บทที่ 69: ได้ลูกคิดนำโชคแล้ว จะไม่รวยได้ยังไง?

มหาวิทยาลัยชิงหวา… เคยเชิญเด็กคนนี้ไปแล้วเหรอ? แม้แต่มหาวิทยาลัยปักกิ่งก็ดูเหมือนจะสนใจเด็กคนนี้เป็นพิเศษ?

การทะเลาะกันของหลิวอวี่เวยและลู่เถา ทำให้บรรดาผู้นำมองหน้ากัน และเห็นความประหลาดใจในสายตาของอีกฝ่าย

เดิมทีทุกคนคิดว่าท่านอธิการบดีวังเซี่ยเฟิงเป็นคนที่มีสายตาเฉียบแหลม ที่ได้ค้นพบคนเก่งอย่างหลี่อัง

ถ้าหากสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับหลี่อังได้ ก็ไม่เพียงแต่จะช่วยในด้านการวิจัยเท่านั้น แต่ยังอาจจะช่วยเพิ่มจำนวนนักศึกษาที่มาสมัครเรียนในมหาวิทยาลัยเกษตรกรได้ด้วย!

ถ้าหน้ามหาวิทยาลัยมีแผงขายของที่อร่อยขนาดนี้ ใครบ้างล่ะจะไม่อยากมา?

แต่สุดท้ายก็ไม่คิดเลยว่าหลี่อังจะถูกมหาวิทยาลัยชิงหวาและปักกิ่งจับตามองไว้แล้ว ทำให้บรรดาผู้นำรู้สึกกังวลขึ้นมา…

แต่ท่านวังเซี่ยเฟิงกลับทำสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าเขาไม่ได้สนใจเรื่องนี้เลย หลังจากที่เขาพูดคุยกับหลี่อังอีกสองสามประโยค เขาก็สั่งเกี๊ยวอีกจานหนึ่ง แล้วก็ยิ้มแล้วบอกว่าจะนำกลับไปให้ภรรยาที่บ้านลองชิม

หิมะตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ

แต่นักศึกษากลับมีกำลังใจที่เพิ่มขึ้น เมื่อได้ยินว่าผู้นำของมหาวิทยาลัยได้นำผ้าใบกันน้ำมาคลุมให้ที่หน้ามหาวิทยาลัยแล้ว นักศึกษาจำนวนมากขึ้นก็มาที่นี่และเข้าร่วม “โรงอาหารชั่วคราว” ที่ยิ่งใหญ่นี้

จนถึงสี่ทุ่มกว่า เกี๊ยวของหลี่อังก็ใกล้จะหมดแล้ว

ถึงแม้ที่หน้าแผงขายเกี๊ยวจะยังมีนักศึกษาต่อแถวยาวเหยียด แต่หลิวอวี่เวยก็ต้องขับรถฝ่าหิมะกลับไปที่บ้านของหลี่อังเพื่อขนวัตถุดิบมาเพิ่ม และทุกคนก็ช่วยกันทำเกี๊ยวกันอย่างต่อเนื่อง!

ตีสองครึ่ง นักศึกษาถึงจะรู้สึกพอใจและเหนื่อยแล้ว นักศึกษาเริ่มทยอยกันกลับไป และไม่ลืมที่จะช่วยกันเก็บโต๊ะและเก้าอี้ด้วย

หิมะปกคลุมถนน ปิดบังร่องรอยการมาของนักศึกษา แต่ก็ยังมีรอยเท้ามากมายที่มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัย ซึ่งแสดงให้เห็นว่าที่นี่เพิ่งจะมีการชุมนุมที่ยิ่งใหญ่และน่าจดจำ

“ทุกคนไปกันหมดแล้ว…”

หลี่อังยืดตัว แล้วก็รู้สึกโล่งใจที่ในที่สุดก็ได้พักแล้ว

ตอนนี้มีสาวผมหางม้าสองข้างคนหนึ่งมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง แล้วก็เดินออกมาจากมหาวิทยาลัย

“พี่ชายตัวน้อย… ขอเกี๊ยวสองจาน!”

สาวผมหางม้าสองข้างถูมือไปมาในอากาศหนาว

ดูเหมือนว่าสาวผมหางม้าสองข้างจะถูกหลี่อังทำให้ยอมรับแล้ว พอพูดออกมาเธอก็เรียกหลี่อังว่าพี่ชายตัวน้อยแล้ว

ว่าไปแล้ว นิสัยของสาวผมหางม้าสองข้างนี่มันแปลกจริง ๆ

ใจของเธอดูเหมือนจะหยิ่งยโสมาก แต่ในความเป็นจริงแล้วเธอกลัวการเข้าสังคมมากจนไม่กล้าเข้าแถวซื้อเกี๊ยว ต้องรอจนกว่าทุกคนจะกลับไปถึงจะกล้าออกมา…

เมื่อเห็นว่าเกี๊ยวเหลือไม่เยอะแล้ว หลี่อังก็จัดการต้มเกี๊ยวที่เหลืออยู่ทั้งหมด

“ตุ๋ง ตุ๋ง ตุ๋ง…”

น้ำเกี๊ยวเดือดเป็นฟอง ไม่นานนักเกี๊ยวชุดสุดท้ายของหลี่อังก็เสร็จเรียบร้อย

หลังจากตักเกี๊ยวสองจานให้สาวผมหางม้าสองข้างแล้ว หลี่อังก็แบ่งเกี๊ยวที่เหลือออกเป็นสามกล่อง โดยให้หลิวอวี่เวยและลู่เถาคนละกล่อง

พวกเขายุ่งกันจนตอนนี้ยังไม่ได้กินข้าวเลย ก็ต้องกินให้อิ่มก่อนถึงจะเก็บร้านได้

ลู่เถาและหลิวอวี่เวยรู้สึกดีใจจนแทบจะร้องไห้ออกมา…

พี่ชายตัวน้อยไม่ลืมพวกเธอ!

ในที่สุดก็ได้กินเกี๊ยวแล้ว!

หลี่อังก็หิวเหมือนกัน เขาใช้ตะเกียบกินเกี๊ยวคำแรก…

อืม!

สดชื่น!

ความหิวสามารถกระตุ้นต่อมรับรสของคนได้ แล้วพอได้กินเกี๊ยวห้าสุขที่มีรสชาติพิเศษเข้าไปอีก ทำให้หลี่อังรู้สึกมีความสุขมาก

เมื่อหลี่อังกินเกี๊ยวจนหมดแล้ว และดื่มน้ำตามไป เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นมาทันที

“ติ๊ง!” 

“ภารกิจย่อย [การเอาชนะด้วยความแข็งแกร่ง] สำเร็จ 100% แล้ว!” 

“ยินดีด้วยโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ!” 

“มอบรางวัลภารกิจ: [ลูกคิดนำโชค]!”

“ซ่า!”

แสงสีทองมากมายมาจากทุกทิศทาง แล้วก็รวมตัวกันเป็นรูปปั้นลูกคิดสีทองเหนือศีรษะของหลี่อัง

เมื่อแสงสีทองจางลง ลูกคิดที่ทำจากกรอบไม้จันทน์หอมและหยกก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลี่อัง

ลูกคิดเริ่มทำงานเอง และมีกล่องข้อความปรากฏขึ้นตรงหน้าหลี่อัง

[รายได้สุทธิของโฮสต์ในวันนี้คือ: 24588 หยวน] 

[รายได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า]

 [โอนเงินรางวัลเพิ่มเติมเข้าบัญชีระบบของโฮสต์แล้ว โฮสต์สามารถถอนเงินออกมาใช้ได้ทุกเมื่อ]

เมื่อเห็นจำนวนเงินในกล่องข้อความแล้ว หลี่อังก็รู้สึกหายใจเร็วขึ้นเล็กน้อย

ด้วยรางวัลจากระบบในวันนี้ ทำให้หลี่อังได้เงินไปมากกว่าห้าหมื่นหยวน!

ที่สำคัญคือพอได้ลูกคิดนำโชคมาแล้ว หลี่อังก็จะสามารถทำเงินได้มากขึ้นเป็นสองเท่า…

จะรวยแล้ว!

สองวันนี้ไม่ได้เหนื่อยฟรี!

หลี่อังสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเอง แล้วมองลู่เถาและหลิวอวี่เวยที่กำลังกินข้าวอย่างตั้งใจ ซึ่งไม่ได้สังเกตเห็นเขาเลย

หลังจากเก็บร้านเสร็จแล้ว หลี่อังก็ขึ้นรถตู้เพื่อกลับบ้าน

เมื่อเปิดประตูบ้าน จางหย่าเหวินก็ยังคงนั่งเย็บปักถักร้อยอยู่ตรงห้องนั่งเล่น ทำให้หลี่อังรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

“แม่ครับ อีกไม่กี่วันแม่ก็ต้องไปผ่าตัดแล้ว… ทำไมถึงยังทำอะไรพวกนี้อยู่ครับ?”

หลี่อังเดินเข้าไปแย่งเสื้อของผู้หญิงจากมือของจางหย่าเหวิน แล้วทำหน้าบึ้ง

“เฮ้! นี่เป็นงานที่แม่รับมาจากป้าจางเมื่อสองสามวันก่อน ก็ต้องทำให้เสร็จสิ!” จางหย่าเหวินดึงเสื้อกลับมาจากหลี่อัง แล้วยิ้มว่า “นี่เป็นเสื้อตัวสุดท้ายแล้วนะ ถ้าเย็บเสร็จแล้วแม่ก็จะพักผ่อนเพื่อเตรียมตัวสำหรับการผ่าตัด!”

หลี่อังส่ายหน้า

นิสัยของแม่เขาต้องเปลี่ยนแล้ว…

การที่เธออยู่เฉย ๆ ไม่ได้ก็เป็นความผิดอย่างหนึ่ง ซึ่งต้องได้รับการรักษา!

“พ่อยังไม่กลับมาอีกเหรอครับ?”

หลี่อังนั่งลงข้าง ๆ จางหย่าเหวิน แล้วแกะส้มให้เธอ

ถ้าหลี่เซี่ยงตงอยู่บ้าน เขาไม่มีทางปล่อยให้ภรรยาของเขาทำงานจนดึกขนาดนี้

“แม่เพิ่งโทรหาพ่อไปเมื่อกี้เอง พ่อกำลังจะกลับมาแล้ว” จางหย่าเหวินบ่นว่า “ลูกสองคนนี่ก็เหมือนกัน… หิมะตกหนักขนาดนี้ยังทำงานจนดึกดื่นเลย ทำเงินให้ได้น้อยลงหน่อยก็ได้ สุขภาพสำคัญที่สุดนะ!”

หลี่อังเบิกตากว้าง

แม่ของเขาพูดถึงคนอื่นได้เก่งมาก แต่ก็ไม่ได้ดูแลตัวเองเลย!

ขณะที่หลี่อังกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ประตูห้องนั่งเล่นก็ถูกผลักเปิดออก

“อ้าว! พวกเธอสองคนยังไม่นอนอีกเหรอ?”

หลี่เซี่ยงตงหน้าแดงก่ำ เดินเข้ามาในบ้านแล้วนั่งลงข้าง ๆ จางหย่าเหวิน

จางหย่าเหวินแบ่งส้มที่หลี่อังแกะไว้ครึ่งหนึ่งให้หลี่อัง แล้วอีกครึ่งหนึ่งให้หลี่เซี่ยงตง “ทำไมหน้าแดงขนาดนี้… ดื่มเหล้ามาเหรอ?”

“ไม่ได้ดื่ม!” หลี่เซี่ยงตงยัดส้มกลับใส่ปากจางหย่าเหวิน แล้วพูดว่า “ฉันดีใจ… ภรรยา เธอรู้ไหมว่าวันนี้ฉันทำเงินได้เท่าไหร่… ได้ถึงห้าพันหนึ่งร้อยยี่สิบหยวนเลยนะ!”

หลี่เซี่ยงตงยิ้มอย่างมีความสุข แล้วมองหลี่อัง

“ไอ้เด็กแสบ ดูเหมือนว่าฝีมือของฉันไม่ได้แย่กว่าแกเลยนะ นักศึกษาพวกนั้นก็ยอมรับฝีมือของฉัน ถึงแม้หิมะจะตกหนักก็ยังมาซื้อ!”

“ยอดเยี่ยม” หลี่อังพยักหน้าด้วยความรู้สึกดีใจ “พ่อครับ พ่อไม่ทำให้ผมผิดหวังเลย…”

“แน่นอนสิ!” หลี่เซี่ยงตงหัวเราะอย่างมีความสุข แล้วก็รู้ตัวว่าคำพูดของหลี่อังดูแปลก ๆ…

“ไอ้เด็กแสบ! มานี่!”

เข็มขัดเจ็ดหมาป่าได้ออกจากฝักแล้ว!

“แม่ครับ ช่วยผมด้วย!”

ท่ามกลางหิมะที่ตกหนัก ในบ้านเช่าที่มีแสงไฟสีส้มส่องสว่าง ครอบครัวสามคนอยู่กันอย่างอบอุ่น