บทที่ 152 การชำระล้างด้วยพายุฝน

ท้องฟ้าเดือนกรกฎาคม เปรียบดั่งใบหน้าของเด็กน้อยที่เปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

เดิมทีเป็นเพียงคำเตือนในพยากรณ์อากาศว่า “จะมีสภาพอากาศแปรปรวนรุนแรงในบางพื้นที่” แต่ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมงกลับกลายเป็นพายุฝนครั้งใหญ่ที่สุดในรอบหลายปีของอำเภอชิงไถ

เมฆดำทะมึนราวกับพรมยักษ์ที่ชุ่มน้ำ กดทับลงมาเหนือท้องฟ้าอำเภออย่างหนักอึ้ง ฝนเทลงมาราวกับฟ้ารั่ว เส้นสายของฝนที่หนาแน่นเฆี่ยนตีผืนดิน ราวกับต้องการระบายพลังที่สะสมมานานให้หมดสิ้นในคราวเดียว

ทัศนวิสัยลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว บนถนนกลายเป็นกระแสน้ำเชี่ยว

ภายในศูนย์บัญชาการฉุกเฉินคณะกรรมการพรรคอำเภอ บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที