บทที่ 76: ดวงดีสุด ๆ! ซุปปลารสชาติแบบนี้มันแปลกมาก!

“ไปเลย!”

หลี่อัง เล็งจังหวะพอดี แล้วก็โยนโกจิเบอร์รี่ลงไปในหม้อดินอีกกำหนึ่ง…

“ติ๊ง!”

เสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้น หลี่อังรู้ว่าซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวเสร็จสมบูรณ์แล้ว

[ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาว] 

[ส่วนผสม: ปลาครูเชี่ยน, พลูคาว, ต้นหอม, ขิง, โกจิเบอร์รี่] 

[ผู้ปรุง: หลี่อัง]

[คุณภาพ: ทองคำในตำนาน] 

[กระตุ้นคุณสมบัติพิเศษ, เพิ่มประสิทธิภาพอาหาร] 

[ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวมีสารอาหารที่ครบถ้วน, รสชาติอร่อย, เมื่อกินแล้วจะช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกันของร่างกายเล็กน้อย; และเพราะมีพลูคาว จึงมีผลในการบรรเทาอาการอักเสบและอาการปวด]

หลี่อังอึ้งไปครู่หนึ่ง

มันสำเร็จแล้วเหรอ?

ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวที่มีความยากระดับ [ยาก] หลี่อังกลับทำสำเร็จในครั้งเดียว!

แน่นอนว่าการได้ทองคำในตำนานในครั้งนี้ไม่ได้มาเพราะโชคของหลี่อังเท่านั้น แต่ยังมาจากวัตถุดิบชั้นยอดที่มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงเตรียมไว้ให้ด้วย

ภายใต้การสนับสนุนของวัตถุดิบที่ยอดเยี่ยม หลี่อังก็ทำอาหารได้ดีขึ้น การได้ทองคำในตำนานก็ไม่ใช่เรื่องยากแล้ว

“พ่อครับ ดูสิ นม!”

ไอน้ำจางหายไป เด็กชายคนนั้นก็ชี้ไปที่ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวในหม้อแล้วร้องขึ้น

หลังจากต้มเป็นเวลานาน ไขมันชั้นดีในเนื้อปลาก็ละลายเข้าไปในน้ำซุปทั้งหมด ทำให้ซุปมีสีขาวเหมือนไขมันแกะ

เมื่อคนเล็กน้อย กลิ่นที่สดใหม่และหอมหวานก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น เมื่อสูดเข้าไปก็เหมือนได้กินเนื้อปลาเข้าไปแล้ว

“มาครับ ทุกคนเอาไปคนละชาม ลองชิมซุปปลาที่ผมทำดู…” หลี่อังยิ้มแล้วตักซุปใส่ชาม แล้วยื่นให้เซี่ยหลินและคนอื่น ๆ “ดื่มเยอะ ๆ นะครับ ดีต่อสุขภาพ”

หลี่อังไม่ได้พูดเกินจริง พลูคาวในวงการแพทย์ก็มีอีกชื่อหนึ่งว่า ยาแก้อักเสบธรรมชาติ

อีกอย่าง ระบบก็บอกชัดเจนแล้วว่าของนี้ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกันของร่างกายได้ การดื่มบ่อย ๆ ก็จะเป็นผลดีต่อร่างกายแน่นอน

เด็กชายคนนั้นรับซุปไปแล้วก็เป่า จากนั้นก็ดื่มเข้าไปคำใหญ่

“ว้าว!”

เด็กชายคนนั้นเกือบจะร้องไห้ออกมา

ซุปที่เพิ่งต้มเสร็จ ถึงแม้จะวางไว้ในชามแล้วอุณหภูมิจะลดลง แต่ก็ยังร้อนอยู่ดี!

“ไอ้เด็กนี่… ทำไมถึงได้รีบร้อนขนาดนี้?”

เชฟทำหน้าบึ้ง แล้วก็ดุลูกชาย

แต่พอเขาพูดจบ เซี่ยหลินก็ “พรูด” ซุปที่ดื่มเข้าไปออกมา… เธอก็รีบร้อนเกินไปจนลืมไปว่ามันร้อนอยู่

นี่มัน…

เด็กคนหนึ่งกินอย่างตะกละตะกลามไม่พอ แล้วนักศึกษาปริญญาเอกก็ยังควบคุมปากตัวเองไม่ได้อีกเหรอ?

เชฟส่ายหน้า แล้วเตรียมที่จะสาธิตวิธีดื่มซุปที่ร้อนให้พวกเขาดู…

“การดื่มซุปที่ร้อนน่ะ ต้องดื่มจากขอบชาม แล้วก็ค่อย ๆ จิบเหมือนที่พ่อทำนี่ไง”

พูดไปพลาง เชฟก็เอาปากไปที่ขอบชามแล้วก็จิบเบา ๆ

การดื่มซุปแบบนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยให้ซุปร้อน ๆ เข้าปากได้ง่ายขึ้น แต่ยังช่วยให้สัมผัสรสชาติของซุปได้ดีขึ้นด้วย

ซุปเข้าปากไปแล้ว เชฟก็ตัวแข็งทื่อไปเลย

เกิดอะไรขึ้น?

รสชาติของซุปปลามันแปลก ๆ!

เชฟคนนี้มาจากหมู่บ้านชาวประมงเล็ก ๆ เขาโตมากับซุปปลา

ในหมู่บ้านของเขามีคำกล่าวที่ว่า “ถ้าไม่มีเนื้อกินก็ยังได้ แต่ถ้าไม่มีซุปกินก็ไม่ได้”

คำพูดนี้แสดงให้เห็นว่าคนในหมู่บ้านของเขารักซุปปลามากแค่ไหน พวกเขาดื่มซุปปลาถึงสามร้อยวันในหนึ่งปี

แต่ถึงแม้เชฟจะเคยดื่มซุปปลามามากมายตั้งแต่เด็กจนโต เขาก็ไม่เคยดื่มซุปปลารสชาติแบบนี้เลย!

เมื่อซุปเข้าปากแล้ว ก็ไม่มีกลิ่นหอมของปลาอย่างที่คิดไว้เลย แต่กลับมีรสเผ็ดร้อนพุ่งขึ้นมาแทน

รสชาติของซุปนี้เหมือนกับ ซุปเผ็ดร้อน ของมณฑลซานเหอเลย!

ซุปเผ็ดร้อนไม่ได้แย่ แต่การที่ซุปปลามีรสชาติแบบนี้ก็ดูแปลกไปหน่อย!

ขณะที่เชฟกำลังงงอยู่นั้น จู่ ๆ รสเผ็ดร้อนก็หายไป

กลิ่นที่สดใหม่ของปลาก็พุ่งเข้ามา ทำให้เชฟตัวสั่นไปเลย

หลับตาลง เชฟก็เหมือนได้เห็นตัวเองยืนอยู่ข้างทะเล แล้วข้างหลังเขาก็มีคลื่นลูกใหญ่ซัดเข้ามา!

แต่เมื่อดูให้ดีแล้ว มันไม่ใช่คลื่นทะเล แต่มันคือซุปที่อุดมไปด้วยโปรตีนและไขมันปลาที่สดใหม่!

ว้าว!

นี่มันเป็นสิ่งที่ไม่มีทางเกิดขึ้นได้ในโลกนี้ แต่กลับเกิดขึ้นในจินตนาการของเชฟแล้ว

แต่เชฟก็ไม่เคยคิดเลยว่าโลกนี้จะมีซุปปลาที่อร่อยขนาดนี้!

เมื่อรสเผ็ดร้อนหายไป ซุปที่เข้มข้นที่ซึมซับรสชาติของปลาเข้าไปแล้วก็ยิ่งอร่อยมากขึ้น

มีหลายรสชาติและมีรสชาติที่คงอยู่ในปาก!

“ซี๊ด… ซี๊ด… ฮือ… ร้อนจะตายอยู่แล้ว!”

เชฟยื่นลิ้นออกมา เหงื่อเย็น ๆ ก็ไหลลงมาจากหน้าผาก

เขาเอาแต่เพลิดเพลินกับความอร่อยของซุปปลา จนลืมไปว่าเขากำลังสาธิตการดื่มซุปร้อน ๆ ให้กับเซี่ยหลินและลูกชายดู!

โชคดีที่เซี่ยหลินและเด็กชายคนนั้นก็กำลังเพลิดเพลินกับซุปปลาอยู่เช่นกัน พวกเขาไม่ได้สนใจเขาเลย ทำให้เขาไม่รู้สึกอายเท่าไหร่

“อืม… อร่อยมาก!”

หลี่อังลองชิมซุปปลาไปคำหนึ่งแล้วก็รู้สึกอยากจะยกนิ้วโป้งให้ตัวเอง

รสเผ็ดที่ตอนแรกที่รับรู้ได้คงมาจากรสชาติที่เป็นเอกลักษณ์ของพลูคาว

รสเผ็ดร้อนกับรสชาติที่อร่อยของซุปปลาไม่น่าจะเข้ากันได้ แต่ในซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวที่มีพลูคาวเป็นส่วนผสม ทั้งสองรสชาติกลับเข้ากันได้อย่างลงตัว

นี่คงเป็น “รสชาติที่ยอดเยี่ยม” ที่ระบบพูดถึงสินะ?

ในครัวหลัง ทั้งสี่คนต่างก็เพลิดเพลินกับความอร่อยของซุปปลา

จนกระทั่งซุปในชามหมด หลี่อังก็รู้สึกว่ามีเหงื่อไหลออกมาจากหน้าผาก

การเหงื่อออกในฤดูหนาวไม่ทำให้รู้สึกไม่สบายเลย แต่กลับรู้สึกสบายตัวไปหมด ราวกับว่าร่างกายของเขาได้รับพลังงานเพิ่มขึ้น

ความรู้สึกนี้มันดีมาก!

“พี่ชายตัวน้อยครับ ขออีกชามได้ไหม?”

เซี่ยหลินดื่มซุปจนหมด เธอก็ถือชามเปล่าขอหลี่อังเพิ่ม

เมื่อหลี่อังพยักหน้าแล้ว เซี่ยหลินก็รีบตักซุปอีกชามหนึ่ง แล้วเธอก็ใส่เนื้อปลาเพิ่มด้วย… แล้วยังใส่พลูคาวชิ้นเล็ก ๆ เข้าไปด้วย

เมื่อกินปลาเข้าไป ก็รู้สึกว่าเนื้อนุ่มและนิ่ม ส่วนพลูคาว…

ตอนแรกพลูคาวมีรสชาติที่เผ็ดร้อนมาก แต่พอมาอยู่ในซุปปลาก็เหมือนม้าขาวที่เชื่องแล้ว ทำให้รู้สึกถึงรสหวานของสมุนไพร

แล้วกลิ่นคาวของพลูคาวก็ไม่ได้ชัดเจนอีกต่อไป ทำให้ยอมรับได้ง่ายขึ้น และยังรู้สึกอร่อยด้วย

เซี่ยหลินลังเลอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ใส่พลูคาวลงไปในซุปอีกสองสามชิ้น

“ติ๊ง!” 

“ภารกิจ [ความมั่งคั่ง] สำเร็จ 100% แล้ว!” 

“ยินดีด้วยโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จแล้ว ระบบได้มอบรางวัลให้!”

หลี่อังที่กำลังดื่มซุปปลาอยู่ก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมาในสมอง

“ซ่า!”

ในเวลาเดียวกัน ตำราเทพแห่งอาหารที่สร้างจากแสงสีทองก็ค่อย ๆ คลี่ออกตรงหน้าหลี่อัง

“ไม่รู้ว่าครั้งนี้จะได้ปลดล็อกเมนูอะไรใหม่บ้าง?”

หลี่อังอ่านตำราเทพแห่งอาหารมาเยอะจนไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นอะไรแล้ว เขาสูดพลูคาวชิ้นหนึ่งเข้าปาก เคี้ยวไปพลาง ก็คิดในใจไปพลาง

สุดท้าย หน้าของตำราเทพแห่งอาหารก็หยุดลง มีภาพวาดหมึกของขนมสีเขียวสามชิ้นส่องสว่างขึ้น

“ของนี่…”

หลี่อังขมวดคิ้ว แล้วก็รู้สึกอยากจะด่าออกมา