บทที่ 56 สิ่งที่ได้พบในวันหยุดสุดสัปดาห์ สหายรู้ใจในนิทรรศการศิลปะ

เช้าวันเสาร์ เมืองเจียงโจวมีฝนตกปรอย ๆ ราวกับช่วยชะล้างความวุ่นวายและเสียงอึกทึกของเมืองให้จางหายไป

เป็นเรื่องที่หาได้ยากที่หลินเฟิงจะไม่มีงานราชการ และเขาก็ได้ปฏิเสธงานเลี้ยงสังสรรค์ไปสองสามแห่ง

เขาตื่นเช้าตามความเคยชิน หลังจากจัดการอีเมลและสรุปย่อบางส่วนแล้ว เมื่อมองดูสายฝนที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง เขาก็นึกถึงจดหมายเชิญฉบับหนึ่งที่เคยได้รับขึ้นมาได้—หอศิลป์เมืองเจียงโจวกำลังจัดนิทรรศการศิลปะร่วมสมัยในหัวข้อ “ภาพสะท้อนแห่งยุคสมัย” ซึ่งจัดแสดงผลงานของศิลปินหนุ่มที่ค่อนข้างเป็นที่ถกเถียงแต่เปี่ยมไปด้วยความคิด

เขามักจะชอบค้นหาแรงบันดาลใจในการสนทนากับงานและยุคสมัยในศิลปะอยู่เสมอ จึงตัดสินใจเดินทางไปดูตามลำพัง

ภายในหอศิลป์มีผู้เข้าชมไม่มากนัก บรรยากาศเงียบสงบ

หลินเฟิงกำลังหยุดยืนอยู่หน้าผลงานศิลปะจัดวางขนาดใหญ่ชิ้นหนึ่งที่ชื่อว่า “กระแสธารแห่งข้อมูล” ผลงานชิ้นนี้ประกอบขึ้นจากแผงวงจรที่ถูกทิ้งแล้ว สายเคเบิลใยแก้วนำแสง และเศษหน้าจอ LED ที่กระพริบอยู่มากมาย สร้างผลกระทบทางสายตาที่ทั้งรุ่งเรืองและแปลกประหลาดในยุคข้อมูลข่าวสารที่ล้นทะลัก

เขามองดูอย่างตั้งใจ คิ้วขมวดเล็กน้อย ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“ท่านรองเลขาธิการหลิน” เสียงใสนุ่มนวลที่เจือความประหลาดใจเล็กน้อยดังขึ้นข้างๆ

หลินเฟิงหันกลับไป ก็เห็นกู้ ชิงอิ๋งกางร่มโปร่งใสที่เปียกชื้นอยู่ สวมเสื้อกันลมสีครีม ปลายผมยังคงมีความชื้นเล็กน้อย กำลังมองเขาด้วยความประหลาดใจอยู่บ้าง

“คุณกู้” หลินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อย บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มจางๆ ที่บริสุทธิ์และหาได้ยาก “ช่างบังเอิญจริงๆ ครับ”

“ใช่ค่ะ ไม่คิดว่าท่านจะชอบผลงานของเขาด้วย” กู้ ชิงอิ๋งหุบร่ม เดินมาอยู่ข้างๆ เขา แล้วมองดูผลงาน “กระแสธารแห่งข้อมูล” เคียงข้างกัน “ผลงานชิ้นนี้ทำให้ฉันนึกถึงข้อมูลและรายงานจำนวนมหาศาลที่พวกเราต้องเผชิญอยู่ทุกวัน มันเป็นทั้งเครื่องมือและพันธนาการค่ะ”

ในแววตาของหลินเฟิงฉายแววประหลาดใจเพียงเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ลึกซึ้งขึ้น

“วีรบุรุษย่อมคิดไปในทางเดียวกัน” เขากล่าวเสียงเรียบ

“ผมเองก็เพิ่งคิดอยู่เหมือนกันว่า แสงกระพริบที่ส่องสว่างอยู่กลางความมืดเหล่านี้ ช่างเหมือนกับกระแสความเห็นของผู้คนในยุคปัจจุบันนัก — สว่างวูบวาบแต่ไร้ทิศทาง เต็มไปด้วยความวุ่นวายและเสียงรบกวน ไม่อาจจับจุดศูนย์กลางได้เลย”

เพียงสองประโยคสั้นๆ ก็ได้ลดระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลงในทันที

ในพื้นที่ศิลปะที่เต็มไปด้วยการทบทวนความคิดเกี่ยวกับยุคสมัยใหม่นี้ พวกเขาไม่ใช่รองเลขาธิการรัฐบาลมณฑลและคุณหนูใหญ่ของนักธุรกิจอีกต่อไป แต่เป็นผู้เข้าชมนิทรรศการสองคนที่รับรู้ถึงศิลปะและยุคสมัยในทิศทางเดียวกัน

ทั้งสองคนจึงได้เดินชมงานไปด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ เดินเล่นไปตามห้องจัดแสดงต่างๆ

พวกเขาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นซึ่งกันและกันเกี่ยวกับผลงานชิ้นต่างๆ

หน้าชุดภาพถ่ายที่บอกเล่าถึงการล่มสลายของหมู่บ้านดั้งเดิม หลินเฟิงถอนหายใจ “การพัฒนาเป็นเรื่องสำคัญ แต่จะรักษาความทรงจำเกี่ยวกับบ้านเกิดและรากเหง้าทางวัฒนธรรมไว้ได้อย่างไร คือโจทย์ที่นักวางแผนรุ่นเราต้องเผชิญ”

กู้ ชิงอิ๋งพยักหน้าเสริม “บางทีเทคโนโลยีสารสนเทศและเครือข่ายบรอดแบนด์ไม่ควรจะเป็นคมดาบที่ตัดขาดประเพณี แต่กลับสามารถกลายเป็นสะพานที่เชื่อมโยงเมืองกับชนบทและสืบทอดวัฒนธรรมได้ อย่างเช่น พิพิธภัณฑ์ดิจิทัล การศึกษาทางไกล...”

หน้าภาพวาดที่ผสมผสานระหว่างโค้ดกับองค์ประกอบของหมึกจีนดั้งเดิม กู้ ชิงอิ๋งชื่นชมในนวัตกรรมที่กล้าหาญของมัน ส่วนหลินเฟิงกลับให้ความสนใจกับประเด็นที่อยู่เบื้องหลังว่า “เทคโนโลยีและมนุษยศาสตร์” จะหลอมรวมกันให้ดียิ่งขึ้นได้อย่างไร

การพูดคุยของพวกเขาไม่ได้จำกัดอยู่แค่เรื่องงานอีกต่อไป หัวข้อสนทนาครอบคลุมทั้งศิลปะ ปรัชญา การสังเกตการณ์สังคม กระทั่งมีการแสดงความคิดเห็นสั้นๆ เกี่ยวกับภาพยนตร์หรือหนังสือบางเล่มเป็นครั้งคราว

หลินเฟิงพบว่ากู้ ชิงอิ๋งไม่ใช่แค่สวยแต่รูป โครงสร้างความรู้ ความลึกซึ้งทางความคิด และความเห็นต่อปัญหาหลายๆ อย่างของเธอล้วนเหนือกว่าคนในวัยเดียวกันอยู่มาก กระทั่งสามารถให้แรงบันดาลใจใหม่ๆ แก่เขาได้บ้าง

ส่วนกู้ ชิงอิ๋งกลับยิ่งหลงใหลในความสามารถในการมองทะลุปรากฏการณ์ไปถึงแก่นแท้ของหลินเฟิง และวิสัยทัศน์อันกว้างไกลที่ซ่อนอยู่ภายใต้น้ำเสียงที่สงบนิ่งของเขา

หลังจากดูนิทรรศการจบ ฝนก็ยังไม่หยุด

ในร้านกาแฟที่อยู่ติดกับหอศิลป์อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกาแฟ

ทั้งสองคนเลือกที่นั่งเงียบๆ ริมหน้าต่าง

“ไม่คิดว่าท่านรองเลขาธิการหลินจะมีความเข้าใจในศิลปะร่วมสมัยอย่างลึกซึ้งขนาดนี้” กู้ ชิงอิ๋งคนลาเต้ในถ้วย น้ำเสียงเจือความนับถืออย่างจริงใจ

“เป็นแค่ความสนใจครับ ถือเป็นการผ่อนคลายและเป็นวิธีการคิดนอกเหนือจากงาน” หลินเฟิงมองดูทิวทัศน์สายฝนนอกหน้าต่าง ท่าทีผ่อนคลายลงมาก “บางครั้งการก้าวออกมาจากเรื่องธุรการที่เจาะจง มองปัญหาจากระดับที่นามธรรมยิ่งขึ้น กลับทำให้มองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วมองกู้ ชิงอิ๋ง “แต่คุณกู้ต่างหากที่ทำให้ผมประหลาดใจอยู่บ้าง เดิมทีคิดว่าท่านจะชอบศิลปะรูปแบบคลาสสิกหรือ...ที่ ‘ปลอดภัย’ กว่านี้”

กู้ ชิงอิ๋งยิ้มเล็กน้อยเจือแววเยาะเย้ยตัวเอง “อาจจะเพราะอยู่ต่างประเทศมานานเลยชินกับการแสดงออกที่วิพากษ์วิจารณ์และสำรวจมากกว่าค่ะ และฉันคิดว่าสิ่งที่ทรงพลังอย่างแท้จริงมักจะซ่อนอยู่เบื้องหลังการพินิจพิจารณาที่ทำให้รู้สึกไม่สบายใจเหล่านั้น”

หลินเฟิงพยักหน้าเห็นด้วย

ในวินาทีนี้ แสงไฟสีเหลืองนวลในร้านกาแฟ เสียงฝนที่โปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง และผู้หญิงที่สามารถสนทนาทางจิตวิญญาณในระดับสูงกับเขาได้ที่อยู่ตรงข้าม ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความสงบและความสบายใจในชีวิตส่วนตัวที่ห่างหายไปนาน

ฝนเริ่มซาลง ทั้งสองคนจึงลุกขึ้นเตรียมจะกลับ

ที่หน้าประตูหอศิลป์ รถราชการของหลินเฟิงได้จอดรออยู่อย่างเงียบๆ แล้ว

“วันนี้มีความสุขมาก ขอบคุณคุณกู้ที่มาดูนิทรรศการที่ยอดเยี่ยมเป็นเพื่อนผม” น้ำเสียงของหลินเฟิงอ่อนโยน

“ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณท่านค่ะ ท่านรองเลขาธิการหลิน การได้พูดคุยกับท่านทำให้ได้รับประโยชน์อย่างยิ่ง” ในใจของกู้ ชิงอิ๋งรู้สึกอาลัยอยู่บ้าง แต่ภายนอกยังคงวางตัวได้อย่างเหมาะสม

หลินเฟิงเปิดประตูรถ ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ เขาหันกลับมาพูดกับเธอว่า “สัปดาห์หน้าทางมณฑลจะมีการสัมมนาเกี่ยวกับเศรษฐกิจดิจิทัลเสริมพลังอุตสาหกรรมวัฒนธรรม หากคุณกู้มีเวลา ก็ยินดีเชิญเข้าร่วมนะครับ บางทีอาจจะนำมุมมองใหม่ๆ มาให้ได้”

นี่ไม่ใช่คำเชิญอย่างเป็นทางการ แต่เหมือนกับการแบ่งปันและนัดหมายระหว่างเพื่อนมากกว่า

ดวงตาของกู้ ชิงอิ๋งสว่างวาบขึ้น รีบพยักหน้าทันที “ได้ค่ะ ฉันจะไปให้ตรงเวลาแน่นอน”

รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปรวมเข้ากับกระแสรถราที่เปียกชื้น

กู้ ชิงอิ๋งยืนอยู่ที่เดิม มองดูทิศทางที่รถหายไป มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว

การ “พบกันโดยบังเอิญ” และการสนทนาในครั้งนี้ มีประสิทธิภาพในการลดระยะห่างระหว่างเธอกับหลินเฟิงได้มากกว่าการพบปะอย่างเป็นทางการใดๆ

ระหว่างพวกเขาทั้งสอง ดูเหมือนจะได้สร้าง “มิตรภาพ” ที่มั่นคงยิ่งขึ้นขึ้นมา ซึ่งตั้งอยู่บนพื้นฐานของความสนใจร่วมกันและการสอดคล้องกันทางสติปัญญา

เธอรู้ว่าหนทางสายนี้ยังอีกยาวไกล แต่อย่างน้อยเธอก็ได้ก้าวเข้าสู่ส่วนหนึ่งของโลกส่วนตัวของเขาได้สำเร็จด้วยวิธีการที่เขาสามารถยอมรับและชื่นชมได้แล้ว

สำหรับชายที่ความคิดลึกซึ้งดุจมหาสมุทรคนนั้น นี่ถือเป็นความก้าวหน้าที่ยอดเยี่ยมแล้ว

ฝนของเจียงโจวดูเหมือนจะอ่อนโยนขึ้นมาด้วย