บทที่ 78: ศาสตราจารย์หวังไม่ต้องการคำปลอบใจ งานวิจัยของเราคือการแข่งกับมัจจุราช!

“ฮู่ว… ฮู่ว…”

ในสำนักงานของผู้อำนวยการโรงพยาบาลมีแต่ความเงียบ มีเพียงเสียงหอบหายใจของ เว่ยไห่หยาง เท่านั้น

การกระทำของอเมริกานี้เกือบทำให้เขาเป็นโรคหัวใจแล้ว!

พูดตามความจริงแล้ว เทคโนโลยีการชาร์จไร้สายไม่ใช่เรื่องยาก หากประเทศเราตั้งใจทำ ก็สามารถพัฒนาได้ในหนึ่งปีหรือสองปี

การกระทำของอเมริกาเป็นการจงใจทำให้คนอื่นขยะแขยง เพื่อที่จะหาเงินเพิ่มอีกนิดหน่อย และยังได้ประโยชน์จากความทุกข์ยากของผู้อื่นด้วย…

สายตาสั้น, ตื้นเขิน, และโลภ นี่คือตัวตนที่แท้จริงของบริษัทอเมริกาที่ถือสิทธิบัตรเทคโนโลยีการชาร์จไร้สาย!

หลังจากที่พยายามทำให้ตัวเองสงบลงแล้ว เว่ยไห่หยางก็หยิบแก้วน้ำของเขาขึ้นมา

“ถ้าฉันจำไม่ผิด บริษัทที่ถือสิทธิบัตรเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายของอเมริกาคือ บริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสัน…” “การที่พวกเขาฉีกสัญญาความร่วมมือแต่เพียงฝ่ายเดียวและผิดสัญญาในลักษณะนี้ ผมเชื่อว่าฝ่ายกฎหมายจะจัดการเรื่องนี้ได้อย่างดี…”

เว่ยไห่หยางนวดหน้าตัวเอง แล้วพยายามควบคุมอารมณ์

“แต่สิ่งที่เหมาะสม… เราทำได้แค่ยอมรับความจริงนี้…” 

“การยกเลิกเทคโนโลยีการชาร์จไร้สาย หมายความว่าหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าไม่สามารถนำมาใช้ได้ในช่วงเวลาอันสั้น การวิจัยและอุตสาหกรรมที่เกี่ยวข้องทั้งหมดต้องหยุดชะงัก…” 

“ความสูญเสียครั้งนี้ไม่ว่าจะในด้านเศรษฐกิจหรือเทคโนโลยีนั้นรุนแรงมาก เราต้องจัดการเรื่องนี้ให้ดี” 

“แล้วก็ คุณไปแจ้งข่าวนี้กับศาสตราจารย์หวังด้วยนะ บอกเขาว่าการผ่าตัดหัวใจเทียมแม่เหล็กไฟฟ้าตัวแรกของประเทศเราต้องถูกระงับ…” เว่ยไห่หยางกำลังจะพูด แต่ก็ยื่นมือออกไปห้ามเลขาที่กำลังจะออกไป “ไม่สิ! เดี๋ยวฉันไปบอกศาสตราจารย์หวังเอง”

เว่ยไห่หยางลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม แล้วขับรถออกจากโรงพยาบาล

ศาสตราจารย์หวังมักจะอยู่ที่ห้องแล็บทางการแพทย์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งเสมอ ยกเว้นตอนที่ต้องผ่าตัดหรือเข้าร่วมการประชุม

มหาวิทยาลัยปักกิ่งและโรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยปักกิ่งอยู่ไม่ไกลกันนัก ใช้เวลาขับรถเพียงสิบนาทีเท่านั้น

แต่เว่ยไห่หยางรู้สึกว่าถนนสายนี้มันยาวนานและยากลำบากเหลือเกิน…

เมื่อมาถึงหน้าห้องแล็บทางการแพทย์ เว่ยไห่หยางก็ได้ยินเสียงหัวเราะและพูดคุยของศาสตราจารย์หวังและผู้เชี่ยวชาญคนอื่น ๆ ดังออกมาจากข้างใน

“ไอ้แก่หวัง ขอโทษนะ ฉันมีข่าวร้ายจะบอกแก อย่ามาโทษฉันนะ”

เว่ยไห่หยางหลบเข้าไปในห้องน้ำเพื่อสูบบุหรี่ แล้วก็ค่อย ๆ ผลักประตูห้องทำงานเปิดออก

“อ้าว! ไอ้แก่เว่ย ทำไมมาถึงนี่ได้?”

เสียงของศาสตราจารย์หวังดูแหบแห้งเล็กน้อย และใบหน้าของเขาก็ดูเหนื่อยล้า แต่เขาก็ยังคงมีกำลังใจที่ดีอยู่

“ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามาเยี่ยมศาสตราจารย์หวังของเรา!” ศาสตราจารย์อู๋ หัวเราะแล้วตบไหล่ศาสตราจารย์หวัง “เพราะเรื่องการผ่าตัดหัวใจเทียม ตอนนี้ไอ้แก่หวังก็เป็นดาราของทีมผู้เชี่ยวชาญของเราแล้ว!”

เว่ยไห่หยางกำมือแน่น เขาไม่กล้าสบตาศาสตราจารย์หวังเลย…

เว่ยไห่หยางหันหน้าไปทางอื่น แล้วก็เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นช้า ๆ

“ไอ้แก่หวัง แกทำใจกับเรื่องนี้หน่อยนะ…” เว่ยไห่หยางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็จับมือของศาสตราจารย์หวังไว้ “ถ้าแกต้องการอะไร โรงพยาบาลในเครือมหาวิทยาลัยปักกิ่งจะช่วยแกอย่างเต็มที่”

พูดจบ เว่ยไห่หยางก็ใช้มืออีกข้างตบหลังมือของศาสตราจารย์หวัง แล้วก็หันหลังเดินจากไป

“ไอ้แก่หวัง…”

ในสำนักงาน สีหน้าของผู้เชี่ยวชาญต่างก็ซับซ้อน

ผู้เชี่ยวชาญบางคนมีความสัมพันธ์ที่ดีกับศาสตราจารย์หวัง เมื่อสองวันก่อนพวกเขาก็เพิ่งฉลองการที่หัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าจะวางจำหน่ายไป

ยิ่งไปกว่านั้น ผู้เชี่ยวชาญบางคนก็มีส่วนร่วมในการวิจัยหัวใจเทียมแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าด้วย

ไม่คิดเลยว่าความพยายามและความหวังของทุกคนจะหายไปในพริบตา เพราะความโลภของบริษัทอเมริกา การยอมรับเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ยากสำหรับทุกคน

“ไอ้แก่หวัง เย็นนี้ฉันจะเลี้ยงเหล้านายเอง” ศาสตราจารย์อู๋เงียบอยู่นาน แล้วก็พูดกับศาสตราจารย์หวัง

ทุกคนรู้ดีว่าครั้งนี้ศาสตราจารย์หวังต้องเจ็บปวดมากแน่ ๆ

ความรู้สึกที่ความสำเร็จอยู่แค่เอื้อม แต่ก็ต้องปล่อยให้มันไป เป็นสิ่งที่ไม่มีใครยอมรับได้

“ดื่มเหล้าเหรอ?” ศาสตราจารย์หวังทำสีหน้าสงสัย “ดื่มอะไร? ทำไมต้องดื่มเหล้า?” 

“ไอ้แก่หวัง อย่าทำแบบนี้เลยนะ เรามาดื่มกันให้เมาไม่รู้เรื่องไปเลย เรื่องไม่ดีก็ปล่อยไปก่อน… พวกเราก็อายุไม่น้อยแล้ว สุขภาพต้องมาก่อน” ศาสตราจารย์อีกคนก็รีบปลอบศาสตราจารย์หวัง

“พวกแกดูถูกฉันแล้ว…” ศาสตราจารย์หวังทำสีหน้าที่จริงจังไม่บ่อยนัก แล้วพูดอย่างเรียบ ๆ ว่า “ความล้มเหลวของงานวิจัย, การถูกขโมย, หรือการถูกแย่งชิง เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ในการทำงานวิชาการ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่” “ฉันไม่ได้เศร้าหรือเสียใจ ฉันแค่กังวลว่า… แม่ของพี่ชายตัวน้อยจะทำยังไง… แล้วผู้ป่วยที่ต้องการหัวใจเทียมอีกมากมายจะทำยังไง?” “ในประเทศของเรามีผู้ป่วยโรคหัวใจกว่าสามร้อยล้านคน…” 

“ในจำนวนนี้ มีผู้ป่วยโรคหัวใจวาย 4.5 ล้านคน… ผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจตาย 5 ล้านคน… ผู้ป่วยกล้ามเนื้อหัวใจตาย 9.1 ล้านคน!” 

“ทุก ๆ ห้านาที มีคนเสียชีวิตเพราะโรคหัวใจหนึ่งคน…”

ศาสตราจารย์หวังมองผู้เชี่ยวชาญทุกคนในทีม แล้วเล็บของเขาก็จมลงไปในเนื้อ

“งานวิจัยของเราคือการแข่งกับยมทูต…” “ถ้าหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าสามารถวางจำหน่ายได้เร็วขึ้นหนึ่งวัน ก็จะช่วยชีวิตคนได้มากขึ้นหนึ่งคน!” “ในนั้นก็มีแม่ของพี่ชายตัวน้อยด้วย…” “แต่ตอนนี้…”

ศาสตราจารย์หวังถอดแว่นตาออก แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดตา

“ฉันไม่ต้องการคำปลอบใจใด ๆ เลย คนที่ต้องการคำปลอบใจคือผู้ป่วยเหล่านั้น แต่คำปลอบใจจะช่วยชีวิตพวกเขาได้เหรอ?”

ศาสตราจารย์หวังสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วใส่แว่นตา แล้วก็เตรียมจะออกไป

“ไอ้แก่หวัง! แกจะไปไหน?”

ศาสตราจารย์อู๋รีบวิ่งตามออกไป กลัวว่าศาสตราจารย์หวังจะเกิดอุบัติเหตุขึ้น

“ไปหาพี่ชายตัวน้อย เพื่อไปยอมรับความผิด!”

ศาสตราจารย์หวังหยุดเดิน แล้วก็เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ตอนนั้นเขาให้ความหวังกับครอบครัวของพี่ชายตัวน้อย แต่ตอนนี้การผ่าตัดมีปัญหาแล้ว เขาจึงควรจะรับผิดชอบเรื่องนี้เอง

ถ้าครอบครัวของพี่ชายตัวน้อยจะด่าเขา… หรือจะทำร้ายเขา ศาสตราจารย์หวังก็ยอมรับได้ เพราะนั่นจะทำให้เขารู้สึกดีขึ้นด้วยซ้ำ!

“เฮ้อ! ไอ้แก่หัวรั้นนี่นะ”

จมูกของศาสตราจารย์อู๋รู้สึกเจ็บ ๆ เขาแตะจมูก แล้วสายตาของเขาก็เฉียบคมขึ้น

“ผู้อำนวยการครับ ฝากบอกมหาวิทยาลัยนิวยอร์กหน่อย…”

ศาสตราจารย์อู๋โทรศัพท์หาผู้อำนวยการฝ่ายร่วมมือต่างประเทศของมหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วยน้ำเสียงที่แน่วแน่

“โครงการพัฒนาสเต็มเซลล์ที่ผมร่วมมือกับบริษัทชีววิทยาของนิวยอร์ก… ผมขอถอนตัวแล้ว!” 

“ไอ้แก่หวู๋ ทำไมถึงทำแบบนั้น?” ผู้อำนวยการฝ่ายร่วมมือต่างประเทศตกใจมาก “ไอ้แก่หวู๋ บริษัทชีววิทยาของนิวยอร์กก็ไม่ได้ให้การสนับสนุนด้านเทคโนโลยีอะไรมากนัก แต่พวกเขาก็ยังสนับสนุนงบประมาณการวิจัยนะ นายจะทำตามใจชอบและผิดสัญญาไม่ได้นะ?”