บทที่ 75: ต้มซุปแล้ว ได้เวลาเกาะแข้งเกาะขาพี่ชายตัวน้อย!

“แปะ! แปะ! แปะ!”

หลี่อัง หยิบพลูคาวที่ล้างสะอาดแล้วมาสะบัดน้ำออก แล้วโรยเกลือลงไปสองช้อน

หลังจากนั้นหลี่อังก็หั่นกระเทียม, ขิง, พริก แล้วเตรียมไว้…

พูดตามความจริงแล้วหลี่อังไม่มีสูตรสำหรับทำสลัดพลูคาวเลย

แต่สลัดโดยทั่วไปก็ทำกันแบบนี้ หลี่อังจึงทำไปตามที่เขาเข้าใจ

หลังจากหมักเกลือไว้สิบนาที หลี่อังก็ใส่กระเทียม, ขิง, และพริกลงไปในพลูคาว แล้วก็ใส่น้ำส้มสายชู, ซีอิ๊ว, น้ำตาล, ผงปรุงรส, และน้ำมันงาลงไป จากนั้นก็ใช้ตะเกียบคนให้เข้ากัน

พอคนเข้าที่แล้ว กลิ่นที่น่ากินของสลัดก็ลอยออกมา

เมื่อมองพลูคาวในชามเหล็กที่มีพริกและต้นหอมประดับอยู่ เซี่ยหลิน ก็อยากจะหยิบขึ้นมากินคำหนึ่ง

ถึงแม้เซี่ยหลินจะไม่เคยลองชิมพลูคาวมาก่อน แต่ด้วยส่วนผสมที่หลี่อังใส่เข้าไป ก็ทำให้เธอมั่นใจว่ามันต้องอร่อยแน่ ๆ

หลี่อังลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ใส่พริกป่นแห้งลงไปอีก แล้วสลัดพลูคาวก็เสร็จเรียบร้อย

[สลัดพลูคาว] 

[ผู้ปรุง: หลี่อัง] 

[คุณภาพ: สีน้ำเงินยอดเยี่ยม] 

[คำวิจารณ์: อาหารนี้ทำจากพลูคาวสดที่ปรุงรสอย่างลงตัว เหมาะเป็นอาหารเรียกน้ำย่อยในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน หรือใช้เป็นกับแกล้ม]

โอ้โห! หลี่อังแค่ลองทำเล่น ๆ แต่ก็ออกมาเป็นคุณภาพระดับสีน้ำเงิน?

นี่เป็นเรื่องที่เกินคาดของหลี่อังมาก เพราะการทำสลัดพลูคาวนี้เขาไม่มีสูตรจากระบบเลย เขาทำไปตามที่เขาเข้าใจ

ไม่รู้ว่าระบบให้คะแนนสูงขนาดนี้เพราะหลี่อังเรียนรู้จากสูตรอาหารเทพเจ้าจนฝีมือพัฒนาขึ้นโดยไม่รู้ตัว หรือระบบชอบพลูคาวเป็นการส่วนตัวกันแน่?

“หืม?”

หลี่อังหยิบตะเกียบขึ้นมาลองชิมคำหนึ่ง แล้วก็ทำสีหน้าแปลก ๆ

รสชาตินี่… จะอธิบายยังไงดี?

ถึงแม้พลูคาวจะยังไม่ได้ผ่านการปรุงสุก แต่ด้วยเครื่องปรุงที่ใส่เข้าไปก็ทำให้รสชาติคาวของพลูคาวลดลง และพอจะยอมรับได้ แถมยังมีรสชาติที่เหมือนกับกินปลาเล็ก ๆ รสเปรี้ยวเผ็ดด้วย

แล้วพลูคาวที่ถูกหมักในสลัดก็กรอบขึ้นด้วย เหมือนกับกินหน่อไม้เล็ก ๆ

ไม่เลว…

หลี่อังพยักหน้าในใจ แล้วก็รู้สึกทึ่งในความมหัศจรรย์ของพลูคาว

ตอนกินสด ๆ นั้นกินยากมาก แต่พอเอามาทำสลัด ก็กลายเป็นเมนูอร่อยที่กินแล้วสดชื่นเลย

“อ๊าก!”

เซี่ยหลินก็ลองกินคำหนึ่ง หลังจากหนึ่งวินาทีผ่านไป ใบหน้าของเธอก็แดงขึ้น

เป็นเวลานานที่เซี่ยหลินกลืนสลัดพลูคาวลงไป แล้วก็ตัวสั่น…

“ของนี้… มันร้อนแรงเกินไปแล้ว ฉันรับไม่ไหวแล้ว”

เซี่ยหลินวางตะเกียบลง แล้วก็โบกมือให้กับพลูคาว

“อ้อ?”

หลี่อังสังเกตว่าเซี่ยหลินรับรสชาติของพลูคาวได้แย่กว่าเขามาก ทั้ง ๆ ที่เป็นสลัดพลูคาวจานเดียวกัน แต่ในปากของเธอกลับมีรสชาติที่แตกต่างออกไป?

“พ่อครับ หิวแล้ว อยากกินข้าว!”

ขณะที่หลี่อังกำลังจะถามเซี่ยหลินเรื่องรสชาติของพลูคาว ก็มีเสียงเล็ก ๆ หนึ่งดังขึ้นมา

หลี่อังหันกลับไปมอง ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งในชุดเชฟกำลังจูงมือเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินมา

ดูจากอายุแล้ว เด็กผู้ชายคนนั้นน่าจะอายุพอ ๆ กับหลี่อัง แต่ตัวเล็กกว่าหลี่อังประมาณหนึ่งหัว

“อย่าซนนะ… พ่อจะทำให้กินแล้ว” เชฟปลอบลูกชายด้วยรอยยิ้ม แล้วก็เงยหน้าขึ้นมาก็เห็นหลี่อัง

“อ้าว พี่ชายตัวน้อยอยู่ที่นี่แล้ว งั้นผมไปทำอาหารที่ครัวอื่นดีกว่า!”

เชฟอึ้งไป แล้วก็จูงมือลูกชายกำลังจะเดินจากไป

ในฐานะเชฟของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง เขารู้จักหลี่อังดี

การอยู่กับเชฟอัจฉริยะแบบนี้ในครัวเดียวกัน ทำให้เขารู้สึกกดดันมาก!

“ไม่เป็นไรครับ! กลับมาเถอะครับ!”

หลี่อังโบกมือ แล้วก็ถือพลูคาวไปให้

“น้องครับ อยากลองชิมสลัดพลูคาวที่ผมทำไหมครับ?”

หลี่อังยิ้มแล้วถาม

เด็กชายคนนั้นอึ้งไปเล็กน้อย แต่พอได้กลิ่นหอมของสลัดพลูคาว เขาก็สูดจมูกแล้วก็มองพ่อของเขาเพื่อขออนุญาต

“ในเมื่อพี่ชายตัวน้อยให้หนูชิม ก็ลองชิมดูสิครับ การได้ลองฝีมือของพี่ชายตัวน้อยก็ถือเป็นความโชคดีของหนูแล้ว”

เชฟลูบหัวลูกชายของเขาแล้วก็ยิ้ม

“เอ่อ…”

เมื่อเห็นฉากนี้แล้ว เซี่ยหลินก็อยากจะพูดอะไรบางอย่าง…

เชฟคนนี้ไม่ได้คิดเลยเหรอว่าหลี่อังกับลูกชายของเขาอายุเท่ากัน? แล้วทำไมถึงได้เรียกหลี่อังว่าพี่ชายตัวน้อย?

แล้วหลี่อัง… ลูกชายของเชฟคนนั้นถึงแม้จะตัวเล็กกว่า แต่ดูจากใบหน้าแล้วน่าจะอายุมากกว่าหลี่อังถึงสองปี!

ทำไมถึงได้เรียกเขาว่าน้อง?

เดิมทีเซี่ยหลินก็รู้สึกแปลก ๆ กับการอยู่กับหลี่อังมาตลอด ตอนนี้เธอก็เข้าใจแล้ว

การกระทำของหลี่อังไม่ได้เหมือนเด็กเลย!

ถ้าบอกว่าเขาเป็นรุ่นพี่ของเซี่ยหลิน หรือเป็นผู้ใหญ่ เซี่ยหลินก็ยังเชื่อ!

ตอนนี้หลี่อังยืนอยู่กับเด็กที่อายุเท่ากัน การเปรียบเทียบก็ยิ่งชัดเจนขึ้น

ดวงตาของลูกชายเชฟคนนั้นเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา แต่ดวงตาของหลี่อังกลับดู… เหมือนคนที่ผ่านโลกมาเยอะแล้ว?

เซี่ยหลินเชื่อว่าถ้าหลี่อังได้ผ่านโลกมาเป็นสิบปีแล้ว เธอก็ยังเชื่อ!

“หรือว่าเขาจะเป็นอัจฉริยะจริง ๆ?”

ความแตกต่างที่ชัดเจนนี้ทำให้เซี่ยหลินนึกถึงเด็กอัจฉริยะที่อยู่ในโรงเรียน พวกเขามักจะมีวุฒิภาวะที่ไม่เหมือนคนในวัยเดียวกัน

“ดูท่าความสำเร็จในอนาคตของพี่ชายตัวน้อยคงจะเหนือกว่าที่ฉันคิดไว้มากเลยนะ… ลองคิดดูสิ เขาได้รับความชื่นชมจากท่านวังเซี่ยเฟิงตั้งแต่เด็กแล้ว พอโตขึ้นจะเป็นอย่างไร?” 

“ฉันต้องรีบเกาะแข้งเกาะขาเขาแล้ว!”

ขณะที่เซี่ยหลินกำลังคิดอะไรมากมาย ลูกชายของเชฟคนนั้นก็ถือสลัดพลูคาวขึ้นมา แล้วกินเข้าไป…

“เดี๋ยวก่อน! นี่มันกินได้เยอะเลยนะ!”

เซี่ยหลินพยายามจะห้าม แต่ก็สายเกินไปแล้ว

แต่เมื่อเห็นเด็กชายคนนั้นเคี้ยวพลูคาว แล้วสายตาของเขาก็เปล่งประกาย…

“พ่อครับ นี่มันอร่อย!”

เสียงของเด็กชายก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจที่ได้กินอาหารอร่อย ๆ

เชฟยิ้มเล็กน้อย แล้วก็ลูบหัวลูกชายของเขา

เซี่ยหลินถอนหายใจยาว โชคดีที่เด็กคนนี้มีรสนิยมที่แปลก!

หลังจากได้รับอนุญาตจากหลี่อังแล้ว เด็กคนนั้นก็กินสลัดพลูคาวจนหมด

เขาตบพุงแล้วก็เรอออกมา แต่สายตาของเขาก็เหลือบมองไปที่หม้อดินใหญ่ที่อยู่บนเตา

“ซุปใกล้จะเสร็จแล้ว พวกคุณรอกินก่อนแล้วค่อยกลับนะ”

หลี่อังยิ้มให้เชฟ

ไม่รู้ว่าซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวนี้จะทำสำเร็จไหม… ถ้าได้คุณภาพสีม่วงหรือทองคำในตำนานก็คงจะดี…

แต่ถ้าได้คุณภาพสีขาวหรือสีเทา หลี่อังก็คงจะสติแตกแล้ว

ถ้าซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวหม้อนี้เขาต้องดื่มคนเดียว เขาคงจะตายทันที

“เสร็จแล้ว!”

ในที่สุดซุปก็เสร็จแล้ว หลี่อังเปิดฝาหม้อ…

“ซ่า!”

ไอน้ำก็พุ่งออกมาแล้วก็อบอวลไปทั่วครัวหลังอยู่นาน…