บทที่ 72: เจ้าเด็กคนนี้มันเรื่องอะไรกัน? นี่มันตบหน้าฉันฉาดใหญ่เลยนะ!

“พี่ชายตัวน้อยครับ เรื่องการซื้อห่านหัวสิงโตก็ตกลงตามนี้นะครับ เดี๋ยวผม… ฮึบ… ยังมีเรื่องต้องจัดการอีก…” 

“หลังจากนี้คุณให้เซี่ยหลินพาไปดูรอบ ๆ มหาวิทยาลัยเพื่อเลือกผักและผลไม้ต่อได้เลยนะครับ…” 

“ถ้าต้องการซื้อวัตถุดิบอะไรก็ให้เซี่ยหลินจดไว้ได้เลย… ฮึบ…”

หลังจากพักไปสิบนาที อาจารย์จางหรง ก็พยายามลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วก็เรอพร้อมกับเดินจากไป

หลี่อังและอาจารย์จางหรงได้พูดคุยเรื่องการซื้อห่านหัวสิงโตแล้ว และคาดว่าในหนึ่งสัปดาห์มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงก็จะสามารถหาโรงฆ่าสัตว์มาจัดการเรื่องนี้ได้ ซึ่งจะทำให้หลี่อังมีช่องทางการซื้อของเป็นของตัวเอง

พอดีกับที่ หลี่เซี่ยงตง บอกว่าห่านหัวสิงโตจากร้านพี่กงก็ใกล้จะหมดแล้ว การที่ได้ขาห่านหัวสิงโตมาก็เหมือนกับได้น้ำทิพย์ในยามที่กำลังต้องการพอดี

หลี่อังยืดตัว มหาวิทยาลัยก็ได้สำรวจไปแล้ว ขาห่านย่างก็ทำไปแล้ว ขั้นตอนต่อไปก็ถึงเวลาทำเรื่องที่จริงจังแล้ว…

“ระบบ แจ้งภารกิจที่ยังไม่เสร็จให้ฉันหน่อย”

[ความมั่งคั่ง] 

[ขอให้โฮสต์ทำเกี๊ยวห้าสุขและซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวคุณภาพระดับทองคำในตำนาน (1/2)]

ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาว!

นี่คือเมนูแรกที่หลี่อังปลดล็อกได้โดยที่มีความยากระดับ [ยาก]

ตอนที่เขาทำเกี๊ยวห้าสุขที่มีความยากระดับ [ค่อนข้างยาก] ก็ยังทำให้เขาต้องทำงานหนักมาก ซึ่งแสดงให้เห็นว่าซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวคงใช้เวลาทำนานหลายวันแน่นอน

แต่ตอนนี้หลี่อังก็มั่นใจว่าจะทำซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวได้…

เหตุผลก็ง่ายมาก เขามีของวิเศษ!

มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงแห่งนี้ก็คือของวิเศษที่เขาเพิ่งได้มา!

เหตุผลที่ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวทำยาก เพราะซุปปลาเป็นสิ่งที่สามารถใส่อะไรลงไปก็ได้

แค่ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวเมนูเดียว ก็สามารถหาสูตรการทำดั้งเดิมได้ไม่ต่ำกว่าห้าวิธีจากทั่วประเทศ

ดังนั้นระบบจึงไม่ได้ให้สูตรอาหารที่ครบถ้วนกับหลี่อัง แต่ให้หลี่อังไปสำรวจและค้นหาสูตรที่เหมาะกับเขาเอง

ซึ่งเป็นงานที่ใหญ่มาก ถึงแม้จะใช้เนตรเทพอารหารช่วย ก็คงต้องใช้เวลาในการเดินหาวัตถุดิบถึงสามถึงห้าวัน…

แต่ในมหาวิทยาลัยเกษตรกรนี้ ไม่มีวัตถุดิบไหนที่หลี่อังจะหาไม่ได้ แล้วยังถูกจัดหมวดหมู่ไว้อย่างเรียบร้อยอีกด้วย!

ถ้าเป็นไปได้ คืนนี้หลี่อังอาจจะได้กินซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวคุณภาพระดับทองคำในตำนานแล้ว

“เซี่ยหลิน เราไปดูสวนผักกันก่อนเถอะ…”

เซี่ยหลิน เก็บของในครัวหลังเรียบร้อยแล้ว หลี่อังก็สั่งให้เธอขับรถชมวิวออกไป

“ได้เลย!”

เซี่ยหลินก็อยากอยู่กับหลี่อังให้นานขึ้นเช่นกัน ไม่ใช่เพราะเธอมีความคิดที่ไม่ดีอะไรหรอกนะ แต่ตราบใดที่อยู่กับหลี่อัง เธอก็สามารถอู้งานได้อย่างเต็มที่…

“หึ่ง!”

รถชมวิวเริ่มขับออกไป พาลี่อังมุ่งหน้าไปยังใจกลางของมหาวิทยาลัย

ในเวลาเดียวกัน ที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง

“ท่านประธานเฉียนครับ ท่านมาแล้วเหรอครับ…”

ผู้อำนวยการฝ่ายร่วมมือทางธุรกิจของมหาวิทยาลัยเกษตรกรยิ้มรับชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ลงมาจากรถเบนท์ลีย์ แล้วทั้งสองคนก็เดินคุยกันเข้าไปในมหาวิทยาลัย

“วันนี้มหาวิทยาลัยเกษตรกรเรามีคนใหญ่คนโตมาเยอะมากเลยนะ…” 

“ตอนแรกก็มีเด็กที่ดูเหมือนลูกชายของเศรษฐีมา แล้วก็มีประธานบริษัทด้วย…”

รปภ. ในป้อมก็มองผู้อำนวยการและท่านประธานเฉียนเดินไปไกล แล้วก็บ่นพึมพำ

“ผู้อำนวยการหยวนครับ ผมจะไม่พูดอ้อมค้อมแล้ว…” 

“ครั้งนี้ผมมาเพื่อพูดคุยเรื่องการซื้อไก่ฟีนิกซ์หนึ่งจากมหาวิทยาลัยของคุณอีกครั้ง…”

อีกด้านหนึ่ง ผู้อำนวยการฝ่ายร่วมมือทางธุรกิจของมหาวิทยาลัยกับท่านประธานเฉียนเดินไปตามทางเดิน ท่านประธานเฉียนก็พูดถึงเรื่องที่เขาตั้งใจมา

เฉียนหงเฟย ประธานบริษัทอาหารเต๋อเซิ่ง เดิมทีบริษัทของเขาก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับมหาวิทยาลัยเกษตรกรเลย แต่ไม่รู้ทำไม เฉียนหงเฟยกลับสนใจ “ไก่ฟีนิกซ์หนึ่ง” ซึ่งเป็นพันธุ์ใหม่ที่มหาวิทยาลัยเกษตรกรเพิ่งจะพัฒนาขึ้น และเขาต้องการที่จะซื้อเป็นจำนวนมาก

การจะร่วมมือกับมหาวิทยาลัยเกษตรกรนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต่อให้เป็นลูกไก่ตัวเล็ก ๆ ก็ยังมีคุณค่าทางงานวิจัย ไม่ใช่ว่าอยากจะขายให้ก็ขาย

เมื่อมหาวิทยาลัยเกษตรกรปฏิเสธคำขอของเฉียนหงเฟยไป เขาก็ไม่ยอมแพ้ และมาเจรจาหลายครั้ง จนผู้อำนวยการหยวนเริ่มรู้สึกไม่พอใจแล้ว

“ท่านประธานเฉียนครับ ผมบอกท่านไปหลายครั้งแล้วว่าตอนนี้เราไม่มีความตั้งใจที่จะร่วมมือกับบริษัทใด ๆ เลย บริษัทเต๋อเซิ่งของท่านมีช่องทางการซื้อของมากมาย แล้วทำไมถึงได้สนใจไก่ฟีนิกซ์หนึ่งของเรานัก?”

เมื่อได้ยินผู้อำนวยการหยวนปฏิเสธเหมือนเดิม เฉียนหงเฟยก็พูดอย่างหน้าด้าน ๆ ว่า “ผู้อำนวยการหยวนครับ ช่วงนี้รัฐบาลเมืองหลวงกำลังส่งเสริมการท่องเที่ยว มีนักท่องเที่ยวจากที่อื่นมาเยอะ… ตอนนี้ร้านอาหารในเมืองหลวงก็กำลังสร้างเมนูที่เป็นเอกลักษณ์ของตัวเอง ร้านอาหารเต๋อเซิ่งของเราก็เตรียมที่จะโปรโมทเมนูไก่แปดเซียนเหมือนกัน…” 

“ถ้าเราได้ใช้ไก่พันธุ์ใหม่ของมหาวิทยาลัยของคุณ ร้านอาหารเต๋อเซิ่งของเราก็จะโดดเด่นกว่าร้านอื่น ๆ อย่างแน่นอน… ดังนั้นราคาที่พวกเราจะซื้อ เรายินดีที่จะให้สูงกว่าราคาตลาดถึงสิบเท่าเลยนะครับ ท่านว่าอย่างไร?”

เฉียนหงเฟยก็มีปัญหาเหมือนกัน

ตอนนี้ธุรกิจร้านอาหารแข่งขันกันรุนแรงมาก ถ้าไม่มีฝีมือที่โดดเด่น หรือมีวัตถุดิบชั้นยอดช่วย ก็คงจะอยู่รอดได้ยาก

จริงอยู่ที่ว่าร้านอาหารเต๋อเซิ่งจ้างเชฟระดับแนวหน้ามาแล้ว แต่ร้านคู่แข่งก็มีเชฟระดับแนวหน้าเหมือนกัน ฝีมือก็ไม่ได้แตกต่างกันมากนัก เขาก็เลยต้องใช้วัตถุดิบเพื่อเอาชนะ นี่คือเหตุผลที่เฉียนหงเฟยให้ความสำคัญกับไก่ฟีนิกซ์หนึ่งมาก

“ท่านประธานเฉียนครับ ผมต้องย้ำอีกครั้งว่าเราเป็นมหาวิทยาลัย ไม่ใช่บริษัท” ผู้อำนวยการหยวนหยุดเดิน แล้วทำสีหน้าจริงจัง “ในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ ไม่ว่าจะเป็นห่าน, ไก่, หรือข้าว ก็ล้วนแต่มีคุณค่ามาก ไม่ใช่ว่าคุณอยากได้ก็จะได้ไปง่าย ๆ”

ลมพัดผ่าน ต้นไม้รอบ ๆ ก็ส่งเสียงดัง “ซ่า… ซ่า”

เฉียนหงเฟยถอนหายใจในใจ

เมื่อผู้อำนวยการหยวนพูดแบบนี้แล้ว การซื้อไก่คงไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว

ขณะที่เฉียนหงเฟยกำลังจะพูดอะไรบางอย่างเพื่อแก้ไขสถานการณ์ ก็มีเสียงแตรดังขึ้น รถชมวิวคันหนึ่งขับมาอย่างรวดเร็ว

“หยุด! ผมว่าแครอทนี้ดีนะ!”

รถชมวิวขับเลยพวกเขาไปสิบเมตรแล้วก็หยุด จู่ ๆ ก็มีเด็กคนหนึ่งกระโดดลงจากรถ แล้วโกยดินขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็ดึงแครอทหัวเล็ก ๆ ขึ้นมาจากพื้น

เด็กคนนั้นใช้แขนเสื้อเช็ดแครอท แล้วมองดูอยู่พักหนึ่ง… จากนั้นก็กัดเข้าไป!

“อืม… แครอทนี้เหมาะสำหรับผัด แต่ถ้าเอาไปทำซุปก็ยังขาดอะไรไปหน่อย”

เด็กคนนั้นใส่แครอทหัวเล็ก ๆ เข้าไปในกระเป๋าเสื้อ แล้วรีบกระโดดขึ้นรถ แล้วก็โบกมือให้คนขับ

รถชมวิวก็สั่นเล็กน้อย แล้วก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว

เห็นได้ชัดว่าเด็กคนนี้กำลังจะไป “ทำลาย” ไร่นาอื่น ๆ ต่อไป

“…” 

“ผู้อำนวยการหยวนครับ นี่มันอะไรกันครับ…”

เฉียนหงเฟยกลืนน้ำลายลงคอไป แล้วชี้ไปที่รถชมวิวที่ขับออกไปอย่างงงงัน

เมื่อกี้ท่านไม่ได้บอกเหรอว่าผลผลิตทางการเกษตรแต่ละชนิดในมหาวิทยาลัยนี้มีคุณค่ามาก?

ไม่ได้บอกเหรอว่าไม่ว่าจะให้เงินเท่าไหร่ก็ไม่ขาย?

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!