ตอนที่ 73
บทที่ 73: วัตถุดิบแห่งความมืด - พลูคาว! รสชาติที่ยอดเยี่ยมและไม่เหมือนใคร!
minibunny · 5,453 ตัวอักษร
ดีเลย! เล่นกันแบบนี้ใช่ไหม?
เฉียนหงเฟย เกือบจะหัวเราะออกมาด้วยความโกรธ
มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงยืนกรานที่จะไม่ร่วมมือกับบริษัทอาหารเต๋อเซิ่ง ที่จริงแล้วเฉียนหงเฟยก็เตรียมใจไว้แล้ว…
เพราะเฉียนหงเฟยรู้ดีว่าโอกาสที่จะประสบความสำเร็จในความร่วมมือแบบนี้นั้นมีน้อยมาก
ถ้าไม่สำเร็จก็แค่หาช่องทางอื่นต่อไป…
แต่พอมีเด็กคนหนึ่งมาทำตัวแปลก ๆ เขาก็เริ่มหงุดหงิด
มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงไม่ยอมร่วมมือกับบริษัทเต๋อเซิ่ง และหวงวัตถุดิบในมหาวิทยาลัยไว้เหมือนสมบัติ ซึ่งก็ไม่เป็นไร
แต่ทำไมเด็กคนนี้ถึงได้ทำตามใจชอบในมหาวิทยาลัยได้!
เขาถึงขนาดดึงแครอทออกมาจากดินแล้วกินสด ๆ เลย!
นี่มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงจงใจจัดฉากนี้ขึ้นมาเพื่อดูถูกเขาหรือเปล่า?
ตอนนี้ในใจของเฉียนหงเฟยรู้สึกเหมือนมีฝูงอัลปาก้าวิ่งผ่านไปมาเป็นหมื่นตัว ความคิดต่าง ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัว
“แค่ก…”
ผู้อำนวยการหยวน ไอเบา ๆ แล้วพูดว่า “อย่าเข้าใจผิดนะครับ เด็กคนนั้นเป็นบุคลากรสำคัญของมหาวิทยาลัยของเรา และเป็นคนที่ท่านวังเซี่ยเฟิงยืนยันที่จะร่วมงานด้วย ดังนั้น ผลผลิตทางการเกษตรของโรงเรียนเราจึงให้ฟรี ๆ สำหรับเด็กคนนี้”
“หา?”
เมื่อได้ยินชื่อ “ท่านวังเซี่ยเฟิง” เฉียนหงเฟยก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกโล่งใจ
ถ้าเด็กคนนี้สามารถทำให้ท่านวังเซี่ยเฟิงมาขอร่วมงานด้วยได้ เฉียนหงเฟยก็ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว!
เพราะเขาเองก็ไม่มีความสามารถพอที่จะเชิญท่านวังเซี่ยเฟิงได้…
ถึงแม้ว่าเฉียนหงเฟยจะมีอำนาจและสถานะสูง แต่การเจอท่านวังเซี่ยเฟิงก็ยังเป็นเรื่องยาก…
เพราะนอกจากท่านวังเซี่ยเฟิงจะช่วยพัฒนามหาวิทยาลัยเกษตรกรแล้ว เขายังเป็นปรมาจารย์ในวงการเกษตรของประเทศฉีรินอีกด้วย…
แต่เฉียนหงเฟยก็รู้สึกสงสัยว่าเด็กคนนี้มีความสามารถอะไรที่ทำให้ท่านวังเซี่ยเฟิงให้ความสำคัญขนาดนั้น?
อืม…
เฉียนหงเฟยเคยได้ยินลูกสาวของเขาพูดว่ามีเด็กคนหนึ่งที่ขายขาห่านย่างที่หน้ามหาวิทยาลัยปักกิ่ง และดังไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง แถมยังทำให้มหาวิทยาลัยชิงหวาและมหาวิทยาลัยปักกิ่งทะเลาะกันอีกด้วย
นี่แหละที่เรียกว่า “อัจฉริยะตั้งแต่เด็ก!”
“เอาเถอะครับ ท่านประธานเฉียนอย่าคิดมากเลย” ผู้อำนวยการหยวนมองเฉียนหงเฟยอย่างมีความหมาย แล้วยิ้มว่า “ผมขอเตือนว่าท่านอย่าไปยุ่งกับเด็กคนนั้นนะครับ อย่าไปแย่งกับมหาวิทยาลัยเกษตรกรของเรา!”
“ฮ่าฮ่า…” เฉียนหงเฟยหัวเราะแห้ง ๆ แล้วก็เปลี่ยนเรื่องไป
[โสม]
[คุณภาพ: สีม่วงหายาก]
[โสมเป็นพิษเมื่อกินสด ๆ มีรสขมและหวานเล็กน้อย เหมาะสำหรับตุ๋น, ผัด เพื่อใช้เป็นเครื่องปรุง]
“ให้ตายเถอะ ไม่คิดเลยว่าโรงเรียนของพวกคุณจะมีสมุนไพรด้วย?”
ในไร่นา หลี่อังและเซี่ยหลินเดินอยู่บนคันนา แล้วหลี่อังก็พูดขึ้นด้วยความประหลาดใจเมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนของระบบ
“พี่ชายตัวน้อยครับ คุณรู้จักสมุนไพรจีนด้วยเหรอ?” เซี่ยหลินอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วอธิบายว่า “ที่จริงแล้วการปลูกสมุนไพรไม่ได้อยู่ในขอบเขตของโรงเรียนเราหรอกครับ ศาสตราจารย์หลี่จากคณะวิชาเป็นคนปลูกเล่น ๆ ครับ”
หลี่อังหัวเราะแห้ง ๆ แล้วพยักหน้า
หลังจากนั้น สายตาของหลี่อังก็ไปหยุดอยู่ที่พื้นที่ชื้นใกล้กับลำธารที่อยู่ไกล ๆ
[พลูคาวที่เติบโตอย่างดี]
[คุณภาพ: สีม่วงหายาก]
[พลูคาวมีกลิ่นเผ็ดและคาวเล็กน้อย กินสด ๆ ได้ เป็นวัตถุดิบที่แปลกสำหรับผัด, ตุ๋น, สลัด ซึ่งสามารถทำให้คนได้รับประสบการณ์ทางรสชาติที่ไม่คาดคิด; ข้อควรระวัง: พลูคาวเป็นวัตถุดิบที่จัดการได้ยาก ขอให้โฮสต์เลือกอย่างระมัดระวัง]
วัตถุดิบที่แปลก… สามารถทำให้คนได้รับประสบการณ์ทางรสชาติที่ไม่คาดคิด?
คำอธิบายที่คลุมเครือของระบบทำให้หลี่อังอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา
“ใครเป็นคนปลูก?”
หลี่อังมองพลูคาวที่เหมือนรากต้นไม้เล็ก ๆ อยู่ในดินอย่างอยากรู้
“อันนี้… ฉันไม่รู้เหมือนกัน” เซี่ยหลินมองดูอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ส่ายหน้า
ในมหาวิทยาลัยเกษตรกรนี้มีผัก, ผลไม้, สมุนไพรอยู่เยอะมาก ถึงแม้เซี่ยหลินจะเรียนมาสิบปีแล้ว เธอก็ไม่สามารถจำสมุนไพรแต่ละชนิดได้ทั้งหมด
“ฉันเป็นคนปลูกเอง…”
เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของทั้งสองคน ทำให้เซี่ยหลินตกใจจนเกือบจะเหยียบโคลนลงไป
เป็นผู้จัดการโรงอาหารที่ยิ้ม ๆ เดินเข้ามา
“ผู้จัดการครับ คุณเดินไม่มีเสียงเหรอครับ ทำให้ฉันเกือบเหยียบโคลนแล้ว!”
เซี่ยหลินขมวดคิ้วแล้วบ่น
ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้มาโผล่มาโผล่ไปได้ทุกที่?
“ฉันอยู่ตรงไร่ข้าง ๆ อยู่แล้ว พวกเธอต่างหากที่ไม่ได้เห็นฉัน…” ผู้จัดการโรงอาหารจัดปกเสื้อของเขา “อีกไม่กี่วัน ฉันก็ว่าจะถอนพลูคาวพวกนี้ออกแล้วไปปลูกอย่างอื่นแทนแล้ว”
“อ้อ?” หลี่อังถามอย่างสงสัย “พลูคาวเติบโตได้ดีขนาดนี้ ถอนทิ้งไปไม่เสียดายเหรอครับ?”
ผู้จัดการโรงอาหาร “เฮ้” แล้วก็พูดอย่างขมขื่น “เราปลูกพลูคาวนี้เพื่อนักศึกษาจากมณฑลตะวันตกเฉียงใต้และมณฑลยูนนาน แต่เชฟในโรงอาหารไม่มีใครทำอาหารจากพลูคาวได้ดีเลย”
“พลูคาวขายไม่ออกในโรงอาหารเลย… เราก็เลยต้องปิดเมนูนี้ไป แล้วก็ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องปลูกพลูคาวอีกต่อไปแล้ว”
หลี่อังพยักหน้าอย่างครุ่นคิด
“เอ่อ… ผู้จัดการครับ ผมขอพลูคาวพวกนี้ไปใช้หน่อยได้ไหมครับ?”
“ได้สิครับ”
ผู้จัดการโรงอาหารตอบอย่างรวดเร็ว ดีกว่าที่จะถอนพลูคาวทิ้งให้เน่าไปเปล่า ๆ
“แต่พี่ชายตัวน้อยครับ ผมขอเตือนคุณไว้ก่อนนะครับว่ารสชาติของพลูคาวมัน…”
พูดไปพลาง ผู้จัดการโรงอาหารก็นึกถึงอะไรบางอย่างขึ้นมา แล้วก็ตัวสั่น
หลี่อังเกาหัว… มันถึงกับขนาดนั้นเลยเหรอ?
ว่าไปแล้วหลี่อังก็เคยได้ยินชื่อพลูคาวมาบ้าง แต่ก็ไม่เคยลองชิมเลย…
ในเมื่อระบบบอกว่ากินสด ๆ ได้ งั้นลอง…
หลี่อังคิดไปพลาง แล้วก็หยิบมีดเล็ก ๆ ออกมาตัดพลูคาวชิ้นหนึ่ง แล้วเอาไปล้างในน้ำ แล้วเช็ดด้วยกระดาษ จากนั้นก็กินเข้าไป…
ให้ตายเถอะ!
ในชั่วพริบตา หลี่อังก็รู้สึกเหมือนกินโคลนจากบ่อน้ำเข้าไป
กลิ่นคาวเข้มข้นผสมกับกลิ่นเหม็นประหลาด ๆ ก็พุ่งออกมาในปากของหลี่อัง
“อ้วก…”
หลี่อังทำท่าจะอาเจียนออกมา แต่เขาก็ยังคงเคี้ยวต่อ
เพราะอาหารบางอย่างตอนแรกก็กินยาก แต่รสชาติที่ตามมาก็อร่อย…
แต่พลูคาวทำให้หลี่อังผิดหวัง
นอกจากกลิ่นคาวและกลิ่นเหม็นแล้ว ก็ไม่มีอะไรอีก!
ได้ยินมาว่าบางที่ก็เอาพลูคาวมาทำเป็นสลัดกิน… รสนิยมของคนเรามันแตกต่างกันขนาดนี้เลยเหรอ?
“อึก…”
ในที่สุดหลี่อังก็กลืนพลูคาวชิ้นเล็ก ๆ ลงไป แล้วก็ตัวสั่นเหมือนผู้จัดการโรงอาหาร
ผู้จัดการโรงอาหารมองหลี่อังด้วยความเห็นใจ “ฉันเข้าใจความรู้สึกของนายดี”
“พี่ชายตัวน้อยครับ คุณยังต้องการพลูคาวอีกไหมครับ?”
“ต้องการสิ! ต้องการแน่นอน!” หลี่อังดื่มน้ำแร่เข้าไปอึกใหญ่เพื่อล้างกลิ่นคาวออก “ผมไม่เชื่อหรอกว่าผมจะทำพลูคาวให้อร่อยไม่ได้!”
“เก่งมาก!”
ผู้จัดการโรงอาหารที่รู้ดีว่าพลูคาวน่ากลัวขนาดไหน ก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมจากใจ
แต่ถึงแม้จะมีความพยายาม… ผู้จัดการโรงอาหารก็คิดว่าต่อให้เทพเจ้ามา ก็ไม่สามารถทำพลูคาวให้อร่อยได้หรอก
เพราะพลูคาวเป็นเหมือนฝันร้ายสำหรับผู้จัดการโรงอาหารไปแล้ว…
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น