บทที่ 79: ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวหนึ่งชาม ศาสตราจารย์หวังกลับสู่จุดสูงสุด!

“ตามใจชอบเหรอ?” ศาสตราจารย์อู๋หัวเราะเยาะ “ฉันทำงานวิจัยมาทั้งชีวิต จะตามใจตัวเองสักครั้งไม่ได้เหรอ?”

เมื่อเข้าใจเหตุผลของศาสตราจารย์อู๋แล้ว ผู้อำนวยการฝ่ายร่วมมือต่างประเทศก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูก

“ไอ้แก่หวู๋… ฉันเข้าใจความรู้สึกของนายนะ เมื่อเห็นงานวิจัยของเพื่อนถูกทำลายไป ใคร ๆ ก็คงรู้สึกไม่ดีทั้งนั้น…” “แต่เราต้องมีเหตุผลนะ?” 

“บริษัทที่ยกเลิกสิทธิบัตรคือบริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสัน… ส่วนบริษัทที่ร่วมมือกับนายคือบริษัทชีววิทยาของนิวยอร์ก” 

“บริษัทสองแห่งนี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย ทำไมนายต้องไปโกรธพวกเขาล่ะ การวิจัยก็ต้องมีความร่วมมือกัน…” 

“…” 

“ผู้อำนวยการครับ ไม่ต้องพูดมากแล้ว ผมเป็นคนใจแคบและไม่เข้าใจเรื่องใหญ่ ๆ เอง”

ศาสตราจารย์อู๋สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดช้า ๆ

เมื่อได้ยินศาสตราจารย์อู๋พูดแบบนั้น ผู้อำนวยการฝ่ายร่วมมือต่างประเทศก็ทำได้แค่ถอนหายใจแล้วพยักหน้า จากนั้นก็วางสายไป

ที่จริงแล้วศาสตราจารย์อู๋เข้าใจเหตุผลทั้งหมดดี

แต่ตราบใดที่ยังเป็นคน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะมีเหตุผลได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

เป็นคนก็ต้องมีอารมณ์ และมีเวลาที่อยากจะทำตามใจตัวเอง

บริษัทของอเมริกาสามารถยกเลิกสิทธิบัตรของพวกเขาได้ตามใจชอบ แล้วทำไมศาสตราจารย์อู๋จะยกเลิกความร่วมมือของเขาไม่ได้?

มาเลย! มาทำร้ายกัน!

พวกอเมริกายังคิดว่าเทคโนโลยีของประเทศเรายังด้อยกว่าพวกเขาไปหมดเลยเหรอ?

ถ้าไม่ตอบโต้ ก็คงคิดว่าคนในประเทศเรายอมถูกรังแกง่าย ๆ สินะ?

ข่าวที่ว่างานวิจัยหัวใจเทียมของศาสตราจารย์หวังถูกบริษัทอเมริกาหักหลังได้แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

ที่น่าประหลาดใจคือหลายคนก็ตัดสินใจเหมือนศาสตราจารย์อู๋

เซี่ยเฟย นักศึกษาปริญญาเอกสาขาวิศวกรรมเครื่องกล ประกาศยุติโครงการหุ่นยนต์ที่ร่วมมือกับบริษัทไพโอเนียร์ของอเมริกา และเรียกคืนสิทธิบัตรทั้งหมด

จางซาน นักศึกษาจากคณะวิทยาการคอมพิวเตอร์ ประกาศเรียกคืนสิทธิบัตรเทคโนโลยี Internet of Things จากอเมริกา

หลี่ซือ นักศึกษาที่ได้รับทุนการศึกษาจากคณะวัสดุศาสตร์ ประกาศเรียกคืนสิทธิบัตรวัสดุนาโนของเขา…

ไม่ว่าจะเป็นเซี่ยเฟย, จางซาน, หรือหลี่ซือ ทั้งหมดเป็นคนหนุ่มสาวที่มีความสามารถโดดเด่นและเป็นแนวหน้าในวงการวิจัยระดับโลก

ถ้าไม่ร่วมมือกับอเมริกา ก็ยังมีคนอีกมากมายทั่วโลกที่อยากร่วมมือกับพวกเขา

นอกจากคนหนุ่มสาวเหล่านี้แล้ว ศาสตราจารย์อาวุโสบางคนก็เริ่มเคลื่อนไหว

บางคนก็ส่งอีเมลไปต่างประเทศเพื่อยุติความร่วมมือกับบริษัทอเมริกา

บางคนก็ประณามและประท้วง เพื่อสร้างแรงกดดันให้กับบริษัทร่วมทุน

ทุกคนต่างใช้ความสามารถของตัวเองเพื่อแก้ความไม่ยุติธรรมให้กับศาสตราจารย์หวัง และช่วยแม่ของพี่ชายตัวน้อย

บางทีบริษัทอเมริกาอาจจะจินตนาการไม่ถึงเลยว่า การยกเลิกสิทธิบัตรแค่ครั้งเดียวจะทำให้เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้

นอกบ้านเช่าในเมืองหลวง

“ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!”

หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง ศาสตราจารย์หวังก็เคาะประตูบ้านของหลี่อัง

“ใครน่ะ?” “อ้อ! ศาสตราจารย์หวัง! เชิญเข้ามาเลยครับ!”

หลี่เซี่ยงตงเปิดประตูบ้าน แล้วก็ตกใจที่เห็นใบหน้าที่เหนื่อยล้าของศาสตราจารย์หวัง แล้วก็รีบเชิญเขาเข้ามา

ศาสตราจารย์หวังมอง จางหย่าเหวิน ที่นั่งอยู่บนโซฟา แล้วก็รู้สึกเหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่อก พูดอะไรไม่ออก “ผมจะพูดตรง ๆ เลยนะครับ เรื่องหัวใจเทียม…”

“ศาสตราจารย์หวังครับ มีอะไรก็กินข้าวก่อนค่อยพูดเถอะครับ…” จางหย่าเหวินลุกขึ้นยืน แล้วยิ้มต้อนรับศาสตราจารย์หวัง

“ซุปปลามาแล้วครับ!”

ในเวลาเดียวกัน หลี่อังก็ถือซุปปลาที่มีไอร้อน ๆ เหมือนนมออกมาจากครัว แล้ววางลงบนโต๊ะ

เมื่อกลับมาถึงบ้าน หลี่อังก็ต้องโชว์ฝีมือใหม่ที่เขาเพิ่งทำสำเร็จให้หลี่เซี่ยงตงและจางหย่าเหวินได้ลองชิม

ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวหม้อหนึ่งถูกวางลงบนโต๊ะ กลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วห้อง ทำให้ทุกคนรู้สึกหลงใหล

“ผมไม่ดื่มหรอกครับ…” ศาสตราจารย์หวังอึ้งไป แล้วก็โบกมือ

ไม่ต้องพูดถึงว่าตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะกินแล้ว แต่ช่วงนี้ศาสตราจารย์หวังก็เจ็บคอมาก กินอะไรก็เหมือนกลืนใบมีดลงไป เขาจึงไม่อยากจะกินอะไรเลย

งานยุ่งมาก โรคเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้ศาสตราจารย์หวังก็ไม่สนใจ จนอาการเจ็บคอของเขาแย่ลง

“ศาสตราจารย์หวังครับ ผมรู้ว่าช่วงนี้ท่านไม่สบาย…” หลี่เซี่ยงตงโอบไหล่ศาสตราจารย์หวัง แล้วให้เขานั่งลงที่โต๊ะ “ไอ้เด็กแสบเพิ่งบอกว่าซุปปลานี้ดีต่อร่างกาย ช่วยแก้การอักเสบและลดอาการปวดได้ด้วย…”

“ไม่ใช่แล้วครับ พวกคุณฟังผมก่อน… โอ้?”

ศาสตราจารย์หวังทำสีหน้าประหลาดใจ เมื่อเห็นพลูคาวสีเหลืองจาง ๆ ในซุปปลา

“ของนี้… ชื่อพลูคาว… มีสรรพคุณช่วยลดอาการอักเสบและอาการปวดได้” ศาสตราจารย์หวังคิดในใจ “การใส่พลูคาวลงในซุปปลานี่น่าจะเป็นอาหารเพื่อสุขภาพนะ?” 

“ผมเคยได้ยินว่าคนจากมณฑลตะวันตกเฉียงใต้ชอบกินแบบนี้ ผมยังไม่เคยลองชิมเลย…”

ในขณะที่ศาสตราจารย์หวังเผลอไป หลี่เซี่ยงตงก็ตักซุปปลาให้เขาชามหนึ่งแล้ว

“ศาสตราจารย์หวังครับ มีอะไรก็กินข้าวก่อนค่อยพูดครับ” หลี่อังมองศาสตราจารย์หวังแล้วยิ้ม “ดูหน้าตาของคุณไม่ดีเลยนะ ดูเหนื่อยมากเลย ดื่มซุปปลานี้เพื่อบำรุงร่างกายเถอะครับ…”

ศาสตราจารย์หวังอึ้งไปสองสามวินาที แล้วก็ยิ้มออกมา ดวงตาของเขาก็แดงก่ำ แล้วก็พยักหน้า “ดีครับ ผมจะลองชิมซุปปลานี้ดู” “ซี๊ด…” “อืม!”

ซุปปลาที่นุ่มและหอมหวานไหลลงคอไป ทำให้ศาสตราจารย์หวังรู้สึกสบายตัวไปหมด

การดื่มซุปนี้ทำให้ศาสตราจารย์หวังไม่รู้สึกเหมือนกลืนใบมีดลงไปเลย กลับรู้สึกว่าคอของเขามีความรู้สึกที่แปลกประหลาด

จากดื่มซุปด้วยช้อนเล็ก ๆ ก็เปลี่ยนเป็นยกชามดื่ม สุดท้ายแล้วศาสตราจารย์หวังก็ดื่มซุปหมดทั้งชาม

สดชื่น!

เหงื่อก็ซึมออกมาจากหน้าผากของศาสตราจารย์หวัง ร่างกายของเขาก็รู้สึกอบอุ่น ราวกับนั่งอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์

“ศาสตราจารย์หวังครับ ผมทำข้าวผัดสุดยอดด้วยนะ ท่านยังไม่เคยลองชิมใช่ไหม?” หลี่อังยิ้ม “ผมจะตักให้ท่านนะครับ กินพร้อมกับซุปปลาจะอร่อยมาก!”

“แปะ ๆ ๆ…”

เสียงช้อนและตะเกียบกระทบกันดังไม่หยุด

ครอบครัวของหลี่อังและศาสตราจารย์หวังก็กินอาหารเย็นที่น่าอร่อยด้วยกัน…

ศาสตราจารย์หวังคงจะไม่มีวันลืมอาหารเย็นที่พิเศษนี้ไปได้ ไม่ใช่แค่เพราะซุปที่อร่อย แต่เป็นเพราะอาหารเย็นนี้เหมือนแสงสว่างที่ส่องประกายในชีวิตที่มืดมนของศาสตราจารย์หวัง

ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวมีคุณสมบัติพิเศษที่ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกันและลดอาการอักเสบและปวดได้

ส่วนข้าวผัดสุดยอดก็ช่วยฟื้นฟูร่างกายได้

เมื่อทั้งสองอย่างรวมกันแล้ว ศาสตราจารย์หวังก็รู้สึกว่าอาการเจ็บคอหายไปกว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์ และร่างกายของเขาก็มีพลังงานที่อธิบายไม่ได้

ราวกับว่าในตอนนี้ ศาสตราจารย์หวังได้กลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้ง และได้กลับไปเป็นชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอีกครั้ง

“ขอบคุณที่เลี้ยงนะครับ พี่ชายตัวน้อย” ศาสตราจารย์หวังประสานมือเข้าหากัน แล้วก็โค้งคำนับให้หลี่อังและคนอื่น ๆ

“ศาสตราจารย์หวังครับ ท่านทำอะไรครับ!”

หลี่เซี่ยงตงและจางหย่าเหวินตกใจมาก แล้วก็รีบเข้าไปพยุงศาสตราจารย์หวังขึ้นมา