บทที่ 67: ผู้นำยกทัพบุก! ขอให้ฉันได้กางร่มให้เด็ก ๆ เถอะ!

“ท่านวังครับ…” “ไม่ว่าจะยังไง โรงอาหารก็เป็นจุดขายของโรงเรียนเรา ถ้าเราไม่จัดการกับแผงขายเกี๊ยวนั่น ตอนนี้โรงอาหารของเราก็ต้องเผชิญหน้ากับความยากลำบาก…”

ผู้จัดการโรงอาหารลังเลอยู่พักหนึ่ง แต่สุดท้ายก็กล้าพูดความกังวลในใจออกมา

เขาทำงานในโรงอาหารมาหลายปีแล้ว พอเห็นภาพนักศึกษามาใช้บริการโรงอาหารน้อยลง เขาก็รู้สึกเจ็บปวดในใจ

“นายคิดผิดแล้ว…”

ท่านวังเซี่ยเฟิงส่ายหน้าช้า ๆ

“จุดขายของโรงเรียนเราไม่ใช่โรงอาหาร แต่เป็นความจริงใจที่เรามีต่อนักศึกษา…” 

“เด็ก ๆ อาจจะยังเด็ก แต่พวกเขาไม่ได้โง่ พวกเขารู้ว่าใครที่รักพวกเขาจริง ๆ และหวังดีกับพวกเขาจริง ๆ”

ท่านวังเซี่ยเฟิงมองผู้นำทุกคนในห้องประชุม แล้วน้ำเสียงของเขาก็อ่อนโยนลง

“ตอนที่ฉันเสนอให้สร้างโรงอาหารอย่างเต็มรูปแบบ ไม่ใช่เพื่อที่จะกักเด็ก ๆ ไว้ในมหาวิทยาลัย แต่เพื่อที่จะให้พวกเขาได้มีความมั่นคงในชีวิต… เพื่อให้เด็ก ๆ เข้าใจว่าไม่ว่าชีวิตจะลำบากแค่ไหน มหาวิทยาลัยเกษตรกรก็จะไม่ปล่อยให้พวกเขาต้องอดตาย ไม่ว่าอนาคตจะไกลแค่ไหน พวกเขาก็ยังมีที่หลบภัย…” 

“ดังนั้นถ้าเด็ก ๆ ชอบกินอาหารอร่อย ๆ ที่อยู่ข้างนอก เราจะไปห้ามพวกเขาทำไม? เราก็แค่รอพวกเขาอยู่ที่โรงอาหารเงียบ ๆ ก็พอแล้ว” 

“…เพราะพวกเขารู้ว่าโรงอาหารจะคอยเตรียมอาหารที่ราคาถูกและอร่อยไว้ให้พวกเขาเสมอ”

คำพูดของท่านวังเซี่ยเฟิงดังก้องอยู่ในหูของผู้นำทุกคน

ไม่มีใครปรบมือเลย ทุกคนได้แต่ยืนเงียบ ๆ มองท่านวัง และผู้นำบางคนก็ถึงกับตาแดงก่ำ

ใช่แล้ว มหาวิทยาลัยเกษตรกรแบบนี้ต่างหากที่ทุกคนยินดีจะทุ่มเทให้กับมัน!

“พอแล้ว!” ท่านวังเซี่ยเฟิงมองออกไปนอกหน้าต่าง “หิมะเริ่มตกหนักแล้ว เราไปกางร่มให้เด็ก ๆ กันเถอะ!”

หลังจากพูดจบ ภายใต้คำแนะนำของท่านวังเซี่ยเฟิง ผู้อำนวยการฝ่ายธุรการก็ให้คนไปเอาผ้าใบกันน้ำและเสาไม้มา

และแล้ว เหล่าผู้นำก็ช่วยกันแบกของเหล่านั้นออกไปข้างนอกมหาวิทยาลัยท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก ทิ้งรอยเท้าลึก ๆ ไว้บนพื้นหิมะ

“เฮ้ ผู้จัดการโรงอาหาร เมื่อกี้คุณฟังที่ท่านวังเซี่ยเฟิงพูดเข้าใจไหม?”

ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยแบกเสาไม้ก้อนใหญ่ไว้ แล้วก็ยักคิ้วให้ผู้จัดการโรงอาหาร

“ทำไม? คุณมีความเห็นอะไร?” ผู้จัดการโรงอาหารขมวดคิ้วเมื่อเห็นสายตาที่ดูภูมิใจของผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัย

“ความจริงแล้ว คำพูดของท่านวังเซี่ยเฟิงสามารถสรุปได้ว่า: ดอกไม้ที่บ้านไม่หอมเท่าดอกไม้นอกบ้าน!” ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยหัวเราะ “เมื่อเด็กพวกนั้นใช้เงินไปกับการกินเกี๊ยวหมดแล้ว พวกเขาก็จะรู้ว่าโรงอาหารดีแค่ไหน แล้วก็จะกลับมาเอง!”

“เฮ้!” ผู้จัดการโรงอาหารมุมปากกระตุก

คำพูดที่ซาบซึ้งและน่าทึ่งของท่านวังเซี่ยเฟิง กลับถูกสรุปออกมาอย่างธรรมดาแบบนี้ ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยคนนี้ก็เป็นคนที่ไม่ธรรมดา!

“คุณหุบปากไปเลยนะ!” ผู้จัดการโรงอาหารหันหน้าหนี ไม่สนใจผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยอีก

ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็ฮึดฮัด… ผู้จัดการโรงอาหารก็แค่เรียนมากกว่าเขา แล้วจะมาทำเป็นเก่งเหรอ!

คิดดังนั้น ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็ดึงเชือกที่รัดเสาไม้ไว้ให้แน่น แต่แล้วก็ลื่นล้มเพราะพื้นถนนเป็นน้ำแข็ง ทำให้เสาไม้ทั้งหมดกลิ้งไปทั่ว

โชคดีที่เขาแข็งแรง เลยไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร

ที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง

“เฮ้! เพื่อน ๆ ผมเอาเหล้าขาวมาขวดหนึ่งแล้ว!” “มาเร็วทุกคน มาดื่มกันให้เต็มที่!” “เราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป! ชนแก้ว!”

ดอกไม้และม้าสนุกอยู่ในใต้เงา, ดื่มเหล้าอย่างมีความสุขท่ามกลางหิมะ

นักศึกษาจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรกินเกี๊ยวกันอย่างสนุกสนาน การดื่มเหล้าก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้… เกี๊ยวกับเหล้ายิ่งดื่มยิ่งมัน!

แม้แต่นักศึกษาสาวบางคนก็เอาสปาร์คกิ้งไวน์และค็อกเทลที่มีแอลกอฮอล์น้อยมาเข้าร่วมวงด้วย

ท่ามกลางลมและหิมะ ทุกคนกิน, ดื่ม, หัวเราะ, และสนุกสนานไปกับการพูดคุยและแสดงความหวัง…

พูดตามความจริงแล้ว ก็มีแค่ช่วงเวลาที่ยังเป็นนักศึกษาเท่านั้นแหละที่จะมีประสบการณ์แบบนี้ได้

เพราะมีแค่ช่วงที่เป็นนักศึกษาเท่านั้นที่จะมีเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่พร้อมจะนั่งดื่มเหล้าท่ามกลางหิมะจนขนตาเป็นน้ำแข็ง และมีแค่ช่วงที่เป็นนักศึกษาเท่านั้นที่ยังไม่ต้องกังวลเรื่องงาน, เรื่องครอบครัว, และสามารถใช้ชีวิตได้อย่างเต็มที่

แน่นอนว่าก็มีแค่ช่วงที่เป็นนักศึกษาเท่านั้นที่ร่างกายจะแข็งแรงขนาดนี้ ถ้าเป็นคนทำงานไปแล้ว การดื่มเหล้าท่ามกลางหิมะแบบนี้ในวันรุ่งขึ้นก็จะป่วยแน่นอน!

“เดี๋ยวก่อน ฉันเมาแล้วใช่ไหม…” 

“ทำไมฉันเห็นผู้นำหลายคนแบกของมาที่นี่…” 

“ไปแล้ว! ฉันเห็นผู้อำนวยการฝ่ายรับนักศึกษา… แม้แต่อธิการบดีวังเซี่ยเฟิงก็มาด้วย!” 

“เกิดอะไรขึ้น! พวกเราทำผิดอะไรหรือเปล่า? หรือว่าถึงเวลาปิดหอแล้ว?”

นักศึกษาที่กำลังสนุกสนานก็หยุดชะงักไป มีคนคนหนึ่งขยี้ตา แล้วมองไปที่หน้ามหาวิทยาลัยด้วยความงุนงง

เสียงที่เคยดังก็ค่อย ๆ เงียบลง นักศึกษาบางคนก็รีบซ่อนขวดเหล้าไว้ใต้โต๊ะ

“เด็ก ๆ พวกเธอกินกันต่อไปนะ พวกเรามาเพื่อกางร่มให้พวกเธอ!”

ท่านวังเซี่ยเฟิงยิ้มแล้วโบกมือให้เด็ก ๆ

“ปัง! ปัง!” “ซ่า!”

ด้วยความร่วมมือกันของเหล่าผู้นำ เสาไม้ก็ถูกปักลงบนพื้น และผ้าใบกันน้ำก็ถูกกางออกเหนือหัวของเด็ก ๆ เพื่อบังลมและหิมะที่ตกอยู่

การกางร่มในคืนหิมะตกนั้นเป็นเรื่องที่ดีมาก ผ้าใบกันน้ำขนาดใหญ่ไม่ได้บดบังทัศนียภาพในการดูหิมะของนักศึกษา แต่ก็ช่วยป้องกันไม่ให้หิมะตกลงบนร่างกายและละลายจนทำให้เสื้อผ้าเปียก

“เด็ก ๆ สนุกกันต่อไปเถอะ!”

ท่านวังเซี่ยเฟิงยิ้มแล้วทักทายทุกคน และค่อย ๆ นักศึกษาก็รู้สึกผ่อนคลายลง

แม้แต่นักศึกษาที่กล้าหาญก็เริ่มพูดคุยกับผู้นำ

“ท่านอธิการวังครับ ท่านอยากลองชิมเกี๊ยวไหมครับ? เกี๊ยวนี้อร่อยมากนะครับ!” 

“ท่านอธิการวังครับ ท่านมานั่งกับโต๊ะพวกเราได้ไหมครับ?” 

“ผู้นำครับ อยากดื่มสักสองสามแก้วไหมครับ?”

ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยก็ฮึดฮัดแล้วพูดว่า “ดื่มเหล้ากับเด็กนี่ ผมยังไม่อยากดื่ม…”

“คุณอ่อนแอเหรอ?” นักศึกษาที่กำลังหนุ่มและใจร้อนเมื่อได้ยินผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยพูดแบบนี้ ก็มีคนไม่พอใจทันที

“เฮ้ย! คิดจะหาเรื่องกันใช่ไหม! ถ้าวันนี้ไม่เมาจนคลานใต้โต๊ะก็ไม่ต้องกลับบ้าน!”

ผู้อำนวยการฝ่ายรักษาความปลอดภัยเดินเข้าไปในวงของนักศึกษา ทำให้ผู้นำคนอื่น ๆ ส่ายหน้า

ท่านอธิการวังก็ยิ้มแล้วคุยกับนักศึกษา จากนั้นก็เดินไปที่แผงเกี๊ยวของหลี่อัง

เขา… คือเจ้าของแผงเกี๊ยวห้าสุขในตำนานเหรอ?

เมื่อเห็นว่าเจ้าของแผงเกี๊ยวในตำนานเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ท่านอธิการวังก็อึ้งไปเลย ส่วนผู้นำคนอื่น ๆ ก็ทำหน้าแข็งทื่อ แล้วก็รู้สึกอับอาย

เมื่อกี้พวกเขาก็เกือบจะใช้กำลังไล่เด็กคนนี้ออกไปแล้ว…

เขาดูเหมือนยังไม่ถึงสิบขวบเลยนะ!

ว่าไปแล้วเด็กคนนี้ก็เป็นคนที่มีความสามารถมากนะ

มันยากที่จะจินตนาการได้เลยว่าเด็กคนนี้จะสามารถต่อสู้กับโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเกษตรกรได้เพียงคนเดียว และดึงดูดนักศึกษามากมายให้ออกมานั่งกินเกี๊ยวท่ามกลางหิมะได้!

หลี่อังมองผู้นำทุกคน แล้ววางผ้าเช็ดมือลง แล้วก็ยิ้มแล้วถามว่า…

“ทุกคนครับ อยากได้เกี๊ยวสักจานไหมครับ?”