่มีต่อมหาวิทยาลัยเกษตรกรนั้น ทุกคนต่างก็รู้ดีอยู่แล้ว…

จริงอยู่ที่ว่าตอนนี้แผงขายเกี๊ยวเล็ก ๆ ยังไม่เป็นภัยคุกคามต่อพื้นฐานของโรงอาหาร แต่…

แผงขายเกี๊ยวนี้เพิ่งจะเปิดไม่กี่วันก็สามารถสร้างกระแสได้ขนาดนี้ แล้วถ้าในอนาคตเจ้าของแผงเกี๊ยวคนนี้ไปเปิดร้านอาหารใหญ่ ๆ ที่หน้ามหาวิทยาลัยล่ะ?

ผลที่ตามมานั้นไม่สามารถจินตนาการได้เลย!

เมื่อถึงตอนนั้นโรงอาหารที่เคยรุ่งเรืองและคึกคักก็จะเงียบเหงาลง, รายรับกับรายจ่ายของโรงอาหารก็จะไม่สมดุล, งบประมาณของโรงเรียนก็จะได้รับผลกระทบ และสุดท้ายก็ส่งผลให้นักศึกษามาสมัครเรียนน้อยลง!

ถ้าจะเปรียบเทียบอย่างไม่เหมาะสม มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงเป็นเหมือนเมืองท่องเที่ยว โรงอาหารก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวในเมืองนั้น…

ถ้าไม่มีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวแล้วจะหารายได้และพัฒนาได้อย่างไร!

ดังนั้น หลี่อังอาจจะคิดไม่ถึงว่าการที่เขามาตั้งแผงขายเกี๊ยวที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรนั้นจะทำให้ผู้นำระดับสูงของมหาวิทยาลัยต้องตกใจมาก และต้องรีบจัดการประชุมด่วนเพื่อหาทางแก้ไข!

“ผู้จัดการโรงอาหารพูดถูก เราต้องหาทางรับมือแล้ว” ผู้อำนวยการฝ่ายธุรการของมหาวิทยาลัยเกษตรกรพูดอย่างเคร่งขรึม “ผมขอเสนอว่าคืนนี้อาหารทั้งหมดในโรงอาหารลดราคา 20%… ไม่สิ ลดราคา 50% เลยดีกว่า ส่วนรายได้ที่ขาดไป ฝ่ายธุรการจะหาทางจัดการเอง!” 

“อืม ผมจะให้คนไปบอกเรื่องการลดราคาที่หน้ามหาวิทยาลัย เพื่อที่จะดึงนักศึกษากลับมาที่โรงอาหาร…” ผู้อำนวยการฝ่ายรับนักศึกษาพยักหน้าเห็นด้วย

“วิธีที่พวกคุณพูดมามันแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ…” ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยตบโต๊ะเสียงดัง “ผมว่าเราควรจะพาเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยไปรื้อแผงขายของนั่นทิ้ง แล้วก็ประสานงานกับเทศกิจเพื่อไล่พ่อค้าที่ขายเกี๊ยวให้ไปจากหน้ามหาวิทยาลัยของเราซะ แบบนี้ปัญหาของเราก็แก้ได้แล้ว!”

ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยเป็นชายฉกรรจ์วัยสี่สิบกว่าที่มีเคราดกดำและเสียงดังมาก

คำพูดของเขาดังก้องไปทั่วห้องประชุม ผู้นำทุกคนก็เงียบลงทันที

จริงอยู่ที่ว่าวิธีของผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยดูเหมือนจะดีที่สุด เพราะไม่เพียงแต่จะสามารถดึงนักศึกษากลับมาที่โรงอาหารได้ แต่ยังรับประกันได้ว่าโรงอาหารจะไม่ถูกรบกวนจากพ่อค้าแม่ค้าข้างนอกอีกต่อไป

การประสานงานกับเทศกิจก็จะทำให้พวกเขาทำได้อย่างถูกกฎหมาย และสามารถไล่แผงขายของนั่นไปได้อย่างชอบธรรม!

แต่การกระทำนี้มันดู… ใจร้ายไปหน่อย

มีมหาวิทยาลัยไหนที่ไม่มีแผงขายของอยู่หน้ามหาวิทยาลัยบ้าง?

แผงขายของไม่เพียงแต่จะช่วยกระตุ้นเศรษฐกิจรอบ ๆ โรงเรียนได้ แต่ยังช่วยให้ชีวิตของนักศึกษามีสีสันมากขึ้นด้วย มหาวิทยาลัยส่วนใหญ่ก็มักจะปล่อยให้แผงขายของพวกนี้ขายไป ไม่ค่อยจัดการอะไร

มหาวิทยาลัยเกษตรกรก็เช่นกัน ที่เคยไม่มีแผงขายของอยู่ใกล้ ๆ ก็เป็นเพราะแผงขายของพวกนั้นสู้โรงอาหารของมหาวิทยาลัยเกษตรกรไม่ได้

แต่ตอนนี้มีคนที่มีความสามารถมาตั้งแผงขายของ และสามารถยืนหยัดอยู่ได้ แต่ทำไมมหาวิทยาลัยเกษตรกรต้องไล่เขาไปอย่างรุนแรงด้วย…

“ไม่ต้องลังเลแล้ว เราโหวตกันเถอะ!” ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยมองผู้จัดการโรงอาหาร “ตอนนี้มีนักศึกษาเบียดกันอยู่หน้ามหาวิทยาลัยเยอะมาก ถ้าเกิดมีเหตุการณ์เหยียบกันขึ้นมา ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของเราก็คงรับผิดชอบไม่ไหว!”

ผู้จัดการโรงอาหารลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กัดฟัน “ใครที่เห็นด้วยกับความคิดของผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัย ขอให้ยกมือขึ้น!”

ผู้นำกว่าสิบคนในห้องประชุมก็มีทั้งคนที่ยกมือสูง, คนที่เงียบ, และคนที่คิดแล้วก็ค่อย ๆ ยกมือขึ้น

ผู้จัดการโรงอาหารหรี่ตามองแล้วนับจำนวนคนที่โหวต…

สิบคนเห็นด้วย เจ็ดคนไม่เห็นด้วย…

นั่นหมายความว่าที่ประชุมได้ลงมติเห็นชอบกับข้อเสนอของผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยแล้ว

“เยี่ยมไปเลย!”

ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยปรบมือ

“ผมจะให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของมหาวิทยาลัยไปสลายฝูงชนก่อน แล้วให้พวกเขาไปพักผ่อนที่หอพัก ส่วนเทศกิจเดี๋ยวผมจะไปติดต่อเอง!”

ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยเตรียมที่จะทำงานใหญ่ แต่ในขณะนั้นเอง ก็มีเสียงที่หนักแน่นและจริงจังหนึ่งดังขึ้น

“ไร้สาระ! พวกคุณนี่มันไร้สาระจริง ๆ!”

ที่ทางเข้าห้องประชุม ชายชราคนหนึ่งที่ผู้ช่วยประคองอยู่ก็เดินเข้ามา

ชายชราคนนี้อายุประมาณเจ็ดสิบกว่าปีแล้ว ขาของเขาก็ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่ผู้นำทุกคนต่างก็เปลี่ยนสีหน้าแล้วลุกขึ้นยืน

“ท่านอธิการบดีวัง!” “ท่านวังครับ ท่านมาทำอะไรที่นี่?”

วังเซี่ยเฟิง รองอธิการบดีของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง…

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นรองอธิการบดี แต่สถานะของวังเซี่ยเฟิงในมหาวิทยาลัยเกษตรกรนั้นสูงส่งมาก

เมื่อสี่สิบปีที่แล้ว วังเซี่ยเฟิงเป็นคนที่ช่วยพัฒนามหาวิทยาลัยเกษตรกร เขาเป็นผู้นำในการพัฒนาด้านการเกษตร, สร้างสถาบันวิจัยการเกษตร, และห้องปฏิบัติการ…

อาจกล่าวได้ว่าเหตุผลที่มหาวิทยาลัยเกษตรกรได้รับการจัดอันดับให้เป็นมหาวิทยาลัย 985 ก็มาจากความพยายามของวังเซี่ยเฟิง!

หลังจากศตวรรษที่ 21 สาขาวิชาการเกษตรเริ่มลดลง วังเซี่ยเฟิงก็เป็นคนที่รับผิดชอบในการสร้างโรงอาหาร เขาไม่ได้ใช้เงินจำนวนมากไปกับการโฆษณาเหมือนผู้นำคนอื่น ๆ แต่เขาสนใจเรื่องความเป็นอยู่ของนักศึกษา, พัฒนาโรงอาหารและหอพัก เพื่อสร้างสภาพแวดล้อมที่ดีในการเรียนรู้ และสุดท้ายก็ดึงดูดนักศึกษาจำนวนมากเข้ามา!

อาจกล่าวได้ว่าวังเซี่ยเฟิงเป็นเหมือน บิดาแห่งโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเกษตรกร!

ถ้าไม่มีเขา ก็จะไม่มีโรงอาหารที่โด่งดังอย่างทุกวันนี้!

“ท่านวังครับ ท่านไม่รู้สถานการณ์ตอนนี้ โรงอาหารของเราขายของไม่ได้เลย…” เมื่อเห็นวังเซี่ยเฟิงที่ทำสีหน้าจริงจังและโกรธ ผู้จัดการโรงอาหารก็รีบเข้าไปอธิบาย

แต่ท่านวังโบกมือเป็นสัญญาณให้ผู้จัดการโรงอาหารหยุดพูด

จากนั้นเขาก็ให้ผู้ช่วยยื่นไม้เท้าให้ แล้วก็ใช้ไม้เท้าเดินไปที่กลางห้องประชุม

“ฉันรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว ก็แค่มีคนมาขายเกี๊ยวอยู่หน้ามหาวิทยาลัยไม่ใช่เหรอ…” 

“พวกคุณเป็นเสาหลักของมหาวิทยาลัย แต่ทำไมถึงต้องมาวุ่นวายเรื่องแผงขายของเล็ก ๆ ขนาดนี้ แล้วยังจะไล่คนที่หาเลี้ยงชีพด้วยความลำบากอีก… นี่มันเรื่องตลกชัด ๆ!” 

“ลืมคำขวัญของมหาวิทยาลัยไปแล้วเหรอ? ‘เพื่อชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชนและเพื่ออนาคตของเยาวชน!’”

ท่านวังใช้ไม้เท้าเคาะพื้นเสียงดัง

ผู้นำทุกคนก็เงียบกริบไปเลย แม้แต่ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็ปิดปากสนิท

มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อที่จะช่วยให้คนธรรมดามีชีวิตที่ดีขึ้น ด้วยการใช้เทคโนโลยีทางการเกษตรเพื่อทำให้พวกเขามีอาหารกินอย่างอิ่มหนำและมีความสุข

ด้วยความตั้งใจอันสูงส่งนี้ นักศึกษาทุกคนก็ได้พยายามอย่างไม่หยุดหย่อน

แต่ตอนนี้ ผู้นำของมหาวิทยาลัยเกษตรกรกลับรวมตัวกันเพื่อที่จะจัดการกับคนขายเกี๊ยวที่เป็นคนหาเช้ากินค่ำเหมือนกัน…

นี่มันไม่ตลกเลย!