บทที่ 65 คำสอนของท่านเลขาธิการ

หลังจากที่โครงการ "ดิจิทัลแวลลีย์" ได้รับการอนุมัติในหลักการจากคณะกรรมการประจำพรรคมณฑลแล้ว ก็ได้เข้าสู่ขั้นตอนการเตรียมการอย่างเข้มข้น

หลินเฟิงในฐานะผู้อำนวยการสำนักงานโครงการ แทบจะใช้เวลาทุกวันอยู่ในสำนักงานชั่วคราวที่เขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูง

บ่ายวันนั้น หลินเฟิงถูกท่านเลขาธิการเจิ้ง กั๋วเทาเรียกไปที่ห้องทำงานเพื่อรายงานความคืบหน้าของโครงการ

หลังจากรายงานจบ ท่านเลขาธิการเจิ้งก็ได้ส่งสัญญาณให้เขานั่งลง แล้วรินชาให้เขาด้วยตนเอง

"เสี่ยวหลิน ช่วงนี้งานราบรื่นดีไหม" น้ำเสียงของท่านเลขาธิการเจิ้งอ่อนโยนกว่าปกติ

"ขอบคุณท่านเลขาธิการที่ห่วงใยครับ งานทุกอย่างกำลังดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ" หลินเฟิงตอบอย่างระมัดระวัง

ท่านเลขาธิการเจิ้งพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเปลี่ยนเรื่อง “ได้ยินมาว่าช่วงนี้ท่านทำงานจนดึกดื่นบ่อยๆ กระทั่งแม่ครัวที่โรงอาหารก็ยังรู้จักท่านแล้วรึ”

หลินเฟิงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย "โครงการเพิ่งจะเริ่มต้น มีเรื่องราวมากมายที่ต้องจัดการ เลยต้องใช้เวลาเพิ่มขึ้นหน่อยครับ"

"ทำงานก็ต้องทำ ชีวิตก็ต้องดูแล" ท่านเลขาธิการเจิ้งกล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ในระบบราชการ แม้จะไม่เคยมีกฎระเบียบที่ชัดเจน แต่สถานะทางครอบครัวและการสมรสของข้าราชการคนหนึ่ง มักจะส่งผลต่อการประเมินขององค์กรที่มีต่อเขา ไม่ใช่ว่าจะมีการเลือกปฏิบัติอะไรหรอกนะ แต่..."

ท่านหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเลือกใช้คำพูดที่เหมาะสมกว่า "ครอบครัวที่มั่นคง มักจะหมายถึงข้าราชการที่มีความเป็นผู้ใหญ่และมีความรับผิดชอบมากยิ่งขึ้น นี่ก็เป็นมิติหนึ่งที่องค์กรใช้ในการพิจารณา ข้าราชการเช่นกัน"

หลินเฟิงเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของท่านเลขาธิการในทันที

เขานึกถึงการประชุมคณะกรรมการประจำพรรคครั้งก่อน ที่มีผู้บริหารบางท่านแสดงความกังวลเกี่ยวกับความอ่อนวัยและสถานะโสดของเขาจริงๆ

"ท่านเลขาธิการครับ ผมเข้าใจความหมายของท่าน เพียงแต่ตอนนี้โครงการเพิ่งจะเริ่มต้นที่จริงไม่มีเวลาที่จะมาพิจารณาเรื่องส่วนตัวจริงๆ ครับ"

ท่านเลขาธิการเจิ้งยิ้ม "งานกับชีวิตไม่ใช่โจทย์ที่ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเสมอไป ผมจำได้ว่าท่านปีนี้ยี่สิบแปดแล้วใช่ไหม เป็นช่วงวัยที่ดีในการสร้างผลงาน และก็เป็นช่วงเวลาที่ดีในการสร้างครอบครัวเช่นกัน นี่ไม่ใช่งานมอบหมาย แต่ท่านก็ต้องใส่ใจไว้ด้วย"

คำพูดนี้เป็นทั้งความห่วงใยของผู้ใหญ่และยังแฝงไปด้วยการชี้แนะของผู้นำ

หลินเฟิงรู้ว่านี่คือวิธีการที่ท่านเลขาธิการเจิ้งใช้ในการสอนสั่งข้าราชการหนุ่มเช่นเขาให้เติบโตในระบบนี้ได้ดียิ่งขึ้น

ตอนเย็น หลินเฟิงทานอาหารที่โรงอาหารของหน่วยงานตามปกติ

ในตอนนั้น หลี่เสี่ยว ลูกสาวของรองเลขาธิการรัฐบาลมณฑล หลี่หมิง ก็เดินเข้ามาแล้วนั่งลงตรงข้ามเขาอย่างเป็นธรรมชาติ

"ท่านผู้อำนวยการหลิน ทานข้าวเย็นขนาดนี้อีกแล้วรึคะ" หลี่เสี่ยวยิ้มทักทาย

เธอทำงานอยู่ที่คณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปมณฑล และเคยติดต่อกับหลินเฟิงเรื่องงานมาแล้วสองสามครั้ง

"ท่านผู้อำนวยการกองหลี่ก็เหมือนกันไม่ใช่หรือครับ" หลินเฟิงยิ้มตอบ

ทั้งสองคนทานข้าวไปพลางพูดคุยเรื่องงานไปพลาง

หลี่เสี่ยวพูดขึ้นมาทันที "ได้ยินมาว่าเมื่อสองวันก่อนท่านเลขาธิการเจิ้งเรียกท่านไปพูดคุยรึคะ"

หลินเฟิงประหลาดใจเล็กน้อยกับความรอบรู้ข่าวสารของเธอ

หลี่เสี่ยวลดเสียงลง "คุณพ่อของฉันบอกว่าท่านเลขาธิการเจิ้งชื่นชมท่านมาก แต่ท่านก็ต้องคำนึงถึงความคิดเห็นของกรรมการประจำพรรคท่านอื่นๆ ด้วย ท่านอายุเท่านี้ก็ได้ดูแลโครงการใหญ่ขนาดนี้ ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีคนพูดนินทา"

หลินเฟิงครุ่นคิด

หลี่เสี่ยวกล่าวต่อไป "ที่จริงแล้ว...คนรุ่นคุณพ่อของฉัน มักจะรู้สึกว่าการสร้างครอบครัวคือมาตรฐานในการวัดว่า ข้าราชการคนหนึ่งมีความเป็นผู้ใหญ่หรือไม่ แม้ว่าตอนนี้ยุคสมัยจะเปลี่ยนไปแล้ว แต่แนวคิดแบบนี้ก็ยังคงมีอยู่พอสมควร"

คำพูดนี้แม้จะพูดอย่างนุ่มนวล แต่หลินเฟิงก็ฟังออกถึงความหมายที่ซ่อนอยู่

นี่ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์ของผู้บริหาร แต่ยังเป็นการเตือนด้วยความหวังดีของคนรุ่นเดียวกัน

เมื่อกลับถึงที่พักในตอนกลางคืน หลินเฟิงได้รับโทรศัพท์จากแม่

"เสี่ยวเฟิงเอ๋ย ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง กินข้าวตรงเวลาไหม" แม่ของเขายังคงห่วงใยชีวิตของเขาเช่นเคย

"แม่ครับ ผมสบายดี โครงการได้รับการอนุมัติแล้ว ตอนนี้กำลังอยู่ในขั้นตอนการเตรียมการ"

แม่ของเขาเงียบไปครู่หนึ่งทางโทรศัพท์ "ลูกเอ๋ย แม่รู้ว่าลูกงานยุ่ง แต่ว่า...เมื่อสองวันก่อนป้าหวังของลูกยังอยากจะแนะนำคู่ให้ลูกเลยนะ เป็นหมออยู่ที่โรงพยาบาลมณฑล ลูกดูหน่อยไหม..."

หลินเฟิงนวดขมับ "แม่ครับ ตอนนี้ผมไม่มีเวลาคิดเรื่องนี้จริงๆ"

"แม่รู้" น้ำเสียงของแม่เจือไปด้วยความสงสาร "แต่ลูกอยู่ข้างนอกคนเดียว ก็ต้องมีคนคอยดูแล และลูกก็อายุไม่น้อยแล้ว ตอนนี้ตำแหน่งยิ่งสูง ยิ่งต้องมีครอบครัวที่มั่นคง นี่ก็เป็นการสนับสนุนงานของลูกอย่างหนึ่งนะ"

แม้แต่แม่ที่อยู่บ้านเกิดอันห่างไกลก็ยังเข้าใจหลักการนี้ หลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่น

ดูเหมือนว่านี่จะเป็นปัญหาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้จริงๆ

ในการประชุมเพื่อผลักดันโครงการในครั้งต่อๆ มา หลินเฟิงสังเกตเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดอ่อนบางอย่าง

เมื่อเขาต้องสื่อสารกับหัวหน้าหน่วยงานที่มีอายุมากกว่าบางท่าน อีกฝ่ายมักจะถามถึงสถานการณ์ส่วนตัวของเขาอย่างไม่ตั้งใจ

แม้จะเป็นความห่วงใยด้วยเจตนาดี แต่หลินเฟิงก็สัมผัสได้ว่าสิ่งนี้ส่งผลต่อความคิดเห็นของบางคนที่มีต่อเขาจริงๆ

ครั้งหนึ่ง ขณะที่กำลังประสานงานเรื่องการจัดสรรเงินทุนกับกรมการคลัง รองอธิบดีที่เข้มงวดมาโดยตลอดท่านนั้นกลับอยู่ต่อเป็นพิเศษหลังการประชุมเลิก "เสี่ยวหลินเอ๋ย งานก็ต้องทำ เรื่องส่วนตัวก็ต้องพิจารณาด้วยนะ สมัยที่ผมอายุเท่าท่าน ลูกผมก็โตจนวิ่งเล่นได้แล้ว"

หลินเฟิงทำได้เพียงยิ้ม "ขอบคุณท่านอธิบดีที่ห่วงใยครับ ผมจะพิจารณา"

วันหยุดสุดสัปดาห์ หลินเฟิงมีเวลาว่างที่หาได้ยาก จึงได้รับเชิญให้เข้าร่วมการสัมมนาข้าราชการหนุ่ม

หลังการประชุม รัฐมนตรีอาวุโสจากกรมการจัดตั้งได้เข้ามาพูดคุยกับเขาเป็นพิเศษ

"เสี่ยวหลิน ได้ยินมาว่าโครงการดิจิทัลแวลลีย์ดำเนินไปอย่างราบรื่นรึ" รัฐมนตรีอาวุโสถามอย่างเมตตา

"ยังคงพยายามอยู่ครับ" หลินเฟิงกล่าวอย่างถ่อมตน

รัฐมนตรีอาวุโสพยักหน้า "ท่านเลขาธิการเจิ้งให้ความสำคัญกับการเติบโตของท่านมาก ท่านได้สั่งการพวกเราเป็นพิเศษว่าสำหรับข้าราชการหนุ่มนั้นทั้งต้องเข้มงวดและยังต้องห่วงใยดูแลด้วย"

ท่านกล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้ง "ในระบบราชการ ความไว้วางใจขององค์กรนั้นสำคัญมาก แต่ก็ต้องรู้จักสร้างสภาพแวดล้อมที่ทำให้องค์กรไว้วางใจในการใช้งานท่านได้มากยิ่งขึ้นด้วย"

ประโยคนี้ปลุกหลินเฟิงให้ตื่นขึ้น

เขาตระหนักว่านี่ไม่ใช่แค่ปัญหาการเลือกส่วนตัว แต่ยังเกี่ยวข้องกับว่าจะสามารถทำงานได้ดียิ่งขึ้นและได้รับความไว้วางใจและการสนับสนุนที่กว้างขวางยิ่งขึ้นได้หรือไม่

คืนนั้น หลินเฟิงทำงานล่วงเวลาอยู่ในห้องทำงานเพียงลำพัง

เมื่อมองดูแสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นดวงนอกหน้าต่าง เขาได้ครุ่นคิดถึงปัญหานี้อย่างจริงจังเป็นครั้งแรก

บางทีเขาอาจจะต้องวางแผนชีวิตให้ครอบคลุมยิ่งขึ้นในขณะที่ไล่ตามความฝันในหน้าที่การงานจริงๆ

ในตอนนั้นเอง หลี่เสี่ยวก็ได้ส่งข้อความมา "ท่านผู้อำนวยการหลิน กรมพัฒนาและปฏิรูปมีเอกสารตีความนโยบายล่าสุดเกี่ยวกับเศรษฐกิจดิจิทัลฉบับหนึ่ง ฉันคิดว่ามีประโยชน์ต่อโครงการดิจิทัลแวลลีย์มาก เลยส่งให้ท่านดูนะคะ"

หลินเฟิงตอบกลับ "ขอบคุณครับ ผมกำลังอยู่ที่ห้องทำงาน ถ้าสะดวกก็เอามาให้โดยตรงได้เลย"

หลังจากวางโทรศัพท์ หลินเฟิงก็ครุ่นคิด

บางทีคำตอบของชีวิตอาจจะปรากฏขึ้นอย่างเงียบๆ โดยไม่ทันตั้งตัว

สิ่งที่สำคัญคือเขาต้องเรียนรู้ที่จะไม่พลาดสิ่งดีงามอื่นๆ ในชีวิตในขณะที่ไล่ตามอุดมคติ

ความเข้าใจนี้ทำให้หลินเฟิงวัยยี่สิบแปดปีรู้สึกว่าตนเองได้เติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่ง