บทที่ 60 สายธารหล่อเลี้ยงสรรพสิ่ง อำนาจประจักษ์ในความเงียบ

อำนาจในระบบราชการ ไม่ได้แสดงออกผ่านการออกคำสั่งและการมีผู้คนห้อมล้อมเสมอไป ส่วนใหญ่แล้วมันเป็นเหมือนอากาศที่อยู่ทุกหนทุกแห่ง และปรากฏให้เห็นอย่างเงียบๆ ในรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ

แปดโมงเช้า หลินเฟิงเดินเข้ามาในอาคารคณะกรรมการพัฒนาดิจิทัลมณฑล

ยามรักษาการณ์ยืนตรงทำความเคารพ ในแววตาเต็มไปด้วยความนอบน้อมที่เหนือกว่าการปฏิบัติต่อผู้บริหารคนอื่นๆ อยู่มาก

ที่หน้าลิฟต์ ข้าราชการจากกองอื่นสองสามคนกำลังยืนรออยู่ เมื่อเห็นหลินเฟิงก็รีบหลีกทางให้ทันที บนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มที่ทั้งอบอุ่นและแฝงด้วยความเกร็งเล็กน้อย “ท่านผู้อำนวยการหลิน อรุณสวัสดิ์ครับ!”

“อรุณสวัสดิ์ครับ” หลินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วก้าวเข้าลิฟต์ไป

ผู้อำนวยการสำนักงานของเขาได้จัดเตรียมเอกสารสำหรับวันนั้นไว้บนโต๊ะทำงานเรียบร้อยแล้ว

ตะกร้าเอกสารถูกแบ่งออกเป็นสามกอง บนสุดคือเอกสารด่วนและรายงานสำคัญที่ต้องให้เขาลงนามอนุมัติทันที

ตรงกลางคือรายงานประจำวันและเอกสารการประชุม ส่วนล่างสุดคือเอกสารทั่วไปที่เขาต้อง “รับทราบ”

การแบ่งประเภทเช่นนี้ไม่ได้มีกฎระเบียบที่ชัดเจน แต่เป็นสิ่งที่ผู้อำนวยการสำนักงานจัดทำขึ้นเองตามความเคยชินในการทำงานของหลินเฟิงและการจับประเด็นความสำคัญของเอกสารได้อย่างแม่นยำ

เอกสารใดๆ ที่ระบุว่า “เรียน ท่านผู้อำนวยการหลิน คณะกรรมการพัฒนาดิจิทัลมณฑล เป็นการส่วนตัว” หรือเกี่ยวข้องกับโครงการสำคัญ จะถูกคัดแยกออกมาต่างหากที่ห้องเอกสารลับและส่งตรงถึงโต๊ะทำงานของเขาด้วยความเร็วสูงสุด โดยข้ามขั้นตอนที่อาจจะทำให้ล่าช้าไปได้หลายชั้น

“เส้นทางพิเศษ” ในการส่งผ่านข้อมูลเช่นนี้ คือการแสดงออกพื้นฐานที่สุดของการทำงานของอำนาจ

คณะกรรมการพัฒนาดิจิทัลมณฑลจัดการประชุมประสานงานหน่วยงานเกี่ยวกับการปฏิรูปการจัดสรรปัจจัยข้อมูลตามกลไกตลาด ผู้เข้าร่วมประชุมมีทั้งรองผู้อำนวยการหรือผู้อำนวยการกองจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เช่น คณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปมณฑล กรมอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศ กรมการคลัง และกรมกำกับดูแลตลาด

หลินเฟิงในฐานะประธานการประชุม นั่งอยู่หัวโต๊ะ เขาพูดไม่มาก ส่วนใหญ่จะใช้เวลาในการรับฟัง

แต่เมื่อเขาเสนอความคิดเห็นที่เป็นแนวทางในประเด็นที่เจาะจงบางอย่าง เช่น มาตรฐานการคิดค่าบริการของแพลตฟอร์มการซื้อขายข้อมูล บรรยากาศในที่ประชุมก็จะเปลี่ยนไปในทันที

ผู้อำนวยการกองจากกรมการคลังที่ก่อนหน้านี้ยังคงยืนกรานเหตุผลและเป็นตัวแทนผลประโยชน์ของหน่วยงานตนเอง ก็จะรีบปรับน้ำเสียงทันที “แนวคิดของท่านผู้อำนวยการหลินนี้ให้ข้อคิดที่ดีมาก กรมการคลังของพวกเราเห็นด้วยอย่างเต็มที่ จะนำแนวทางนี้ไปคำนวณและปรับปรุงแผนการใหม่อีกครั้งครับ”

รองอธิบดีจากคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปก็จะเสริม “ท่านผู้อำนวยการหลินมองการณ์ไกล เช่นนี้ไม่เพียงแต่จะรับประกันการดำเนินงานที่ยั่งยืนของแพลตฟอร์มได้ แต่ยังสามารถลดต้นทุนของบริษัทและกระตุ้นพลังของตลาดได้อีกด้วย คณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปของพวกเราจะให้ความร่วมมืออย่างเต็มที่ จะให้การสนับสนุนในด้านการอนุมัติโครงการและการวางแผนครับ”

การแสดงท่าทีของพวกเขาไม่ใช่แค่การเห็นด้วยตามน้ำ แต่มาจากการรับรู้ที่ชัดเจนถึงทรัพยากรที่ตำแหน่งของหลินเฟิงกุมอยู่ ความคิดเห็นของเขาในระดับมากได้กลายเป็นตัวแทนทิศทางการตัดสินใจของมณฑลไปแล้ว

สิ่งที่ผู้เข้าร่วมประชุมกำลังแย่งชิงกัน ไม่ใช่แค่เรื่องถูกผิดอีกต่อไป แต่คือการแย่งชิงตำแหน่งที่เป็นประโยชน์ยิ่งขึ้นให้กับหน่วยงานของตนเองภายในกรอบที่หลินเฟิงได้กำหนดไว้

เอกสารคำร้องฉบับหนึ่งจากเมืองหนึ่งในสังกัด เกี่ยวกับการขอจัดตั้ง “เขตสาธิตการเสริมพลังอุตสาหกรรมดั้งเดิมด้วยอินเทอร์เน็ตอุตสาหกรรม” ระดับมณฑล

เอกสารตามขั้นตอนได้ถูกส่งไปยังรองผู้อำนวยการจางอวิ๋นที่กำกับดูแลก่อน จางอวิ๋นได้เสนอความคิดเห็นสนับสนุนเบื้องต้น เอกสารถูกส่งมายังโต๊ะของหลินเฟิง

หลินเฟิงอ่านอย่างละเอียดแล้วจึงเขียนความเห็นลงไปด้านหลังความคิดเห็นของจางอวิ๋นด้วยลายมือที่สุขุมและทรงพลังอันเป็นเอกลักษณ์ของเขา

“เห็นชอบในหลักการตามความคิดเห็นของสหายจางอวิ๋น เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับผลสำเร็จของการก่อสร้างมณฑลต้นแบบและภาพรวมของการเปลี่ยนแปลงทางอุตสาหกรรม ต้องให้ความสำคัญอย่างยิ่ง ขอให้สหายจางอวิ๋นเป็นแกนนำ ประสานงานกับกรมอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศและเมืองที่เกี่ยวข้อง ลงรายละเอียดแผนการดำเนินงานให้ชัดเจนยิ่งขึ้น กำหนดตารางเวลา แผนงาน และการแบ่งความรับผิดชอบให้ชัดเจน เพื่อให้แน่ใจว่าสามารถนำไปปฏิบัติได้และเห็นผลเป็นรูปธรรม ทรัพยากรที่จำเป็นให้คณะกรรมการพัฒนาดิจิทัลมณฑลเป็นผู้ประสานงานภาพรวม หลินเฟิง”

ความเห็นที่ดูเหมือนจะธรรมดาเช่นนี้ เมื่อถูกส่งออกไปก็จะกลายเป็นคำสั่งปฏิบัติการที่ทรงพลังในทันที

ผู้นำหลักของเมืองจะลงมากำกับดูแลด้วยตนเอง กรมอุตสาหกรรมและเทคโนโลยีสารสนเทศจะจัดตั้งคณะทำงานเฉพาะกิจขึ้นมา หน้าที่การประสานงานและความสามารถในการจัดสรรทรัพยากรของคณะกรรมการพัฒนาดิจิทัลมณฑลจะถูกนำมาใช้อย่างเต็มที่

“ความคิด” ที่เดิมทีอาจจะหยุดอยู่แค่บนกระดาษ เพราะความเห็นนี้ของหลินเฟิง ก็ได้เปลี่ยนไปเป็น “เรื่องจริง” ที่ต้องร่วมมือกันผลักดันในระดับทั้งมณฑลอย่างรวดเร็ว

น้ำหนักของทุกตัวอักษรในความเห็นนั้นล้วนมาจากพลังขององค์กรอันมหาศาลและการควบคุมทรัพยากรที่อยู่เบื้องหลังเขา

วันหยุดสุดสัปดาห์ หลินเฟิงสวมชุดลำลองเดินเล่นอยู่ในสวนสาธารณะใกล้กับบ้านพักของคณะกรรมการพรรคมณฑล

เขาเดินสวนกับรองอธิบดีท่านหนึ่งจากกรมวัฒนธรรมมณฑล อีกฝ่ายเห็นได้ชัดว่าพักอยู่ที่นี่เช่นกัน

“ท่านผู้อำนวยการหลิน มาเดินเล่นหรือครับ” รองอธิบดีกรมวัฒนธรรมหยุดฝีเท้าเอง รอยยิ้มเป็นมิตร

“ท่านอธิบดีหลี่ ใช่ครับ อากาศดี” หลินเฟิงยิ้มตอบ

“ท่านผู้อำนวยการหลิน กรมของพวกเราช่วงนี้กำลังทำแผนโครงการ ‘พิพิธภัณฑ์ดิจิทัล’ อยู่ครับ อยากจะใช้เทคโนโลยีสารสนเทศสมัยใหม่มาทำให้โบราณวัตถุมีชีวิตขึ้นมา ซึ่งตรงกับเศรษฐกิจดิจิทัลที่ท่านดูแลอยู่พอดี เมื่อไหร่จะสะดวกครับ ผมจะให้ทีมโครงการไปรายงานให้ท่านฟัง ขอให้ท่านช่วยชี้แนะแนวทางให้หน่อย”

น้ำเสียงของท่านอธิบดีหลี่อ่อนน้อมเจือไปด้วยการร้องขอ

นี่ไม่ใช่การรายงานการทำงานอย่างเป็นทางการ แต่เป็นการยอมรับและพึ่งพาอิทธิพลในตำแหน่งหน้าที่ของหลินเฟิงอย่างไม่เป็นทางการ

แม้จะไม่ใช่แวดวงที่เขากำกับดูแลโดยตรง แต่ขอเพียงแค่เกี่ยวข้องกับ “ดิจิทัล” และ “เทคโนโลยีสารสนเทศ” หน่วยงานที่เกี่ยวข้องก็จะเข้ามาขอการสนับสนุนและคำแนะนำจากเขาโดยอัตโนมัติ หวังว่าจะได้อาศัยแพลตฟอร์มและทรัพยากรของคณะกรรมการพัฒนาดิจิทัลมณฑลเพื่อผลักดันงานของตนเอง

รายละเอียดในชีวิตประจำวันเหล่านี้เป็นดั่งชิ้นส่วนของจิ๊กซอว์ ร่วมกันวาดภาพอำนาจที่แท้จริงของหลินเฟิงในมณฑลจงโจวขึ้นมา

มันไม่ได้อยู่ที่การแสดงออกที่โอ่อ่า แต่อยู่ที่ลำดับความสำคัญในการส่งผ่านข้อมูล อยู่ที่การยอมรับอย่างเงียบๆ บนโต๊ะประชุม อยู่ที่พลังขับเคลื่อนอันมหาศาลที่สามารถกระตุ้นได้ด้วยความเห็นเพียงฉบับเดียว และยิ่งไปกว่านั้นคือการยอมรับและพึ่งพาขอบเขตอิทธิพลของเขาโดยปริยายของเพื่อนร่วมงานในระบบราชการ

อำนาจเช่นนี้ได้ฝังลึกเข้าไปในเนื้อเยื่อของระบบการปกครองของมณฑลจงโจวแล้ว หล่อเลี้ยงสรรพสิ่งอย่างเงียบงัน แต่กลับอยู่ทุกหนทุกแห่ง แข็งแกร่งและทรงพลัง

หลินเฟิงเพลิดเพลินกับช่วงเวลาว่างในวันหยุดสุดสัปดาห์นี้ แต่ในใจกลับกระจ่างแจ้งดุจกระจกเงา

เขาทราบดีว่า “อำนาจ” ที่อยู่ทุกหนทุกแห่งนี้มาจากไหน และยังทราบดีถึงความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่อยู่เบื้องหลังอำนาจนี้

ทุกย่างก้าวของเขาล้วนมั่นคงและเยือกเย็น เพราะสิ่งที่เขาใฝ่หาไม่เคยเป็นอำนาจในตัวเอง แต่คือการอาศัยอำนาจนี้ไปบรรลุพิมพ์เขียวอันยิ่งใหญ่เกี่ยวกับยุคดิจิทัลนั้น

แสงแดดในสวนสาธารณะกำลังพอดี สาดส่องลงบนใบหน้าที่สงบนิ่งและแน่วแน่ของเขา