บทที่ 61 พิมพ์เขียวเริ่มคลี่คลาย ฟ้าคำรามกึกก้อง

ในการประชุมระดับสูงภายในของคณะกรรมการพัฒนาดิจิทัลมณฑลจงโจวครั้งหนึ่ง หลินเฟิงได้เสนอแผนการที่บ่มเพาะมานานชื่อว่า “แนวคิดเบื้องต้นเกี่ยวกับการวางแผนก่อสร้าง ‘จงโจวดิจิทัลแวลลีย์’”

แผนการฉบับนี้เป็นดั่งการโยนหินก้อนใหญ่ลงในทะเลสาบอันสงบนิ่ง ก่อให้เกิดคลื่นลมพันชั้นภายในคณะกรรมการในทันที

บนจอโปรเจกเตอร์ฉายภาพพิมพ์เขียวอันยิ่งใหญ่ของ “ดิจิทัลแวลลีย์” ซึ่งกำหนดให้ตั้งอยู่ติดกับเขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงของเมืองหลวงเจียงโจว มีพื้นที่ตามแผนประมาณ 20 ตารางกิโลเมตร

เป้าหมายหลักคือการสร้างกลุ่มนิเวศอุตสาหกรรมดิจิทัลที่รวบรวมสำนักงานใหญ่ระดับภูมิภาคของบริษัทอินเทอร์เน็ต ศูนย์วิจัยและพัฒนา ศูนย์ข้อมูล และศูนย์บ่มเพาะนวัตกรรมการใช้งานไว้ด้วยกัน

หลินเฟิงยืนอยู่หน้าเวที สายตาสงบนิ่ง แต่น้ำเสียงกลับเจือไปด้วยความเด็ดขาดที่มิอาจโต้แย้งได้

“สหายทุกท่าน การก่อสร้างมณฑลต้นแบบ ‘บรอดแบนด์ไชน่า’ ได้วางรากฐานโครงสร้างพื้นฐานด้านข้อมูลที่ดีให้กับพวกเรา”

“แต่แค่มี ‘ถนน’ ยังไม่พอ พวกเรายังต้องมี ‘รถดีๆ’ ที่วิ่งอยู่บนถนน และยิ่งต้องบ่มเพาะ ‘ผืนดิน’ และสภาพแวดล้อมที่สามารถสร้าง ‘รถดีๆ’ ได้! ‘จงโจวดิจิทัลแวลลีย์’ ก็คือการที่จะกลายเป็นผืนดินเช่นนั้น!”

จากนั้นเขาก็ได้เสนอแนวคิดนโยบายสิทธิพิเศษที่ล้ำหน้าเกินกว่าความเข้าใจทั่วไปในประเทศขณะนั้นหลายประการ

• สิทธิพิเศษทางภาษี สำหรับสำนักงานใหญ่ระดับภูมิภาคและศูนย์วิจัยและพัฒนาของบริษัทอินเทอร์เน็ตที่เข้ามาตั้งหลักแหล่ง จะได้รับการยกเว้นภาษีเงินได้นิติบุคคลในสามปีแรก และลดหย่อนครึ่งหนึ่งในสามปีถัดไป สำหรับบุคลากรทางเทคนิคหลัก ส่วนของภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาที่ต้องชำระให้ท้องถิ่นจะได้รับการคืนเต็มจำนวน

• การส่งเสริมบุคลากร สร้าง “อพาร์ตเมนต์สำหรับบุคลากรดิจิทัล” ให้เช่าหรือขายในราคาที่ต่ำกว่าตลาดมากสำหรับบุคลากรระดับสูงที่มีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไข ให้ “ช่องทางพิเศษ” สำหรับการเข้าศึกษาของบุตรและการจ้างงานของคู่สมรส

• การสนับสนุนด้านข้อมูล ภายใต้เงื่อนไขการรับประกันความปลอดภัยและการปฏิบัติตามกฎระเบียบ สำรวจการเปิดข้อมูลภาครัฐและข้อมูลสาธารณูปโภคบางส่วนอย่างมีเงื่อนไขให้กับบริษัทที่เข้ามาตั้งหลักแหล่ง เพื่อใช้เป็น “เชื้อเพลิง” ในการวิจัยและพัฒนาและนวัตกรรมการใช้งาน

• การสนับสนุนทางการเงิน จัดตั้ง “กองทุนชี้นำการพัฒนาอุตสาหกรรมดิจิทัลแวลลีย์” ขนาดใหญ่ เพื่อสนับสนุนบริษัทเชิงนวัตกรรมที่มีศักยภาพภายในอุทยานโดยตรงด้วยวิธีการลงทุนในหุ้นและอื่นๆ

นโยบายเหล่านี้ แม้จะนำไปใช้ในอีกสิบกว่าปีข้างหน้าก็ยังถือว่าน่าดึงดูดอย่างยิ่ง

การนำเสนอขึ้นมาในช่วงต้นศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด ความกล้าหาญและความล้ำหน้าของมันไม่ต่างอะไรกับการเกิดแผ่นดินไหวทางความคิด

จุดประสงค์ของหลินเฟิงชัดเจนมาก นั่นคือการใช้ความได้เปรียบแบบ “ไม่สมมาตร” เพื่อชดเชยข้อด้อยของจงโจวในด้านที่ตั้งทางภูมิศาสตร์และรากฐานทางอุตสาหกรรม และบรรลุ “การแซงทางโค้ง” ในเศรษฐกิจดิจิทัล

ทันทีที่แผนการถูกเสนอขึ้น บรรยากาศในห้องประชุมก็พลันเคร่งขรึมลง

รองผู้อำนวยการอาวุโสท่านหนึ่งของคณะกรรมการพัฒนาดิจิทัลมณฑล ซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสที่ย้ายมาจากคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปมณฑล ขมวดคิ้วเป็นคนแรก “ท่านผู้อำนวยการหลิน แนวคิดนี้...ก้าวเดินจะใหญ่เกินไปหรือไม่ การลดหย่อนภาษีในระดับสูงขนาดนี้จะไม่ทำให้รายได้ทางการคลังลดลงอย่างมากหรือ มณฑลจงโจวของพวกเราเป็นมณฑลที่ต้องรับการสนับสนุนทางการคลังจากส่วนกลางอยู่แล้ว สภาพคล่องก็ไม่ได้ดีนัก!”

กรรมการอีกท่านหนึ่งที่รับผิดชอบการประสานงานกับกรมการคลังพูดเสริม “แล้วก็อพาร์ตเมนต์สำหรับบุคลากรนี้ ที่ดินและต้นทุนการก่อสร้างจะมาจากไหน การบริหารจัดการในภายหลังจะทำอย่างไร นี่จะไม่กลายเป็นภาระทางการคลังใหม่หรือ”

“การเปิดข้อมูลรึ” กรรมการที่มีพื้นฐานด้านเทคนิคท่านหนึ่งก็แสดงความกังวล “เส้นตายด้านความปลอดภัยจะควบคุมอย่างไร หากเกิดเรื่องขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ!”

เสียงกังขาดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง ประเด็นหลักมุ่งไปที่ “การตั้งเป้าสูงเกินไป ไม่สอดคล้องกับความเป็นจริง” และ “การใช้จ่ายเงินในอนาคต ความเสี่ยงมหาศาล”

ในสายตาของฝ่ายอนุรักษนิยม แผนการของหลินเฟิงนี้เป็นเหมือน “ภาพวาดที่สวยหรู” ของนักอุดมคติ เต็มไปด้วยจินตนาการที่ไม่เป็นจริงและความเสี่ยงที่ประเมินค่ามิได้

หลินเฟิงนั่งฟังอย่างเงียบๆ ไม่ได้ขัดจังหวะ บนใบหน้าไม่มีแม้แต่ความไม่พอใจ

เขาคาดการณ์ปฏิกิริยาเช่นนี้ไว้แล้ว

เมื่อรอให้เสียงกังขาซาลง หลินเฟิงจึงค่อยๆ เอ่ยขึ้น เสียงไม่ดังแต่กลับชัดเจนจนทุกคนได้ยิน

“ความกังวลของสหายทุกท่านเป็นเรื่องจริงและมีความรับผิดชอบอย่างยิ่ง แต่ผมอยากจะขอให้ทุกท่านพิจารณาปัญหาบางประการ”

เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าจอโปรเจกเตอร์แล้วชี้ไปที่แผนผัง

“ประการแรก เรื่องการคลัง พวกเราลดหย่อนภาษีในอนาคตที่มีศักยภาพ หากบริษัทไม่มา ภาษีเหล่านี้ก็ไม่มีอยู่แล้ว!”

“พวกเราใช้ผลประโยชน์ในอนาคตที่ไม่แน่นอน แลกกับการรวมตัวของอุตสาหกรรม การหลั่งไหลเข้ามาของบุคลากร และตำแหน่งงานที่เป็นรูปธรรมในปัจจุบัน บัญชีนี้ตกลงแล้วคุ้มค่าหรือไม่”

“มูลค่าอสังหาริมทรัพย์โดยรอบที่เพิ่มขึ้น การกระตุ้นการบริโภค และผลกระทบจากการขยายตัวของห่วงโซ่อุปทานที่มาจากดิจิทัลแวลลีย์ที่รุ่งเรือง ผลประโยชน์โดยรวมของมันสูงกว่าการลดหย่อนภาษีเพียงเล็กน้อยนั้นอยู่มาก!”

“ประการที่สอง เรื่องความเสี่ยง การทำอะไรก็ย่อมมีความเสี่ยง เพราะกลัวความเสี่ยงก็เลยไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า อย่างนั้นจงโจวของพวกเราก็มีแต่จะต้องตามกินฝุ่นของคนอื่นไปตลอดกาล!”

“ความปลอดภัยของข้อมูลมีปัญหา พวกเราก็สร้างกลไกการตรวจสอบและกำกับดูแลที่เข้มงวดที่สุด การคลังมีแรงกดดัน พวกเราก็ลงทุนเป็นระยะๆ นำทุนจากภาคเอกชนเข้ามา และบริหารจัดการอย่างรอบคอบ!”

สายตาของเขากวาดมองทุกคนในที่ประชุม น้ำเสียงหนักขึ้น

“ประการที่สาม และเป็นประเด็นที่สำคัญที่สุด ยุคสมัยไม่รอใคร! พื้นที่ชายฝั่งตะวันออกกำลังแย่งชิงผลประโยชน์จากยุคอินเทอร์เน็ตอย่างบ้าคลั่ง!”

“หากจงโจวของพวกเรายังคงยึดติดกับความคิดแบบดั้งเดิม ทำตามขั้นตอนไปเรื่อยๆ ก็มีแต่จะถูกทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ!”

“‘ดิจิทัลแวลลีย์’ ไม่ใช่แค่โครงการ แต่มันคือสัญญาณ คือคำประกาศ! บอกให้ทั้งประเทศกระทั่งทั้งโลกได้รู้ว่าจงโจวมีความมุ่งมั่น มีความกล้าหาญที่จะเปิดรับยุคดิจิทัล! สิ่งที่เราต้องแย่งชิงคือโอกาสในการพัฒนาในอีกสิบปีข้างหน้า!”

คำพูดของเขามีเหตุมีผล ทั้งมีความเข้าใจในความเป็นจริงอย่างชัดเจน และยังมีความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าและมีความทะเยอทะยานเชิงยุทธศาสตร์ต่ออนาคต ได้ยกระดับปัญหาทางการคลังและปัญหาความเสี่ยงธรรมดาๆ ให้กลายเป็นเรื่องในระดับยุทธศาสตร์ของการแข่งขันระดับภูมิภาคและการเลือกเส้นทางการพัฒนา

แม้การประชุมภายในจะยังไม่สามารถบรรลุข้อตกลงร่วมกันได้ แต่หลินเฟิงอาศัยอำนาจของตนเองผลักดันแผนการเข้าสู่ขั้นตอนการพิสูจน์ยืนยันโดยละเอียดในระยะต่อไปอย่างแข็งขัน

ทว่าอุปสรรคยังไม่หมดไป แต่กลับเปลี่ยนจากบนโต๊ะไปสู่ใต้โต๊ะ

กรมการคลังมณฑลได้ยื่นหนังสือแสดงความคิดเห็นที่ตั้งคำถามถึงความเป็นไปได้ของนโยบายสิทธิพิเศษทางภาษีอย่างเป็นทางการและด้วยถ้อยคำที่ระมัดระวัง

“นักเขียน” บางคนในห้องวิจัยนโยบายของคณะกรรมการพรรคมณฑล ได้แสดงความคิดเห็นในวาระที่ไม่เป็นทางการว่าแผนการนี้ “ก้าวร้าวเกินไป”

กระทั่งมีผู้บริหารเก่าที่เกษียณไปแล้วบางท่านได้แสดงความกังวลต่อผู้นำหลักของคณะกรรมการพรรคมณฑลและหลินเฟิงเองอย่างนุ่มนวลผ่านช่องทางต่างๆ ว่า “ก้าวเดินต้องมั่นคงกว่านี้”

หลินเฟิงทราบดีแก่ใจว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น

การต่อสู้ที่แท้จริงคือตอนที่นำแผนการนี้ยื่นเสนอต่อที่ประชุมคณะกรรมการประจำพรรคมณฑลเพื่อพิจารณา

เขาต้องนำเสนอแผนการที่รอบคอบและน่าเชื่อถือยิ่งขึ้นก่อนถึงเวลานั้นแย่งชิงการสนับสนุนให้มากขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งการแสดงท่าทีที่ชัดเจนของผู้นำหลักของคณะกรรมการพรรคมณฑล

พิมพ์เขียวอันยิ่งใหญ่ของ “จงโจวดิจิทัลแวลลีย์” เป็นดั่งสายฟ้าที่ฟาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ส่องสว่างหนทางเบื้องหน้า และยังเป็นลางบอกเหตุถึงพายุฝนที่จะตามมา

หลินเฟิงยืนอยู่หน้าแผนที่ทั้งมณฑลในห้องทำงานของตนเอง สายตาจับจ้องไปที่พื้นที่ที่วางแผนไว้สำหรับ “ดิจิทัลแวลลีย์” แววตาคมกริบและแน่วแน่

เขารู้ว่านี่จะเป็นศึกหนักที่สุดที่เขาต้องเผชิญนับตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งดูแลการพัฒนาเศรษฐกิจดิจิทัลของจงโจว

แต่เขาก็ไม่หวาดหวั่น เพราะในใจของเขา นี่ไม่เพียงแต่จะเกี่ยวข้องกับผลงาน แต่ยังเกี่ยวข้องกับว่าผืนดินแห่งนี้จะสามารถคว้าโอกาสทางประวัติศาสตร์ที่ยุคสมัยมอบให้และอาจจะผ่านไปอย่างรวดเร็วได้หรือไม่

ศึกครั้งนี้ เขาต้องชนะให้ได้