บทที่ 71: ถ้านายมาขายขาห่านที่มหาวิทยาลัยเกษตรกร โรงอาหารจะเจ๊งภายในวันเดียว!

“ก๊าบ! ก๊าบ!”

รถชมวิวเพิ่งจะมาถึงหน้าครัวหลัง ห่านตัวใหญ่ในมือของ หลี่อัง ก็สลัดตัวอย่างรุนแรง…

ขนของห่านก็ปลิวว่อนไปทั่ว ห่านตัวใหญ่ก็หลุดจากมือของหลี่อังไป

“แรงเยอะจริง ๆ!”

หลี่อังอึ้งไปครู่หนึ่ง เมื่อห่านตัวใหญ่หลุดจากการควบคุมของหลี่อัง มันก็ไม่วิ่งหนีไปไหน แต่กลับหันกลับมาและวิ่งตรงมาที่รถชมวิว

เห็นได้ชัดว่าห่านตัวนี้ต้องการให้คนที่กล้ากวนการนอนของมันต้องจ่ายด้วยเลือด!

ดูท่าแล้วห่านหัวสิงโตที่มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงเลี้ยงไว้นี่ไม่เพียงแต่ตัวใหญ่ แต่ยังใจร้อนด้วย!

ยี่สิบนาทีต่อมาในครัวหลัง

“พี่ชายตัวน้อย ไม่คิดเลยว่าคุณจะฆ่าห่านเป็นด้วย!”

อาจารย์จางหรง และ เซี่ยหลิน ต่างก็มองหลี่อังที่กำลังถอนขนห่านอย่างชำนาญด้วยความประหลาดใจ ดวงตาของพวกเขาก็เปล่งประกาย

“ฮ่าฮ่า ตอนเด็กผมโตในหมู่บ้าน ก็เลยทำเป็นบ้างครับ ฝีมืออาจจะยังไม่ดีเท่าไหร่ แต่ก็พอใช้ได้ครับ”

หลี่อังไม่ได้โกหก ในชาติที่แล้วเขาเป็นเด็กที่มาจากหมู่บ้าน การฆ่าห่านหรือเชือดหมูเขาไม่ได้ชำนาญเท่าคนขายเนื้อ แต่ก็ทำได้

เมื่อถอนขนห่านเสร็จแล้วเขาก็เอาไปจี่ไฟ แล้วตัดเนื้อห่านเป็นชิ้น ๆ หลี่อังก็เตรียมที่จะหมักแล้ว

เมนูขาห่านย่าง หลี่อังทำมาจนคุ้นเคยแล้ว ทุกขั้นตอนและรายละเอียดเขารู้ดี

ไม่นานขาห่านย่างสองชิ้นก็ถูกแขวนไว้ในเตาอบ ส่วนเนื้อส่วนอื่น ๆ หลี่อังก็เสียบไม้แล้วนำไปย่างพร้อมกัน

“ฉ่า… ฉ่าาา…”

เสียงไขมันเดือดดังขึ้นท่ามกลางความร้อน กลิ่นหอมที่เข้มข้นทำให้เซี่ยหลินและอาจารย์จางหรงรู้สึกเคลิบเคลิ้มไปเลย

ในชั่วพริบตา ทั้งสองคนก็รู้สึกว่าอากาศกลายเป็นอาหารที่แสนอร่อย แล้วก็สูดลมหายใจเข้าไปลึก ๆ

หลี่อังดูสงบนิ่ง…

เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย

สิ่งที่หลี่อังสนใจจริง ๆ ก็คือการใช้ห่านหัวสิงโตคุณภาพดีนี้มาทำขาห่านย่างให้ได้คุณภาพสูงขึ้นได้หรือไม่?

ระบบบอกว่าห่านหัวสิงโตพันธุ์ดีเป็นวัตถุดิบที่สมบูรณ์แบบสำหรับทำขาห่านย่าง!

หลี่อังรู้ดีอยู่แล้วว่าแม้แต่เมนูคุณภาพระดับทองคำในตำนานก็ยังมีโอกาสที่จะพัฒนาได้อีก…

อย่างที่ท่านวังเซี่ยเฟิงเคยพูดไว้ว่าไส้เกี๊ยวที่หลี่อังทำยังไม่เข้ากันได้ดีถึงร้อยเปอร์เซ็นต์เลย

แล้วไม่รู้ว่าคุณภาพเหนือระดับทองคำในตำนานจะเป็นระดับอะไร…

คุณภาพระดับ ตำนานสีแดง หรือเปล่า?

อาหารคุณภาพระดับนั้นจะมีผลอะไรบ้าง?

ด้วยความอยากรู้และความคาดหวัง การย่างห่านก็เสร็จเรียบร้อย

พร้อมเสิร์ฟ!

“ติ๊ง!” 

[เนื้อห่านย่างเสียบไม้] 

[คุณภาพ: สีม่วงหายาก]

สิ่งที่ออกมาจากเตาอบก่อนคือเนื้อห่านย่างเสียบไม้ที่หลี่อังทำจากเนื้อส่วนอื่น ๆ คุณภาพก็เป็นแค่ระดับสีม่วงเท่านั้น

แต่หลี่อังก็ไม่ได้สนใจอะไร

เพราะการใช้เทคนิคเดียวกับการทำขาห่านย่างมาหมักและย่างเนื้อส่วนอื่น ๆ ก็มีข้อบกพร่องอยู่แล้ว แค่กินได้ก็พอแล้ว

แต่ที่สำคัญก็คือ…

[ขาห่านย่าง] 

[คุณภาพ: ทองคำในตำนาน] 

[ขาห่านย่างของโฮสต์สมบูรณ์แบบแล้ว รสชาติไร้ที่ติ…] 

[กระตุ้นการเพิ่มพลัง] 

[ขาห่านย่างที่สมบูรณ์แบบนี้สามารถเพิ่มความสุขและความอิ่มท้องให้กับผู้ที่กินได้อย่างมาก] 

“ยินดีด้วยโฮสต์ที่ทำขาห่านย่างที่มีสี กลิ่น และรสชาติที่สมบูรณ์แบบได้แล้ว และได้รับฉายา [ราชันย์แห่งขาห่าน]!” 

“ได้รับเงินรางวัลเพิ่มเติม 66666 หยวน ได้เก็บไว้ในบัญชีระบบของโฮสต์แล้ว!”

แค่นี้เองเหรอ?

หลี่อังรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย…

จริงอยู่ที่ว่าขาห่านย่างที่สมบูรณ์แบบนี้มีคุณสมบัติที่ดีกว่าขาห่านย่างระดับทองคำในตำนานทั่ว ๆ ไป แต่ก็ยังไม่สามารถทำลายข้อจำกัดด้านคุณภาพได้…

อีกอย่าง หลี่อังก็ได้ฉายา [ราชันย์แห่งขาห่าน] แล้ว แต่เงินรางวัลหกหมื่นกว่าหยวนนี่มันน้อยไปหน่อยนะ!

หลี่อังสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อให้ตัวเองสงบลง

คุณภาพของอาหารมันไม่ง่ายที่จะเพิ่มขึ้นได้ง่าย ๆ การที่เขาแค่เปลี่ยนวัตถุดิบแล้วระบบยังไม่ให้คะแนนเพิ่มก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้…

ระบบนี้ถึงจะให้เงินรางวัลน้อย แต่ระบบก่อนหน้านี้ก็ไม่เคยให้เงินเลย ในความทรงจำของหลี่อังแล้ว นอกจากเงินที่ได้จากลูกคิดนำโชคแล้ว นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบให้เงินรางวัลเพิ่มเติม

ก็ดีแล้ว!

คนเราก็ต้องรู้จักปลอบใจตัวเอง ไม่อย่างนั้นก็คงจะหดหู่ไปตลอดแล้ว!

“เอ่อ… พี่ชายตัวน้อยครับ?” 

“พวกเราขอชิมเนื้อห่านย่างได้ไหมครับ?”

ขณะที่หลี่อังกำลังเหม่อลอย อาจารย์จางหรงและเซี่ยหลินก็มองเนื้อห่านย่างสีเหลืองทองที่มีน้ำมันเยิ้ม ๆ ด้วยความอยากอาหารแล้ว

พอหลี่อังพยักหน้าให้ ทั้งสองคนก็รีบหยิบเนื้อห่านย่างเสียบไม้เข้าปาก

“โอ้โห!”

อาจารย์จางหรงถึงกับร้องอุทานออกมา ปกติแล้วเขาไม่ชอบอาหารปิ้งย่างเพราะมันเลี่ยนและทำให้อ้วน…

แต่พอเนื้อห่านย่างเสียบไม้เข้าปาก ความคิดที่จะลดน้ำหนักก็หายไปหมด

เซี่ยหลินถึงกับพูดไม่ออก เธอใช้ตะเกียบเขี่ยเนื้อห่านย่างเข้าปาก แก้มของเธอก็พองเหมือนแฮมสเตอร์ พูดอะไรไม่ได้เลย

“อย่าเอาแต่กินเนื้อห่านย่างสิ กินขาห่านย่างด้วย”

หลี่อังหัวเราะแห้ง ๆ

อาจารย์จางหรงและเซี่ยหลินลังเลเล็กน้อย แล้วอาจารย์จางหรงก็หยิบขาห่านย่างขึ้นมา แล้วกัดเข้าคำใหญ่…

“อาจารย์ครับ ขาห่านย่างรสชาติเป็นยังไงบ้าง?” เซี่ยหลินมองขาห่านย่างในมือของอาจารย์จางหรงตาไม่กะพริบ

แต่จางหรงไม่พูดอะไร เขากัดขาห่านย่างอีกคำ…

อีกคำ!

“ไม่ใช่แล้วอาจารย์! นี่มันเกินไปแล้ว!”

เซี่ยหลินโกรธแล้ว

ขาห่านย่างมีแค่สองชิ้น ชิ้นหนึ่งต้องให้หลี่อัง อีกชิ้นหนึ่งก็ควรจะให้เธอกับอาจารย์แบ่งกัน

ปัญหาคืออาจารย์จางหรงเอาแต่กินคนเดียว นี่มันอะไรกัน!

ขาห่านย่างแค่ชิ้นเดียว จะให้เธอกินบ้างไม่ได้เหรอ!

เซี่ยหลินอาศัยจังหวะที่อาจารย์จางหรงเผลอ ก็แย่งขาห่านย่างมาแล้วกัดเข้าไปหนึ่งคำ

“อืม~” วินาทีต่อมาเซี่ยหลินก็เข้าใจแล้วว่าทำไมอาจารย์จางหรงถึงไม่ยอมแบ่งให้เธอกิน…

“อร่อยใช่ไหม…” อาจารย์จางหรงเช็ดปากแล้วจ้องมองขาห่านย่างในมือของเซี่ยหลิน “ถึงคราวฉันแล้ว ขอฉันกินอีกคำ!”

“เฮ้ เซี่ยหลิน เธอจะวิ่งหนีไปไหน!” 

“กลับมาเดี๋ยวนี้!” 

“ไอ้เด็กบ้า! เชื่อไหมว่าฉันจะทำให้เธอไม่จบ!”

เซี่ยหลินกัดไปสองคำแล้วก็ถือขาห่านย่างวิ่งหนีไป ทำให้อาจารย์จางหรงรีบวิ่งตามไป

หลี่อังก็หยิบขาห่านย่างที่เหลืออยู่แล้วลองชิม

“นี่มัน…” 

“ของอร่อยขนาดนี้ผมทำออกมาเองเหรอ?”

ถึงแม้จะเป็นคุณภาพระดับทองคำในตำนานเหมือนกัน แต่หลี่อังรู้สึกว่าขาห่านย่างที่สมบูรณ์แบบนี้อร่อยกว่าที่เขาทำออกมาในครั้งก่อน!

หลี่อังกัดขาห่านย่างอีกคำหนึ่ง แล้วก็เอาขาห่านย่างที่เหลือซ่อนไว้ในอ้อมแขน

มองดูอาจารย์และนักศึกษาที่กำลังแย่งของกัน หลี่อังก็คิดในใจ…

“คนพวกนี้… คงไม่หน้าด้านมาแย่งขาห่านย่างจากเด็กหรอกนะ?”