บทที่ 57 คลื่นลมปะทุ ยืนหยัดดุจเสาหลัก

การก่อสร้างมณฑลต้นแบบ “บรอดแบนด์ไชน่า” ดำเนินไปอย่างเข้มข้น กฎเกณฑ์และมาตรฐานที่หลินเฟิงเป็นผู้จัดทำขึ้นค่อยๆ กลายเป็น “กฎทอง” ในแวดวงเทคโนโลยีสารสนเทศของมณฑลจงโจว

ทว่าไม้ที่เด่นย่อมต้องต้านลม การที่เขาทลายโครงสร้างผลประโยชน์เก่าและสนับสนุนพลังใหม่ขึ้นมา ในที่สุดก็ได้กระทบกระเทือนผลประโยชน์หลักของกลุ่มอำนาจบางกลุ่ม กระแสใต้น้ำเริ่มรวมตัวกันเป็นวังวน

จดหมายร้องเรียนที่ไม่ระบุชื่อฉบับหนาฉบับหนึ่งถูกส่งไปยังคณะกรรมการตรวจสอบวินัยของมณฑล ผู้นำหลักของคณะกรรมการพรรคมณฑล และกระทรวงที่เกี่ยวข้องของประเทศพร้อมๆ กัน

ในจดหมายได้แจกแจง “ข้อกล่าวหา” หลักๆ ของหลินเฟิงไว้หลายข้อ ในการอนุมัติโครงการมณฑลต้นแบบมีพฤติกรรม “เล่นพรรคเล่นพวก” ให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับบริษัทเกิดใหม่สองสามแห่งเช่น “จงโจวซวิ่นเจี๋ย” กีดกันบริษัทเก่าแก่ในท้องถิ่นที่มีความสามารถ มีความสัมพันธ์ “คลุมเครือ” กับหลงเถิงกรุ๊ป โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีความใกล้ชิดสนิทสนมกับกู้ ชิงอิ๋ง ลูกสาวของประธานกรรมการเกินควร มีข้อสงสัยเรื่องการส่งผ่านผลประโยชน์

ชีวิตส่วนตัวของเขา “ฟุ่มเฟือย” เข้าออกสถานที่หรูหราอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งไม่สอดคล้องกับรายได้ของข้าราชการ

เนื้อหาในจดหมายดูเหมือนจะละเอียดถี่ถ้วน แต่แท้จริงแล้วเต็มไปด้วยการคาดเดาอย่างไร้หลักฐานและการตีความในแง่ร้าย แต่เมื่อนำมารวมกันกลับมีพลังทำลายล้างสูงทีเดียว

ไม่นานนัก หลินเฟิงก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติเล็กน้อย

หัวหน้าหน่วยงานบางท่านที่เคยติดต่อกันอย่างใกล้ชิด ท่าทีก็กลับกลายเป็นคลุมเครืออยู่บ้าง

ในบริเวณคณะกรรมการพรรคมณฑล บางครั้งก็จะเจอกับสายตาที่แฝงไปด้วยความหมายที่ซับซ้อน

ท่านอธิบดีเจิ้งก็ได้โทรศัพท์เข้ารหัสมาจากเยียนจิง เตือนเขาเป็นนัย “หลินเฟิง ไม้ที่เด่นในป่าย่อมถูกลมโค่น สถานการณ์ที่จงโจวซับซ้อน มีคนอยู่ไม่สุขแล้ว ท่านต้องเตรียมตัวไว้บ้าง ทำอะไรต้องระมัดระวัง โดยเฉพาะ...ระวังเรื่องขอบเขต”

หลินเฟิงวางโทรศัพท์ลง สีหน้าสงบนิ่ง เขาทราบดีว่าสักวันหนึ่งจะต้องมีวันนี้

เขาประพฤติตนอย่างถูกต้องเที่ยงตรง พร้อมรับการตรวจสอบ

แต่เขาก็เข้าใจว่าการตรวจสอบเช่นนี้แม้สุดท้ายจะพิสูจน์ได้ว่าบริสุทธิ์ แต่แรงกดดันจากความคิดเห็นของสาธารณชนและความล่าช้าของงานในระหว่างกระบวนการก็เพียงพอที่จะสร้างความเสียหายอย่างใหญ่หลวงให้กับการก่อสร้างมณฑลต้นแบบได้

หลินเฟิงไม่ได้สติแตก และไม่ได้วิ่งเต้นสืบข่าวไปทั่ว

เขายังคงเข้าออกงานตรงเวลาเหมือนเช่นเคย เป็นประธานการประชุม ตรวจเอกสาร ผลักดันงานต่างๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เพียงแต่ในการประชุมภายในของสำนักงานคณะทำงานผู้นำครั้งหนึ่ง เขาได้เน้นย้ำเป็นพิเศษ “การก่อสร้างมณฑลต้นแบบเป็นเรื่องใหญ่ที่คณะกรรมการพรรคมณฑลและรัฐบาลมณฑลได้กำหนดไว้ โครงการทั้งหมดต้องปฏิบัติตามหลักการเปิดเผย ยุติธรรม และเป็นธรรมอย่างเคร่งครัด พร้อมรับการตรวจสอบทุกรูปแบบ งานของพวกเราต้องสมกับเงินลงทุนของประเทศ ต้องสมกับความคาดหวังของประชาชนชาวจงโจว”

คำพูดนี้เป็นทั้งข้อเรียกร้องต่อทีมงาน เป็นทั้งความยึดมั่นในใจของเขา และยังเป็นการตอบโต้คู่ต่อสู้ที่ซ่อนอยู่ในเงามืดอีกด้วย

เขาจงใจลดการติดต่อที่ไม่เกี่ยวกับงานกับกู้ ชิงอิ๋งลง กระทั่งการสัมมนาเกี่ยวกับเศรษฐกิจดิจิทัลครั้งนั้น เขาก็เข้าร่วมในฐานะราชการเท่านั้น การพูดคุยกับกู้ ชิงอิ๋งก็จำกัดอยู่แค่เนื้อหาในการประชุม

เขาไม่ต้องการที่จะมอบข้ออ้างให้ฝ่ายตรงข้ามใช้โจมตีได้มากขึ้นเพราะความสัมพันธ์ส่วนตัว

กู้ ฮั่นตงย่อมได้ยินข่าวลือมาเช่นกัน เขาพูดกับลูกสาวด้วยความกังวล “ชิงอิ๋ง ในเวลานี้ลูกต้องระวังตัวหลีกเลี่ยงข้อครหา ท่านรองเลขาธิการหลินเป็นคนทำงานใหญ่ แต่สนามการเมืองนั้นอันตราย พวกเราจะไปสร้างความเดือดร้อนให้เขาไม่ได้”

แต่กู้ ชิงอิ๋งกลับดูเยือกเย็นเป็นพิเศษ

เธอเข้าใจในตัวตนของหลินเฟิง และยิ่งเชื่อมั่นในความสามารถของเขา

เนื้อหาในจดหมายร้องเรียนในสายตาของเธอนั้นเต็มไปด้วยช่องโหว่ โดยเฉพาะเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหลินเฟิงนั้นเป็นเรื่องไร้สาระโดยสิ้นเชิง

แต่เธอก็รู้ว่าคำพูดของคนน่ากลัว

“คุณพ่อคะ หนูรู้ว่าควรทำตัวอย่างไร” แววตาของกู้ ชิงอิ๋งแน่วแน่ “ยิ่งอยู่ในช่วงเวลาแบบนี้ พวกเรายิ่งถอยไม่ได้ การที่หลงเถิงมีส่วนร่วมในการก่อสร้างมณฑลต้นแบบเป็นการกระทำทางธุรกิจที่เปิดเผยและยุติธรรม อาศัยเทคโนโลยีและความสามารถ หากพวกเราถอยเพราะต้องการหลีกเลี่ยงข้อครหา กลับจะยิ่งดูเหมือนว่าในใจมีอะไรปิดบังอยู่ และยิ่งจะเป็นการยืนยันข่าวลือเหล่านั้น”

เธอไม่ได้ติดต่อหลินเฟิงโดยตรง แต่กลับทุ่มเทให้กับงานของสถาบันวิจัยหลงเถิงมากยิ่งขึ้น พัฒนาแพลตฟอร์มอินเทอร์เน็ตอุตสาหกรรมและปรับปรุงโซลูชันความปลอดภัยของข้อมูลให้หนักแน่นยิ่งขึ้น ใช้ผลงานที่เป็นรูปธรรมมาพิสูจน์คุณค่าของหลงเถิง และเป็นการสนับสนุนแนวทาง “การเสริมพลังอุตสาหกรรม” ที่หลินเฟิงสนับสนุนโดยอ้อม

ขณะที่ข่าวลือเรื่องการตรวจสอบยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น จุดเปลี่ยนที่ไม่คาดคิดก็ปรากฏขึ้น

“จงโจวซวิ่นเจี๋ย” อาศัยผลงานอันยอดเยี่ยมในโครงการต้นแบบชุดแรก—ระยะเวลาการก่อสร้างเร็วกว่ากำหนด 15% ประหยัดต้นทุนไป 10% และคุณภาพของงานได้รับการประเมินในระดับดีเยี่ยม—ได้รับรางวัลนวัตกรรมทางเทคนิคจากสมาคมอุตสาหกรรมแห่งชาติ

สื่อกระแสหลักของประเทศได้รายงานเรื่องนี้ โดยยกให้เป็นกรณีศึกษาต้นแบบภายใต้ยุทธศาสตร์ “บรอดแบนด์ไชน่า” ที่อาศัยนวัตกรรมทางเทคนิคเพื่อเอาชนะตลาด

รายงานข่าวชิ้นนี้เปรียบดั่งการตบหน้าฉาดใหญ่ ใส่ข้อกล่าวหาเรื่อง “เล่นพรรคเล่นพวก” และ “กีดกันบริษัทที่มีความสามารถ” ที่ถูกระบุไว้ในจดหมายร้องเรียนได้อย่างจัง เพราะ “ความสามารถ” นั่นแหละ คือการปกป้องตัวเองที่ดีที่สุด

ในขณะเดียวกัน รายงานการตรวจสอบตามวาระการใช้เงินทุนพิเศษชุดแรกของมณฑลต้นแบบโดยกรมตรวจสอบบัญชีของมณฑลก็ได้ออกมาอย่างเป็นทางการ

รายงานแสดงให้เห็นว่าการบริหารจัดการเงินทุนเป็นไปตามระเบียบ มีประสิทธิภาพสูง และไม่พบปัญหาการกระทำผิดกฎหมายหรือผิดวินัยใดๆ

ส่วนการตรวจสอบชีวิตส่วนตัวของหลินเฟิงยิ่งแล้วใหญ่ ไม่ต้องพูดถึง

สถานที่ “ฟุ่มเฟือย” ที่เขาไปนั้นเป็นเพียงการบริโภคทางวัฒนธรรมตามปกติ สถานะบัญชีส่วนตัวและทรัพย์สินของครอบครัว หลังจากผ่านการตรวจสอบเบื้องต้นแล้วก็ขาวสะอาดไร้ที่ติ

พายุที่โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างรุนแรงนี้ ได้สลายไปอย่างรวดเร็วเมื่ออยู่ต่อหน้าการรับมือที่สุขุมของหลินเฟิงและความจริง

มันไม่เพียงแต่จะไม่สามารถทำร้ายหลินเฟิงได้แม้แต่น้อย แต่กลับเปรียบเสมือนหินลองทอง ที่ได้ทดสอบความแข็งแกร่งของกฎเกณฑ์ที่เขากำหนดขึ้น พิสูจน์ถึงศักยภาพการเติบโตของพลังใหม่ที่เขายืนกรานที่จะสนับสนุน และยังทำให้ผู้คนจำนวนมากขึ้นได้เห็นว่าใครคือผู้ปฏิบัติงานที่ทุ่มเทเพื่อส่วนรวมและกล้ารับผิดชอบอย่างแท้จริง

หลังจากผ่านศึกครั้งนี้ไป สถานะของหลินเฟิงในมณฑลจงโจวยิ่งมั่นคงขึ้น บารมีไม่ลดลงแต่กลับเพิ่มสูงขึ้น

เย็นวันหนึ่งหลังจากที่พายุสงบลง หลินเฟิงได้ส่งข้อความไปหากู้ ชิงอิ๋งด้วยตนเอง เนื้อหาเรียบง่าย “นิทรรศการดีมาก ครั้งหน้ามีงานใหม่ค่อยนัดกันอีก”

ไม่ได้มีการกล่าวถึงเรื่องการตรวจสอบใดๆ ราวกับว่ามันเป็นเพียงเหตุการณ์แทรกซ้อนที่ไม่สำคัญ

กู้ ชิงอิ๋งมองดูข้อความนี้แล้วยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ แล้วตอบกลับไปว่า “ค่ะ”

คำเดียวคำนี้ แบกรับไว้ซึ่งความเข้าใจ ความไว้วางใจ และความเข้าขากันที่ไม่ต้องเอ่ยเป็นคำพูดทั้งหมด

หลินเฟิงยืนอยู่ริมหน้าต่างห้องทำงาน มองดูท้องฟ้าที่สดใสหลังฝนซา แสงสุดท้ายของวันสาดส่องเป็นหมื่นสาย

เขารู้ว่าแม้ อุปสรรคเบื้องหน้าจะถูกขจัดไปแล้ว แต่ศัตรูที่ซ่อนอยู่ในเงามืดจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หนทางในอนาคตยังคงเต็มไปด้วยความท้าทาย

แต่เขาก็ไม่หวาดหวั่น

เขามีความมุ่งมั่นที่จะบริหารประเทศและช่วยเหลือประชาชน มีความสามารถในการวางแผนและตัดสินใจ มีกระดูกสันหลังที่ยึดมั่นในหลักการ และตอนนี้ดูเหมือนจะยังมี... “มิตรภาพ” ที่สามารถเข้าใจซึ่งกันและกันและคอยสนับสนุนอย่างเงียบๆ เพิ่มขึ้นมาอีกอย่างหนึ่ง

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกว่าตนเองบนเส้นทางที่เต็มไปด้วยขวากหนามและเกียรติยศนี้ ไม่ได้เดินอยู่เพียงลำพัง