บทที่ 80: ผู้ช่วยมือฉมังหลี่เซี่ยงตง ไปส่งอาหารให้ทีมวิจัยแล้ว!

“ผมต้องขอบคุณซุปปลาของพี่ชายตัวน้อย ที่ทำให้ผมรู้สึกสดชื่นขึ้นมาก”

ศาสตราจารย์หวัง ยิ้มออกมา สายตาของเขาก็เปล่งประกายขึ้น…

ตอนเป็นวัยรุ่น ศาสตราจารย์หวังเป็นคนที่เต็มไปด้วยพลัง

ในตอนนั้น เขาได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแพทย์เมืองหลวงด้วยคะแนนอันดับหนึ่ง!

ต่อมา ศาสตราจารย์หวังไปเรียนแลกเปลี่ยนในต่างประเทศ ความสามารถของเขาทำให้ผู้เชี่ยวชาญมากมายในต่างประเทศตกตะลึง!

หลังจากนั้น ศาสตราจารย์หวังก็เป็นศาสตราจารย์ของคณะแพทยศาสตร์ในมหาวิทยาลัยปักกิ่ง การวิจัยของเขาเป็นแนวหน้าของยุคสมัย และเขาก็ได้รักษาผู้ป่วยมานับไม่ถ้วน และช่วยชีวิตครอบครัวมากมาย!

ศาสตราจารย์หวังแบบนี้จะยอมแพ้ได้อย่างไร?

ถ้าบริษัทอเมริกาจะยกเลิกสิทธิบัตรและปิดกั้นเทคโนโลยี งั้นพวกเราก็จะวิจัยและสร้างมันขึ้นมาเอง!

คนรุ่นก่อนทำระเบิดนิวเคลียร์ได้ในสองปีถึงแม้จะถูกปิดกั้นเทคโนโลยี แล้วเขาศาสตราจารย์หวังจะไม่สามารถทำเครื่องชาร์จได้ในสามเดือนเหรอ?

หลังจากที่ศาสตราจารย์หวังได้พูดคุยกับหลี่เซี่ยงตงและคนอื่น ๆ อีกสองสามประโยค เขาก็สวมเสื้อคลุมของตัวเอง

“ผมต้องไปแล้ว ผมต้องรีบกลับไปรวมทีมวิจัยเพื่อเริ่มการวิจัยแล้ว”

ศาสตราจารย์หวังพยักหน้าให้หลี่อังเล็กน้อย แล้วก็เดินออกไป

ดูจากท่าทางที่เขากำลังเชิดหน้าชูตาเดินไปแล้ว มันยากที่จะจินตนาการว่าเขาเป็นชายชราอายุเกือบเจ็ดสิบแล้ว แต่ในตอนนี้เขาก็กลับไปเป็นหนุ่มที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอีกครั้ง

“ศาสตราจารย์หวังเหนื่อยหน่อยนะครับ…”

จางหย่าเหวิน ถอนหายใจแล้วส่ายหน้า

คำว่าการปิดกั้นเทคโนโลยีหรือการยกเลิกสิทธิบัตรนั้น จางหย่าเหวินไม่เข้าใจ และไม่รู้เรื่องราวของวงการวิจัยเลย

แต่จางหย่าเหวินรู้ว่าศาสตราจารย์หวังพยายามเพื่อการผ่าตัดของเธอมากจริง ๆ

“พ่อครับ ผมมีความคิดหนึ่งครับ” หลี่อังมองศาสตราจารย์หวังที่เดินไปไกล แล้วก็พูดขึ้นว่า “พรุ่งนี้เราไปส่งอาหารให้ทีมวิจัยของศาสตราจารย์หวังกันเถอะครับ?”

หลี่เซี่ยงตง อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตบขาตัวเอง

“ใช่แล้ว! ตอนนี้ศาสตราจารย์หวังต้องไปหาคนมาช่วยวิจัยหัวใจเทียมให้แม่ของแก เราก็ต้องช่วยเขาด้วย!” “ไอ้เด็กแสบ เรื่องนี้แกต้องใส่ใจให้มากนะ”

อย่าดูถูกหลี่เซี่ยงตงเลย ถึงแม้เขาจะชอบอวดว่าฝีมือการทำขาห่านย่างของเขาไม่แพ้หลี่อังแล้ว แต่พอถึงเวลาสำคัญแบบนี้ ภารกิจการส่งอาหารให้ทีมวิจัยก็ต้องให้หลี่อังเป็นคนทำ

เพราะถ้าส่งอาหารอร่อย ๆ ให้ทีมวิจัยไปเรื่อย ๆ สักวันพวกเขาก็คงจะเบื่อได้!

พูดแล้วก็ทำทันที!

หลี่อังถูมือไปมา แล้วก็โทรศัพท์หา เซี่ยหลิน

วัตถุดิบสำหรับทำขนมตังเมมิ้นท์ค่อนข้างง่าย มีแค่ข้าวเหนียว, ข้าว, แป้งข้าวโพด, และใบมิ้นท์

เพื่อที่จะให้ขนมตังเมมิ้นท์มีรสชาติที่หลากหลาย หลี่อังก็สั่งถั่วแดงและถั่วเขียวมาด้วย…

วันนี้หลี่อังได้ทำซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวคุณภาพระดับทองคำในตำนานไปแล้ว เขาก็ควรจะได้พักแล้ว

แต่พอมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น หลี่อังก็รู้ว่าเขาจะขี้เกียจไม่ได้แล้ว เขาต้องทุ่มเทเพื่อสนับสนุนงานวิจัยของศาสตราจารย์หวัง!

“พ่อครับ เตรียมตัวเป็นผู้ช่วยผมได้แล้ว”

หลังจากจัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว หลี่อังก็ทำมือบอกให้หลี่เซี่ยงตงช่วยจัดระเบียบครัวให้เรียบร้อย

“ไอ้เด็กแสบ…”

หลี่เซี่ยงตงบ่น แต่บนใบหน้าของเขากลับยิ้มออกมา

จริง ๆ แล้วเขาเริ่มไม่ชินแล้วถ้าไม่ได้ทำงานกับหลี่อัง

ลึก ๆ แล้วหลี่เซี่ยงตงก็ชอบที่จะได้เป็นผู้ช่วยของลูกชาย…

ในเวลาเดียวกัน ที่นิวยอร์ก อเมริกา

“เกิดอะไรขึ้น! ศาสตราจารย์อู๋จากมหาวิทยาลัยปักกิ่งยกเลิกสิทธิบัตรการพัฒนาสเต็มเซลล์แล้วเหรอ!”

ที่สำนักงานของบริษัทการแพทย์นิวยอร์ก ประธานบริษัทริเวอร์ส มองโทรสารที่เลขาเอามาให้ด้วยความงุนงง…

ถึงแม้ว่าบริษัทการแพทย์นิวยอร์กจะไม่ได้ให้การสนับสนุนด้านเทคโนโลยีอะไรมากนัก แต่ก็ยังมีการสนับสนุนด้านเงินทุนอยู่!

ทำไมถึงได้ยกเลิกสิทธิบัตรแบบกะทันหัน?

หรือว่าบริษัทของสวิตเซอร์แลนด์จะแอบมาแย่งงานไป?

ต้องใช่แน่ ๆ ช่วงที่ผ่านมาเขาเห็นจากข่าวธุรกิจว่าบริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์ชั้นนำของสวิตเซอร์แลนด์ก็พยายามที่จะเข้าสู่ตลาดการพัฒนาสเต็มเซลล์เหมือนกัน!

“ติดต่อมหาวิทยาลัยปักกิ่งอีกครั้ง เรายินดีที่จะเพิ่มเงินทุนสนับสนุนอีก 20% ต้องรักษาสัญญาความร่วมมือนี้ไว้ให้ได้!”

ประธานบริษัทริเวอร์สกัดฟัน แล้วสั่งเลขา

“ท่านประธานครับ ผมมีข่าวมาจากประเทศฉีรินครับ การยกเลิกสิทธิบัตรนี้อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องผลประโยชน์…” เลขาขมวดคิ้ว แล้วจัดเอกสารในมือยื่นให้ริเวอร์ส “เรื่องนี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับการที่บริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสันยกเลิกเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายที่ให้มหาวิทยาลัยปักกิ่งไปครับ…”

“บริษัทแอนนาสันยกเลิกสิทธิบัตร แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรา?”

ประธานบริษัทริเวอร์สอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็อ่านเอกสารที่เลขาเอามาให้

บริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสันยกเลิกสัญญาฝ่ายเดียว, และยกเลิกสิทธิบัตรการชาร์จไร้สายของหัวใจเทียมในขณะที่หัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าของมหาวิทยาลัยปักกิ่งกำลังจะวางจำหน่าย ทำให้ผลิตภัณฑ์ที่ล้ำหน้าในยุคสมัยนี้ต้องหยุดชะงัก…

การยกเลิกความร่วมมือด้านสเต็มเซลล์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งก็เหมือนเป็นการ “แก้แค้น” อย่างชัดเจน!

นี่คือการเตือนจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งว่า ถ้าบริษัทอเมริกาสามารถยกเลิกสิทธิบัตรของพวกเขาได้ งั้นประเทศฉีรินก็สามารถทำได้เหมือนกัน!

“ไอ้พวกบริษัทแอนนาสันมันโง่!” ประธานบริษัทริเวอร์สรู้สึกปวดหัว

ในฐานะนักธุรกิจ ริเวอร์สรู้ถึงความตั้งใจของบริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสัน…

รายได้หลักของบริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสันมาจากหัวใจเทียม ถ้าหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าของมหาวิทยาลัยปักกิ่งวางจำหน่ายได้ ตลาดของบริษัทของเขาก็จะถูกแย่งไปอย่างรวดเร็ว…

ดังนั้น บริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสันจึงยกเลิกสิทธิบัตร เพื่อยืดเวลาการวางจำหน่ายของหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าออกไป และใช้โอกาสนี้ในการขายหัวใจเทียมเพื่อหาเงิน!

ในระยะสั้น การกระทำแบบนี้อาจจะทำกำไรได้ แต่ในระยะยาวก็เหมือนกับการฆ่าไก่เอาไข่!

ที่สำคัญกว่านั้น การที่บริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสันยกเลิกสิทธิบัตร ทำให้บริษัทการแพทย์นิวยอร์กของพวกเขาต้องถูกลงโทษจากมหาวิทยาลัยปักกิ่งไปด้วย!

“ท่านประธานครับ ตอนนี้จะทำอย่างไรดี?” เลขาถามด้วยความเป็นห่วง

“จะทำอย่างไรได้! ตอนนี้เทคโนโลยีการพัฒนาสเต็มเซลล์ของประเทศฉีรินเป็นผู้นำระดับโลก เราทำได้แค่หาทางที่จะกลับมาทำงานร่วมกับพวกเขาให้ได้เท่านั้น!”

ประธานบริษัทริเวอร์สจุดซิการ์ขึ้นมาสูดเข้าลึก ๆ แล้วก็ตัดหัวซิการ์ทิ้ง

“แจ้งฝ่ายโฆษณา ให้ไปแถลงการณ์ประณามบริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสัน… แล้วก็ร่างคำขอโทษส่งให้มหาวิทยาลัยปักกิ่ง!”

“คำขอโทษ?” เลขาทำหน้าสงสัย

ขอโทษเรื่องอะไร?

บริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสันเป็นคนทำผิด แล้วทำไมบริษัทการแพทย์นิวยอร์กของพวกเขาถึงต้องไปขอโทษด้วย?