บทที่ 68: ผู้นำอาวุโสก็คือผู้นำอาวุโส นี่แหละที่เรียกว่า win-win!

ท่านวังเซี่ยเฟิงมอง หลี่อัง ด้วยสายตาที่มีความหมายอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ยิ้ม

“หนู ๆ ขอเกี๊ยวให้พวกเราคนละจานได้ไหมครับ…”

พูดไปพลาง ท่านวังเซี่ยเฟิงก็ควักกระเป๋าสตางค์ออกมา แล้วนับธนบัตรใบร้อยหยวนที่ยับยู่ยี่สองสามใบ

“ท่านวังครับ อย่าให้ท่านจ่ายเงินเลยครับ!”

ผู้นำคนอื่น ๆ ต่างก็ตกใจ แล้วก็รีบแย่งกันจ่ายเงิน

แต่ท่านวังเซี่ยเฟิงก็ยัดเงินใส่ในมือของหลี่อังไปแล้ว

ไม่นานนักเกี๊ยวที่ยังมีไอร้อน ๆ ก็ถูกหลิวอวี่เวยและลู่เถายกไปเสิร์ฟให้กับผู้นำแต่ละคน

ผู้จัดการโรงอาหารจ้องมองเกี๊ยวในถ้วยพลาสติกอย่างละเอียด

นี่คือเกี๊ยวที่… ทำให้นักศึกษาคลั่งไคล้และแย่งกันซื้อเหรอ…

ถึงแม้จะดูสวยงาม แต่จะคุ้มค่ากับราคาแปดสิบแปดหยวนได้ยังไง?

เฮ้อ! คงเป็นแค่นักศึกษาที่อยากลองของใหม่เท่านั้นแหละ!

ผู้จัดการโรงอาหารคิดในใจ แล้วก็ใช้ตะเกียบพลาสติกคีบเกี๊ยวเข้าปาก

หลังจากนั้น ผู้จัดการโรงอาหารก็ตัวแข็งทื่อไปเลย…

เมื่อเกี๊ยวเข้าปาก ผู้จัดการโรงอาหารรู้สึกเหมือนได้ล้างใจตัวเอง แล้วก็จมดิ่งลงไปในความอร่อย…

แต่หลังจากที่เพลิดเพลินกับความอร่อยได้ไม่นาน ความรู้สึกที่พ่ายแพ้อย่างรุนแรงก็ผุดขึ้นมาในใจของเขา

พูดตามตรงแล้ว เพื่อที่จะให้นักศึกษามาทานอาหารในโรงอาหารและรักอาหารในโรงอาหาร ผู้จัดการโรงอาหารได้ศึกษาอาหารแต่ละเมนูภายใต้คำแนะนำของเชฟมาอย่างละเอียดแล้ว

เกี๊ยวที่โรงอาหารของเขาทำก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเกี๊ยวของร้านอาหารดัง ๆ ข้างนอก

แต่เกี๊ยวห้าสุขนี้… มันเกินไปแล้ว

ผู้จัดการโรงอาหารไม่รู้ว่าหลี่อังทำเกี๊ยวนี้ออกมาได้อย่างไร แต่เขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเกี๊ยวนี้ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันกับเกี๊ยวที่โรงอาหารทำเลย

เกี๊ยวนี้สามารถเข้าร่วมการแข่งขันทำอาหารได้สบาย ๆ และอาจจะชนะด้วยซ้ำ

เอาเกี๊ยวแบบนี้มาขายข้างถนน… เป็นคนบ้าแล้ว!

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมโรงอาหารถึงสู้เด็กคนนี้ไม่ได้… แต่ปัญหาคือเด็กคนนี้อายุยังน้อยขนาดนี้ แล้วเขาทำได้ยังไง?

หรือว่าพ่อหรือครูของเด็กคนนี้คือสุดยอดเชฟในเมืองหลวงคนหนึ่ง?

“อร่อย!”

ผู้จัดการโรงอาหารกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่ แต่ท่านวังเซี่ยเฟิงก็ชมหลี่อังอย่างจริงใจหลังจากลองชิมเกี๊ยวไปแล้ว

“เกี๊ยวนี้ใช้ความพยายามมากจริง ๆ การทำเกี๊ยวออกมาได้ขนาดนี้ก็ถือเป็นการให้เกียรติอาหารแล้ว” ท่านวังเซี่ยเฟิงหัวเราะ แล้วก็เปลี่ยนเรื่อง “หนู ๆ เกี๊ยวไส้กุ้งของหนูอาจจะลองใช้กุ้งจากทะเลใต้แทนกุ้งธรรมดาดู…” 

“แล้วก็ผิวเกี๊ยวสีเขียวน่าจะทำจากน้ำผักโขมใช่ไหม… อืม… ผักโขมแบบนี้เหมาะที่จะนำมาผัดมากกว่า ถ้าเอามาทำน้ำผักโขมจะทำให้มีใยอาหารเยอะเกินไป ซึ่งอาจจะกระทบต่อรสสัมผัสเล็กน้อย” 

“แต่คำพูดเหล่านี้ก็เป็นแค่คำแนะนำเล็ก ๆ น้อย ๆ จากคนแก่อย่างฉันเท่านั้น… ฉันจินตนาการไม่ออกเลยว่าเกี๊ยวที่อร่อยกว่านี้จะเป็นรสชาติแบบไหน”

เมื่อได้ฟังการวิจารณ์ของท่านวังเซี่ยเฟิง หลี่อังก็อึ้งไปเลย

ตั้งแต่มาที่โลกนี้ หลี่อังเพิ่งจะเคยเจอคนที่มีความรู้เรื่องอาหารขนาดนี้!

ที่จริงแล้วด้วยเนตรเทพอารหาร หลี่อังก็มองออกว่ากุ้งและผักโขมที่เขาซื้อมาจากตลาดสินค้าเกษตรนั้นไม่ค่อยเหมาะสมกับเกี๊ยวห้าสุข

ไม่ใช่ว่าวัตถุดิบสองชนิดนี้ไม่ดี แต่เป็นเรื่องของความเข้ากันได้ กุ้งและผักโขมไม่เข้ากับเกี๊ยวห้าสุขเท่าไหร่

เหมือนกับเนื้อหมูสามชั้นคุณภาพสีม่วงที่เหมาะกับการทำหมูสามชั้นต้มซีอิ๊วหรือหมูสามชั้นตุ๋น แต่ถ้าจะนำไปทำเนื้อหมูผัดพริกหรือเนื้อหมูต้มน้ำ ก็จะไม่เหมาะสมเท่าไหร่

แต่ก็ช่วยไม่ได้ เพราะวัตถุดิบมีอยู่มากมาย หลี่อังถึงแม้จะมีเนตรเทพอารหาร เขาก็คงไม่สามารถวิ่งไปทั่วเมืองหลวงเพื่อหาวัตถุดิบที่เหมาะสมที่สุดได้

ไม่คิดเลยว่ารายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ก็ยังถูกท่านวังเซี่ยเฟิงกินออกมาได้

“คุณเป็นนักชิมอาหารเหรอครับ?” หลี่อังอดไม่ได้ที่จะถาม

“ไม่เลย…” ท่านวังเซี่ยเฟิงหัวเราะแห้ง ๆ แล้วส่ายหน้า “ฉันเป็นคนนำการวิจัยด้านการเกษตรหลายอย่างไปสู่ระดับสูง และฉันก็ได้วิจัยรสชาติของผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่ใช้ในร้านอาหารด้วย แต่ก็แค่ในแง่ของงานวิจัยเท่านั้น ถ้าจะให้เป็นนักชิมอาหารก็คงไม่ใช่…”

หลี่อังพยักหน้า แล้วดวงตาของเขาก็เป็นประกาย

ใช่แล้ว!

ในแง่หนึ่ง มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงเป็นเหมือนตลาดสดที่ไม่เหมือนใคร

ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรทุกประเภทก็มีพื้นที่ทดลองปลูกและเลี้ยง…

ยิ่งไปกว่านั้น ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรเหล่านี้เป็นงานวิจัย ทำให้ผลิตภัณฑ์แต่ละชนิดมีรายละเอียดมาก ถ้าเขาได้ซื้อวัตถุดิบจากมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง เขาก็ไม่เพียงแต่จะประหยัดเงินค่าวัตถุดิบ แต่ยังสามารถเลือกวัตถุดิบได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้นด้วย

ไม่รู้ว่าท่านวังเซี่ยเฟิงดูความคิดของหลี่อังออกแล้วหรือเปล่า หรือว่าเขาถูกเกี๊ยวของหลี่อังดึงดูดแล้ว ท่านวังเซี่ยเฟิงก็ลองกินเกี๊ยวสีเหลืองไส้หมูและข้าวโพดอีกครั้ง แล้วก็ยิ้มให้หลี่อัง

“หนู ๆ ฉันมีคำขอ…” 

“ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรที่โรงเรียนของเราวิจัยหลายอย่างก็จะถูกนำไปใช้ในร้านอาหาร ซึ่งก่อนที่จะถูกนำไปใช้อย่างเป็นทางการ ทางโรงเรียนก็ต้องการข้อมูลการขายที่หลากหลายในตลาดด้วย” 

“ดังนั้น ฉันอยากจะเชิญหนูให้เป็นผู้ทดลองของโรงเรียนเรา โดยให้หนูมาเลือกวัตถุดิบของโรงเรียนเราไปทำอาหารขาย แล้วก็บันทึกข้อมูลการขายมาให้เรา… ถ้าสะดวก ฉันก็อยากให้หนูมาตั้งแผงขายของที่หน้ามหาวิทยาลัยของเราบ่อย ๆ เพราะนั่นจะเป็นเรื่องดีสำหรับนักศึกษาของเรา”

ท่านวังเซี่ยเฟิงรู้ดีว่าถึงแม้หลี่อังจะอายุยังน้อย แต่เชฟระดับเขาเท่านั้นแหละที่จะสามารถดึงศักยภาพของวัตถุดิบออกมาได้อย่างเต็มที่ และข้อมูลการขายที่ได้ก็จะมีประโยชน์มาก

ที่จริงแล้วมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงก็เคยทำข้อตกลงแบบนี้กับคนอื่น ๆ มาแล้ว

แต่คนที่มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงจะสนใจก็มักจะเป็นเชฟชื่อดังในเมืองหลวง พวกเขาทำงานในร้านอาหารหรู ๆ หรือทำร้านอาหารส่วนตัว ซึ่งไม่เหมือนกับหลี่อังที่ตั้งแผงขายของข้างถนน

ดังนั้น ข้อมูลที่หลี่อังจะนำมาให้ก็จะเป็นข้อมูลที่มีคุณค่าทางวิจัย

เมื่อได้ฟังคำพูดของท่านวังเซี่ยเฟิง ผู้จัดการโรงอาหารและคนอื่น ๆ ก็มองหน้ากัน แล้วก็แสดงความชื่นชม

อะไรคือผู้นำอาวุโส?

อะไรคือคนที่มีฝีมือ?

ในขณะที่พวกเขากำลังคิดว่าเด็กคนนี้จะมาเป็นภัยคุกคามโรงอาหารของพวกเขาหรือไม่ ท่านวังเซี่ยเฟิงก็มองออกแล้วว่าเด็กคนนี้เป็นคนที่มีความสามารถ

ถ้าได้ร่วมมือกันก็จะเป็น win-win

ถ้าเด็กคนนี้ใช้ผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรของมหาวิทยาลัยเกษตรกรมาทำอาหาร ก็จะช่วยโฆษณาให้กับมหาวิทยาลัย และก็ไม่มีภัยคุกคามต่อโรงอาหารอีกแล้ว

ในเวลาเดียวกัน มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงก็ให้วัตถุดิบฟรีกับเด็กคนนี้ ซึ่งจะช่วยให้เขาประหยัดต้นทุนและไม่ต้องไปเลือกวัตถุดิบด้วยตัวเอง…

ดีมาก!

หลี่อังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า แล้วจับมือกับท่านวังเซี่ยเฟิง

การแลกเปลี่ยนนี้ไม่ได้ทำให้หลี่อังเสียอะไรเลย เพราะข้อมูลการขายของแผงขายของเล็ก ๆ ก็ไม่ใช่ความลับอะไร ร้านอาหารดัง ๆ หลายแห่งก็ชอบโฆษณาข้อมูลการขายของตัวเองเพื่อดึงดูดลูกค้าด้วยซ้ำ…

“ท่านอธิการวังครับ ผมต้องเตือนท่านหน่อยนะครับ การจะรั้งพี่ชายตัวน้อยไว้ให้ตั้งแผงขายของที่หน้ามหาวิทยาลัยนั้นเป็นเรื่องยากนะครับ…” หลิวอวี่เวยถอนหายใจแล้วพูดว่า “มหาวิทยาลัยชิงหวาเคยเชิญพี่ชายตัวน้อยไปเป็นที่ปรึกษาเลยนะครับ แค่มาทำงานในวันหยุดสุดสัปดาห์เท่านั้น… แต่เขาก็ยังไม่ยอมเลย!” 

“ให้ตายเถอะ! พี่ชายตัวน้อยเป็นของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง!” ลู่เถาทำท่าจะชกหลิวอวี่เวย ถึงแม้ว่าตอนนี้พวกเธอจะดีกันแล้ว แต่เรื่องที่มหาวิทยาลัยชิงหวาหลอกล่อพี่ชายตัวน้อยก็ยังเป็นเรื่องที่อ่อนไหวอยู่