บทที่ 74: หรือว่าใจของพี่ชายตัวน้อยจะเย็นชาเหมือนมีดปลาไปแล้ว?

“พี่ชายตัวน้อยครับ เราจะทำอาหารกันอีกแล้วเหรอ?”

เมื่อเห็นหลี่อังยกถุงพลูคาวที่แพ็คไว้แล้วขึ้นรถชมวิว เซี่ยหลิน ก็กะพริบตา แล้วกลืนน้ำลายลงคอ

จริง ๆ แล้วขาห่านย่างที่เธอกินตอนเที่ยงยังไม่ย่อยหมดเลย แต่…

เซี่ยหลินก็หิวอีกแล้ว

มันก็ไม่ได้ขัดแย้งอะไรกัน ความหิวก็คือความหิว ความอยากอาหารก็คือความอยากอาหาร ซึ่งสามารถแบ่งได้เป็นสี่ประเภท

หลังจากขนพลูคาวมาที่โรงอาหารแล้ว หลี่อังก็เลือกปลาครูเชี่ยน, ขิง, ต้นหอม, และโกจิเบอร์รี่

เมื่อทุกอย่างพร้อมแล้ว หลี่อังก็เตรียมที่จะทำซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวคุณภาพระดับทองคำในตำนาน

“พี่ชายตัวน้อยครับ ตอนนี้เชฟในโรงอาหารไม่อยู่ แล้วเราจะให้ใครมาช่วยฆ่าปลาได้ครับ?”

เซี่ยหลินถือปลาครูเชี่ยนที่เพิ่งจับขึ้นมาในถังพลาสติกสีแดง แล้วขมวดคิ้ว

ตอนที่เธอเผลอ ปลาครูเชี่ยนก็กระโดดขึ้นกลางอากาศ แล้วตกลงบนเขียง

หลี่อังคว้าจังหวะพอดี แล้วก็ใช้มีดสับลงไป

เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว เซี่ยหลินก็หลับตาลง

อาชีพนักศึกษาเกษตรของเธอก็แค่ได้ทำงานในไร่นากับต้นชา, ผัก, ผลไม้เท่านั้น เธอไม่เคยเห็นฉากฆ่าปลามากนัก…

“ผัวะ!”

แสงของมีดกระทบกับหัวของปลาครูเชี่ยน

ปลาครูเชี่ยนก็สลบไปบนเขียง

“ปลาครูเชี่ยน…”

เซี่ยหลินร้องอุทานในใจ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะลูบท้อง

ท้องของเธอเริ่มปั่นป่วน… อยากกินจัง…

เมื่อเห็นปลาครูเชี่ยนไม่ขยับแล้ว หลี่อังก็รีบใช้มีดตัดครีบหาง, ครีบหลัง, ครีบท้อง, และส่วนอื่น ๆ…

ครีบปลาครูเชี่ยนมีสารพิษเล็กน้อย ซึ่งไม่เป็นประโยชน์ต่อร่างกาย การตัดออกก็จะทำให้ปลามีรูปลักษณ์ที่สวยงามขึ้น

จากนั้นหลี่อังก็ทำ “การผ่าตัดฟัน” อย่างรวดเร็วให้กับปลาครูเชี่ยน โดยถอนฟันออกทั้งหมด…

ตามที่ระบบบอกไว้ ฟันปลาจะมีกลิ่นคาวมาก การถอนออกก็จะทำให้ซุปมีรสชาติที่อร่อยมากขึ้น

หลังจากทำทุกอย่างเสร็จแล้ว หลี่อังก็พลิกมีด แล้วผ่าท้องปลาครูเชี่ยนออกเพื่อเอาพังผืดสีดำและเครื่องในออก…

พอถึงหัวปลาครูเชี่ยน หลี่อังก็ทำอย่างระมัดระวัง เขาใช้มือล้วงเข้าไปควานหา

ในหัวปลาครูเชี่ยนมีถุงน้ำดีอยู่ ถ้ามันแตก ปลาทั้งตัวก็จะเสียไปเลย

เมื่อเห็นหลี่อังทำอย่างชำนาญแล้ว เซี่ยหลินก็รู้สึกหนาวสั่นจากส่วนลึกของหัวใจ…

มีคำพูดหนึ่งในโลกอินเทอร์เน็ตว่า “ฆ่าปลามาสิบปีแล้ว ใจของฉันก็เย็นชาเหมือนมีดปลา”

มันไม่ได้หมายความว่าคนคนนั้นเป็นคนเลือดเย็น แต่หมายความว่าคนคนนั้นได้ผ่านความยากลำบากมามาก จนเข้าใจสัจธรรมของชีวิต…

พี่ชายตัวน้อยคนนี้ยังอายุไม่ถึงสิบขวบด้วยซ้ำ แต่ฆ่าปลาได้อย่างชำนาญแล้ว ถ้าเขาโตขึ้น เขาจะไปได้ไกลแค่ไหน?

แน่นอนว่านี่เป็นแค่เรื่องตลกที่เซี่ยหลินคิดขึ้นมาเพื่อปลอบใจตัวเอง

เพราะการฆ่าห่านและฆ่าปลาทั้งหมดนี้ หลี่อังเป็นคนทำเองหมดเลย ส่วนเธอที่เป็นนักศึกษาปริญญาเอกก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย เธอจึงรู้สึกอายเล็กน้อย

หลังจากจัดการปลาครูเชี่ยนเสร็จแล้ว หลี่อังก็ล้างปลาอีกครั้ง, หั่นปลาเป็นชิ้น ๆ, แล้วใส่ขิงสองสามแผ่นลงไปในท้องปลา, เทต้นหอมและเหล้าปรุงอาหารลงไปเพื่อหมัก

การหมักปลาแตกต่างจากการหมักขาห่าน เพื่อที่จะรักษารสชาติความสดใหม่ของปลาเอาไว้ จึงไม่ต้องใส่เครื่องปรุงเยอะ แค่ขจัดกลิ่นคาวออกก็พอแล้ว

เมื่อปลาครูเชี่ยนถูกหมักไว้แล้ว หลี่อังก็ยืดแขน…

ต่อไปก็ถึงเวลาทำเรื่องที่ท้าทายแล้ว นั่นก็คือการจัดการกับ พลูคาว!

ในพื้นที่ทางเหนือ การหาเชฟที่ทำอาหารพลูคาวเป็นนั้นยากมาก

โชคดีที่หลี่อังมีระบบช่วย เขาจึงไม่ต้องมาลองผิดลองถูก

[วัตถุดิบ: พลูคาว] 

[ข้อควรระวัง: รากพลูคาวมีขนเล็ก ๆ ต้องหักทิ้งก่อนทำอาหาร, พลูคาวต้องถูกหักเป็นชิ้นเล็ก ๆ, ต้องทำความสะอาดดินที่ติดอยู่อย่างระมัดระวัง]

ด้วย เนตรเทพอารหาร หลี่อังก็ค่อย ๆ จัดการกับพลูคาว…

เมื่อวางพลูคาวในอ่าง หลี่อังก็รู้สึกว่ากลิ่นเหม็นก็พุ่งขึ้นมาทันที มันเหม็นเหมือนกลิ่นคาวปลาเลย

ถ้าหลี่อังหลับตา เขาก็คงคิดว่ามีปลาตัวใหญ่อยู่ตรงหน้าเขา

ทำไมต้นไม้ถึงได้มีกลิ่นแบบนี้?

นี่แหละความมหัศจรรย์ของธรรมชาติ…

“ฮู่ว…”

หลี่อังถอนหายใจยาว ในที่สุดเขาก็จัดการพลูคาวเสร็จแล้ว ขั้นตอนต่อไปก็คือการทำซุปแล้ว

ตั้งกระทะ, ใส่น้ำมัน, แล้วก็ใส่ขิงกับต้นหอมลงไปผัดจนหอม จากนั้นก็ใส่ปลาครูเชี่ยนที่หมักไว้ลงไป

ทอดด้วยไฟอ่อน ๆ จนผิวปลาครูเชี่ยนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทอง หลี่อังก็ตักปลาขึ้นมาทันที

ถ้าอยากให้ซุปมีสีขาว ขั้นตอนนี้สำคัญมาก

เหตุผลที่ซุปปลามีสีขาว ไม่ได้มาจากนม แต่มาจากไขมันปลา

ถ้าทอดนานเกินไป ไขมันปลาก็จะหายไปหมด ซุปก็จะใสเหมือนน้ำเปล่า

“แปะ!”

หลี่อังวางหม้อดินลงบนเตาแล้วต้มน้ำ เมื่อน้ำเดือดแล้วก็ใส่ปลาครูเชี่ยนลงไป

หลังจากต้มด้วยไฟอ่อน ๆ ยี่สิบนาที หลี่อังก็เปิดฝาหม้อ

“ว้าว! สดใหม่มาก!”

เซี่ยหลินตาเป็นประกาย แล้วจ้องซุปปลาครูเชี่ยนในหม้อดิน

หลังจากต้มไปยี่สิบนาที น้ำซุปก็เปลี่ยนเป็นสีขาว กลิ่นของปลาก็หอมฟุ้งไปทั่วครัว ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย

“ซุปปลานี้ดีจริง ๆ…”

หลี่อังหยิบพลูคาวกำหนึ่งขึ้นมา แล้วก็ลังเล…

ต้องใส่ของนี้ลงไปจริง ๆ เหรอ?

ของนี้จะไม่ทำลายซุปหม้อนี้เหรอ?

ว่าไปแล้ว ปลาครูเชี่ยนนี้หลี่อังก็เลือกมาอย่างพิถีพิถัน เป็นวัตถุดิบที่เหมาะสำหรับซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาว ถ้าทำเสียไปก็คงเสียดายแย่…

“ถ้าทำไม่อร่อย ผมก็จะดื่มมันให้หมดเอง!”

หลี่อังกัดฟัน แล้วก็ใส่พลูคาวจำนวนหนึ่งลงไปในซุป

ไม่รู้ว่าเป็นความรู้สึกไปเองหรืออะไร พอใส่พลูคาวลงไปแล้ว ซุปปลาก็ขาวขึ้นเหมือนนมเลย

หลี่อังกำลังจะปิดฝาหม้อ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นมา

“ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ใส่พลูคาวน้อยเกินไป ถ้ายังจะทำต่อไป จะกระทบต่อคุณภาพของซุป”

อะไรนะ?

ระบบบอกว่าใส่พลูคาวน้อยเกินไปเหรอ?

ระบบนี่มัน… รสนิยมหนักไปหน่อยนะ!

หลี่อังบ่นในใจ แต่ก็ยังใส่พลูคาวลงไปอีกสองสามชิ้น ระบบถึงได้ยกเลิกคำเตือน

ต่อไปก็แค่รอให้ซุปเสร็จแล้ว

หลี่อังยืดตัวแล้วรู้สึกอยากรู้อยากเห็น

ระบบบอกว่าพลูคาวจะทำให้ซุปปลามีรสชาติที่พิเศษมาก

ไม่รู้ว่ามันจะเป็นรสชาติแบบไหน?

ว่าไปแล้วหลี่อังก็ทำทุกอย่างเพื่อขจัดกลิ่นคาวปลาครูเชี่ยนออกไป แต่เขากลับใส่พลูคาวที่มีกลิ่นคาวมากเข้าไปอีก มันไม่ขัดแย้งกันเหรอ?

ช่างเถอะ ระบบบอกว่าดีก็ดี! หลี่อังอยากจะรู้ว่าซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวหม้อแรกนี้จะมีคุณภาพเป็นอย่างไร?

หวังว่าคุณภาพจะอย่างน้อยก็เป็นสีม่วง…

ถ้าเป็นคุณภาพสีขาวหรือสีเทา หลี่อังคงจะเสียสติไปแล้ว

ในครัว หลี่อังและเซี่ยหลินนั่งรอให้ซุปเสร็จ

ในครัวมีแค่เสียงน้ำเดือด “บุ๋ง บุ๋ง” ในหม้อดิน และเสียงกลืนน้ำลาย “ซี้ด ซี้ด” ของเซี่ยหลินเท่านั้น

หลี่อังรู้สึกเบื่อเล็กน้อย เลยหันไปมองพลูคาวที่เหลืออยู่

พลูคาวนี้ล้างสะอาดแล้ว จะทิ้งไปก็เสียดาย

ระบบบอกว่าพลูคาวนี้อร่อยถ้าเอาไปทำสลัด…

ลองดูไหม?