บทที่ 77: หัวใจเทียมถูกหักหลัง เพื่อผลประโยชน์แล้วคนพวกนั้นทำได้ทุกอย่าง!

[ขนมตังเมมิ้นท์] 

[ความยากในการทำ: ค่อนข้างยาก]

เมื่อเห็นข้อความที่ระบบเด้งขึ้นมา หลี่อัง ก็รู้สึกกระตุกตาเล็กน้อย

เพื่อที่จะทำเกี๊ยวห้าสุขและซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวให้สำเร็จ ระบบรู้ไหมว่าหลี่อังต้องทำอะไรบ้าง?

ช่วงสองสามวันที่ผ่านมา หลี่อังแทบจะทำงานตลอดเวลา นอกจากเวลานอนแล้วก็มีแต่ทำอาหาร…

แต่สุดท้ายระบบกลับให้รางวัลเป็นของว่างชิ้นเล็ก ๆ?

นี่มันหลอกกันชัด ๆ!

“รางวัลของระบบอาจจะมีการเปลี่ยนแปลงได้ ขอให้โฮสต์ทำใจให้ดี รางวัลในครั้งหน้าอาจจะดีกว่านี้ก็ได้”

ดูเหมือนระบบจะสัมผัสได้ถึงความคิดของหลี่อัง จึงส่งข้อความมาปลอบใจ

จากนั้น ระบบก็มอบภารกิจต่อไป

[ภารกิจ: ทำงานอย่างหนัก] 

[ขนมตังเมมิ้นท์มีสรรพคุณที่ช่วยทำให้จิตใจปลอดโปร่ง, ไม่เพียงแต่สามารถกินเป็นของหวานได้ แต่ยังสามารถช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานและการเรียนได้ด้วย] 

[ขอให้โฮสต์ขายขนมตังเมมิ้นท์ให้ได้ทั้งหมด 3,000 ชิ้น ความคืบหน้าภารกิจ (0/3000)]

ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน?

หลี่อังหัวเราะแห้ง ๆ

ถ้าเป็นขนมที่อร่อยธรรมดาก็ว่าไปอย่าง แต่ถ้าช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานได้… ก็อาจจะไม่เป็นที่นิยมเสมอไปนะ!

ในชาติที่แล้วหลี่อังเป็นพนักงานกินเงินเดือนของบริษัทคอมพิวเตอร์ เขาเข้าใจความคิดของคนทำงานดี

งานไม่มีวันทำหมด ถ้าเลื่อนได้ก็เลื่อนไปก่อน ถ้าหลีกเลี่ยงได้ก็หลีกเลี่ยง…

การหาเวลาอู้ในระหว่างการทำงานนี่แหละคือวิธีเอาตัวรอดของคนทำงาน…

ไม่อย่างนั้นก็จะกลายเป็นคนบ้างานที่เอาเงินไปรักษาตัวเองไม่พอ!

แต่…

ขนมตังเมมิ้นท์ก็ยังมีตลาดอยู่

นอกจากคนทำงานที่น่าสงสารแล้ว ยังมีนักศึกษาที่พยายามทำตามความฝัน, เจ้าหน้าที่ดับเพลิง, เจ้าหน้าที่ตำรวจ ที่ต้องการขนมตังเมมิ้นท์นี้

ขนมตังเมมิ้นท์น่าจะขายดีในกลุ่มคนเหล่านี้…

หลี่อังคิดในใจ และเริ่มวางแผนการขายขนมตังเมมิ้นท์แล้ว

“เอาล่ะ ผมสำรวจจนพอแล้ว ผมจะกลับไปพักผ่อนแล้ว”

หลังจากดื่มซุปปลาจนหมดแล้ว หลี่อังก็บอกลาเซี่ยหลินและคนอื่น ๆ ที่ไม่อยากให้เขากลับไป

ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น เซี่ยหลิน, เชฟ, เด็กชายคนนั้น, และรปภ. ต่างก็ยืนโบกมือให้หลี่อัง

“พี่ชายตัวน้อยครับ มาเยี่ยมมหาวิทยาลัยเกษตรกรของเราบ่อย ๆ นะครับ!”

นี่มัน…

หลี่อังหรี่ตาลง

เซี่ยหลินก็เป็นคนหนึ่งที่มาขอให้เขาอยู่ต่อ, เชฟและเด็กคนนั้นก็เป็นคนที่เคยลองชิมซุปปลาของเขา… พวกเขาทั้งหมดมีเรื่องราวที่เชื่อมโยงกับหลี่อัง

แต่รปภ. คนนั้น…

นายเป็นใครวะ?

เราเคยรู้จักกันเหรอ?

นี่มันเกิดอะไรขึ้น! บรรยากาศมันแปลก ๆ นะ!

หลี่อังไม่รู้เลยว่าข่าวที่เขาเป็นลูกชายของคนใหญ่คนโตได้แพร่กระจายไปทั่วกลุ่มรปภ. ของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงแล้ว และต่อไปเมื่อเขามาที่มหาวิทยาลัยเกษตรกร เขาก็จะสามารถเข้ามาได้อย่างอิสระแล้ว

หลี่อังขึ้นรถไฟเพื่อกลับบ้าน ในเวลาเดียวกัน ที่โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

“ไอ้แก่หวังคนนั้น เตรียมผ่าตัดหัวใจเทียมครั้งแรกเร็วขนาดนี้เลยเหรอ…”

เว่ยไห่หยาง ผู้อำนวยการโรงพยาบาลนั่งอยู่ในสำนักงาน แล้วดูคำขอผ่าตัดหัวใจเทียมที่ศาสตราจารย์หวังยื่นมาด้วยความประหลาดใจ

หัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าของประเทศฉีรินได้ผ่านการทดลองทางคลินิกแล้ว ซึ่งเป็นนวัตกรรมที่ล้ำหน้าในระดับโลก และวงการแพทย์ทั่วโลกกำลังรอคอยความสำเร็จของการผ่าตัดในครั้งแรก

นั่นจะเป็นข่าวดีสำหรับผู้ป่วยโรคหัวใจทั่วโลก และเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงให้เห็นว่าประเทศฉีรินได้ก้าวเข้าสู่ประเทศชั้นนำในด้านหัวใจเทียม

เว่ยไห่หยางคิดมาตลอดว่าศาสตราจารย์หวังจะเลือกวันมงคล, เชิญสื่อจากทั้งในและต่างประเทศ, และจัดการผ่าตัดอย่างยิ่งใหญ่

แต่ไม่คิดเลยว่าศาสตราจารย์หวังจะเตรียมผ่าตัดในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า ราวกับว่าเป็นการผ่าตัดธรรมดา ๆ…

“ชื่อผู้ป่วย… จางหย่าเหวิน…” 

“ดูจากข้อมูลแล้ว เธอเป็นคนธรรมดา?” 

“ไอ้แก่หวังนี่ก็ยังมีนิสัยเดิม ๆ นี่คือสิ่งที่ฉันนับถือเขา…”

คนที่อยากผ่าตัดหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้ามีอยู่ทั่วประเทศ และยังมีเศรษฐีจำนวนไม่น้อยที่ยินดีจะจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อซื้อหัวใจเทียมหนึ่งชิ้น

แต่… ศาสตราจารย์หวังปฏิเสธทั้งหมด

ศาสตราจารย์หวังเคยบอกว่าคนรวยถึงแม้จะมีความผิดปกติในหัวใจอยู่บ้าง แต่พวกเขาก็ยังมีโอกาสได้รักษาที่ดี หรือมีหัวใจเทียมจากต่างประเทศแล้ว

ถ้าจะเปรียบเทียบกันแล้ว คนธรรมดาที่ไม่มีเงินรักษาโรคหัวใจต่างหากที่ต้องการหัวใจเทียมมากกว่า

ตอนนี้ดูแล้ว ศาสตราจารย์หวังก็ทำตามที่พูดจริง ๆ การผ่าตัดหัวใจเทียมครั้งแรกก็ให้กับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง และเธอก็เป็นแค่คนทำงานที่มาทำมาหากินในเมืองหลวง

ในฐานะผู้นำการวิจัยหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้า ศาสตราจารย์หวังจึงมีสิทธิ์ที่จะพูดได้มาก

เว่ยไห่หยางไม่ได้มีความคิดอื่นใด เขาก็อ่านใบคำขอผ่าตัดอีกครั้ง แล้วก็เซ็นชื่อลงไปพร้อมกับประทับตราประทับ

“อีกไม่นานวงการหัวใจเทียมของประเทศเราก็จะเข้าสู่ช่วงเวลาที่สำคัญในประวัติศาสตร์…” เว่ยไห่หยางเก็บใบคำขอผ่าตัดอย่างระมัดระวัง แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ

อีกหนึ่งสัปดาห์ แสงสว่างของหัวใจเทียมของประเทศเราก็จะส่องไปทั่วโลก!

“ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!”

ในขณะนั้นเอง ประตูสำนักงานของเว่ยไห่หยางก็ถูกเคาะ

เลขาที่สวมแว่นก็เปิดประตูเข้ามาด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม

“เกิดอะไรขึ้น เสี่ยวเฉิน ทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้น?”

ตอนนี้เว่ยไห่หยางอารมณ์ดีมาก แล้วยิ้มให้เลขาส่วนตัวของเขา

ดูจากสีหน้าของเลขาแล้ว มีเรื่องอะไรไม่ดีเกิดขึ้นในโรงพยาบาลหรือเปล่า?

แต่เมื่อเทียบกับการที่หัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าของประเทศเรากำลังจะเปิดตัวแล้ว เรื่องพวกนั้นก็เป็นเรื่องเล็กน้อย!

“ท่านผู้อำนวยการครับ ผมเพิ่งได้รับเอกสารการยกเลิกสิทธิบัตร…”

เลขาสูญเสียพลังงานในตัวไป แล้วก็วางเอกสารหนึ่งฉบับลงบนโต๊ะทำงานของผู้อำนวยการ

เว่ยไห่หยางเปิดเอกสารดู แล้วรอยยิ้มของเขาก็แข็งค้างไป

“ผมโทรไปหาฝ่ายการแพทย์และบริษัทร่วมทุนแล้ว พวกเขายืนยันว่าข่าวนี้เป็นเรื่องจริง และอีกไม่นานสื่อก็คงจะรู้เรื่องนี้แล้ว”

เลขาบอก

“ไอ้พวกอเมริกา! มันไม่ใช่คนแล้ว!”

เว่ยไห่หยางตบโต๊ะดังสนั่นจนถ้วยชาคว่ำลง น้ำชาก็เลอะแขนเสื้อสีขาวของเขา แต่เขาไม่ได้สนใจเลย

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจและความโกรธ!

หัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าของประเทศเราเป็นงานวิจัยของคนในประเทศ แต่ก็ยังใช้เทคโนโลยีบางส่วนของอเมริกาอยู่

ที่สำคัญที่สุดคือเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายของหัวใจเทียม

หัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าถูกออกแบบมาโดยใช้เทคโนโลยีการชาร์จไร้สาย เพื่อที่จะลดการบาดเจ็บจากการผ่าตัดให้เหลือน้อยที่สุด และเพิ่มคุณภาพชีวิตของผู้ป่วยหลังการผ่าตัดให้สูงสุด…

การใช้นวัตกรรมของต่างประเทศก็ไม่ใช่เรื่องแปลก และไม่ใช่แค่ประเทศเราเท่านั้นที่ใช้นวัตกรรมของอเมริกา แต่อเมริกาก็ยังใช้นวัตกรรมของประเทศเราด้วย

นี่เป็นเรื่องของความร่วมมือเพื่อผลประโยชน์ร่วมกัน ซึ่งเป็นเรื่องที่ดีสำหรับผู้ป่วยทุกคน

แต่ไม่คิดเลยว่าอเมริกาจะหักหลังเราในเวลาแบบนี้ แล้วก็ยกเลิกเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายของหัวใจเทียมไป…

แรงจูงใจของพวกเขาชัดเจนมาก ถ้าหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าของประเทศเราประสบความสำเร็จในการเปิดตัวในตลาดในฐานะหัวใจเทียมที่ล้ำหน้าที่สุด ก็จะแย่งตลาดหัวใจเทียมของอเมริกาไปหมด…

เพื่อเงินและผลประโยชน์แล้ว อเมริกาสามารถทำได้ทุกอย่าง!