บทที่ 70: ห่านตัวนั้นดูเหมือนเป็นหวัด เรามา…

“พ่อครับแม่ครับ เดี๋ยวผมจะไปมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง!” 

“…ผมไม่ได้ไปตั้งแผงขายของหรอกครับ แต่ผมจะไปสำรวจคุณภาพของผลผลิตทางการเกษตรของพวกเขาครับ ต่อไปครอบครัวเราจะได้ไปซื้อของจากที่นั่น!”

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่อัง ตื่นแต่เช้า กินอาหารเช้าอย่างรวดเร็วแล้วก็วิ่งออกไปข้างนอก

ในเมื่อภารกิจย่อยสำเร็จแล้ว หลี่อังก็ไม่จำเป็นต้องตั้งแผงขายของอีกต่อไป และเขาก็สามารถทำอย่างอื่นได้แล้ว

เมื่อมีเวลาว่าง หลี่อังจึงเตรียมที่จะไปสำรวจความสามารถของมหาวิทยาลัยเกษตรกร เพื่อที่จะได้รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป

ถ้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรดีจริง ๆ เขาจะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องวัตถุดิบอีกต่อไป

“ต่อไปครอบครัวเรา… จะซื้อของจากมหาวิทยาลัยเหรอ?” 

“ไอ้เด็กแสบไปตั้งแผงขายของที่หน้ามหาวิทยาลัยแค่สองวัน ก็เข้าถึงเบื้องหลังของพวกเขาได้แล้วเหรอ?”

จางหย่าเหวิน และ หลี่เซี่ยงตง มองหน้ากันด้วยความตกใจ

ทำไมถึงรู้สึกว่าตั้งแต่ให้เด็กคนนี้มารับช่วงแผงขายขาห่านย่างแล้ว เขาก็ทำได้ทุกอย่างเลย…

นี่แหละที่เรียกว่า พรสวรรค์ในการทำอาหาร ที่แท้จริงใช่ไหม?

ก่อนที่จางหย่าเหวินและหลี่เซี่ยงตงจะได้สติ หลี่อังก็วิ่งออกไปไกลแล้ว

หลังจากนั่งรถไฟฟ้าสามสถานีแล้ว สิบห้านาทีต่อมาหลี่อังก็มาถึงมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง

“หนูจะไปไหน?” 

“มหาวิทยาลัยเกษตรกรของเราไม่ใช่ที่ที่ใครจะเข้ามาได้ง่าย ๆ นะ ต้องจองล่วงหน้า รู้ไหม!”

รปภ. ที่เพิ่งเข้าเวรเห็นหลี่อังที่อมลูกอมกำลังจะเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัย ก็รีบขวางเขาไว้

ในฐานะ รปภ. ของมหาวิทยาลัยชื่อดัง เขาเจอเด็กแบบนี้มาเยอะแล้ว

ทุกคนต่างก็มีพ่อแม่พามาเยี่ยมชม เพื่อสร้างแรงบันดาลใจให้ลูก

แต่เด็กบางคนก็ซนมาก พอเข้าไปในมหาวิทยาลัยแล้วก็วิ่งเล่นไปทั่วไร่นาและฟาร์มสัตว์จนหายไป ทำให้ รปภ. ต้องตามหาไปทั่วโรงเรียน ดังนั้น รปภ. คนนี้จึงรู้สึกปวดหัวมากที่เห็นเด็กมา

แต่เด็กคนนี้มาคนเดียว…

หรือว่าเขาพลัดหลงจากพ่อแม่?

ควรจะแจ้งตำรวจดีไหม?

ขณะที่ รปภ. กำลังคิดอยู่นั้น เสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังเขา

“น้องหลี่อัง… อ้อ ไม่สิครับ พี่ชายตัวน้อยครับ ในที่สุดคุณก็มาแล้ว!” 

“ผมในนามของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง ขอต้อนรับคุณมาสำรวจโรงเรียนของเราครับ”

จางหรง อาจารย์ผู้ดูแลก็เดินยิ้ม ๆ ออกมาจากมหาวิทยาลัย แล้วก้มตัวลงจับมือกับหลี่อัง

หลังจากที่ท่านวังเซี่ยเฟิงตกลงความร่วมมือในการทดลองกับหลี่อังแล้ว จางหรงที่เป็นแฟนพันธุ์แท้ของเกี๊ยวห้าสุขก็เสนอตัวที่จะมาดูแลหลี่อัง

ข้างหลังเขาเป็นหน้าตาที่คุ้นเคย… เซี่ยหลิน รุ่นพี่คนนั้น

“พี่ชายตัวน้อยนี่มันเท่จริง ๆ…”

เซี่ยหลินมองหลี่อังที่อมลูกอมอยู่ แล้วจับมือกับอาจารย์ผู้ดูแลอย่างใจเย็น เธอก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชม

ความเท่นี้คือความเท่ที่แท้จริง!

แต่พี่ชายตัวน้อยก็มีดีจริง ๆ ใครจะไปคิดว่าคนทำอาหารของเขาจะอร่อยขนาดนี้ แม้แต่ท่านวังเซี่ยเฟิงก็ยังยอมรับ

จางหรงและเซี่ยหลินพาลี่อังเข้าไปในมหาวิทยาลัย ส่วน รปภ. ที่ขวางหลี่อังไว้ก็ยืนอึ้งอยู่ที่หน้าประตู

เขาไม่ได้เข้าเวรเมื่อสองวันก่อน เขาเลยไม่รู้ว่าหลี่อังเป็นใคร เขาแค่รู้สึกว่าอาจารย์จางหรงเป็นคนบ้าไปแล้ว

คุณเป็นอาจารย์แต่ทำไมไปเรียกเด็กคนหนึ่งว่าพี่ชาย?

แล้วยังบอกว่ายินดีต้อนรับมาสำรวจโรงเรียนอีก… เด็กคนหนึ่งจะสำรวจอะไรได้! สำรวจว่ารังมดในดินดีไหม?

ไม่ดี!

รปภ. เพิ่งจะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น แล้วเหงื่อก็ไหลออกมา

บางทีเด็กคนนี้อาจจะเป็นลูกของผู้นำระดับสูงก็ได้…

ต้องใช่แน่ ๆ ไม่อย่างนั้นอาจารย์จางหรงจะกระตือรือร้นขนาดนี้เหรอ…

ถ้ารู้แบบนี้ตั้งแต่แรก เขาคงไม่ไปขวางไว้แล้ว! ชีวิตการทำงานของเขาคงจะแย่แล้ว!

อีกด้านหนึ่ง จางหรงก็พาลี่อังขึ้นรถชมวิว แล้วก็แนะนำโครงสร้างของโรงเรียนให้หลี่อังฟัง

มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงมีพื้นที่เกือบห้าพันไร่ ซึ่งเป็นอันดับสามของประเทศในบรรดามหาวิทยาลัยระดับ 211 ขึ้นไป

อันดับสี่คือวิทยาเขตโซนตะวันตกของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง ซึ่งมีพื้นที่สี่พันแปดร้อยไร่ อาจกล่าวได้ว่าพื้นที่ทั้งหมดของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงนั้นเกือบหนึ่งหมื่นไร่!

เหตุผลที่สามารถมีพื้นที่ขนาดใหญ่ในเมืองหลวงที่ราคาที่ดินสูงขนาดนี้ได้ เป็นเพราะมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงต้องการที่ดินขนาดใหญ่เพื่อใช้ในการทดลองผลผลิตทางการเกษตร

เมื่อมองจากมุมสูง ตึกเรียนและหอพักจะรวมตัวกันอยู่ที่ใกล้กับประตูมหาวิทยาลัย ส่วนพื้นที่ที่เหลือก็ถูกจัดสรรให้เป็นไร่นาและฟาร์มเลี้ยงสัตว์ที่หลากหลาย

มีทั้งไร่ข้าวโพดสีทอง, บ่อน้ำใส… ในขณะที่รถวิ่งไป ก็มีเสียงกบร้อง, เสียงนกร้อง, เสียงวัวและแกะร้องไม่หยุด ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ในชนบทที่สวยงาม

เมื่อหลี่อังนั่งรถชมวิว สายตาของเขาก็กวาดไปทั่ว แล้วมีข้อความแจ้งเตือนปรากฏขึ้นไม่หยุด

[ข้าวโพดพันธุ์กั๋วเฟิง 188] 

[คุณภาพ: สีม่วงหายาก]

[ข้าวโพดพันธุ์นี้กรอบ, มีน้ำเยอะ, เป็นวัตถุดิบชั้นยอด] 

[อินทผาลัมพันธุ์ซานไต้] 

[คุณภาพ: สีม่วงหายาก] 

[อินทผาลัมพันธุ์นี้ผลใหญ่และหวาน เหมาะสำหรับทำอาหารเพื่อเพิ่มรสชาติ] 

[ข้าวพันธุ์กั๋วอวี้ 266] 

[คุณภาพ: สีม่วงหายาก] 

[ข้าวพันธุ์นี้มีกลิ่นหอมและรสหวาน เหมาะสำหรับทำข้าวกล่อง] 

[……]

หลี่อังมองวัตถุดิบสีม่วงที่อยู่รอบ ๆ เหมือนนักเดินทางที่อยู่ในทะเลทรายแล้วได้เจอโอเอซิสที่มีน้ำใส ๆ และผลไม้มากมาย ตาของเขาเบิกกว้างขึ้น

จริงอยู่ที่ว่ามหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงพัฒนาผลิตภัณฑ์ทางการเกษตรไปในด้านของปริมาณ, การป้องกันแมลง, และอื่น ๆ แต่รสชาติก็ยังคงเป็นระดับชั้นนำ

ต่อไปเขาไม่ต้องไปซื้อของในตลาดหรือเสียเงินจำนวนมากเพื่อซื้อของในโกดังอีกแล้ว หลี่อังสามารถเลือกวัตถุดิบสีม่วงจำนวนมากได้ตามใจชอบ!

หลี่อังยื่นหัวออกไปนอกรถแล้วมองไปรอบ ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่สนใจเลยว่าลมจะพัดผมของเขาจนยุ่ง

ทันใดนั้น สายตาของหลี่อังก็ไปหยุดอยู่ที่ฟาร์มเลี้ยงสัตว์ที่อยู่ไกล ๆ

[ห่านขนดำหัวสิงโตพันธุ์ดี] 

[คุณภาพ: สีม่วงหายาก] 

[ห่านพันธุ์นี้เป็นพันธุ์ใหม่ที่พัฒนาขึ้นในประเทศ มีปริมาณเนื้อสูง, นุ่มเป็นพิเศษ, และมีกลิ่นคาวน้อย เหมาะสำหรับทำอาหารปิ้งย่าง]

วัตถุดิบที่สมบูรณ์แบบสำหรับอาหารปิ้งย่าง…

ดูจากที่ระบบบอกแล้ว ฝีมือการทำขาห่านย่างของหลี่อังจะดีขึ้นอีกหรือเปล่า?

จางหรงดูเหมือนจะสังเกตเห็นสายตาของหลี่อัง เขาก็ยิ้มแล้วพูดว่า “ห่านหัวสิงโตพันธุ์นี้เป็นพันธุ์ใหม่ที่เราเพิ่งพัฒนาขึ้นมาเมื่อต้นปี และเราตั้งใจที่จะนำไปใช้ในธุรกิจร้านอาหาร แต่เรายังขาดข้อมูลบางส่วน…”

“จอดรถ!”

เมื่อได้ยินจางหรงพูด หลี่อังก็รีบตะโกน

คนขับก็รีบเบรกรถ จางหรงก็ถามหลี่อังด้วยความสงสัยว่า “เกิดอะไรขึ้นครับพี่ชายตัวน้อย?”

หลี่อังมองห่านตัวใหญ่ ๆ ที่ดูมีชีวิตชีวาในฟาร์ม เขาก็ไอเบา ๆ “ผมเห็นว่ามีห่านตัวหนึ่งดูเหมือนเป็นหวัด มันนอนอยู่บนพื้นเฉย ๆ เรามา…”

จางหรงอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็เข้าใจในที่สุด แล้วเขาก็ทำท่าปาดคอด้วยรอยยิ้ม

สิบนาทีต่อมา ห่านตัวหนึ่งที่นอนอาบแดดอยู่ในมุมหนึ่งของฟาร์มก็ถูกยกขึ้นมาอย่างงุนงง แล้วหลี่อังก็ถือมันไปที่ครัวหลัง…

จางหรงรู้สึกตื่นเต้น พี่ชายตัวน้อยจะเอาห่านไปทำอาหารอะไรนะ?

นึ่ง, ต้ม, ตุ๋น, ทอด… หรือว่าย่าง?

อืม… หวังว่าฝีมือการทำอาหารห่านของพี่ชายตัวน้อยจะดีเท่ากับการต้มเกี๊ยวนะ!