บทที่ 66 การกลับมาพบกันอีกครั้งที่ขับเคลื่อนด้วยข้อมูล

หลังจากโครงการดิจิทัลแวลลีย์ได้รับการอนุมัติ ภารกิจอันดับแรกคือการสร้างความร่วมมืออย่างลึกซึ้งกับบริษัทชั้นนำในท้องถิ่น

ในรายการพันธมิตรที่มีศักยภาพที่ทีมงานรวบรวม “หลงเถิงกรุ๊ป” ติดอันดับหนึ่งอย่างเด่นชัด

นี่ไม่ใช่เพียงเพราะเป็นบริษัทเอกชนชั้นนำของมณฑลจงโจว แต่ยังเป็นเพราะการวางหมากเชิงรุกในด้านดิจิทัลอุตสาหกรรมในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

เช้าวันจันทร์ หลินเฟิงเป็นประธานการประชุมเตรียมงานส่งเสริมการลงทุนโครงการดิจิทัลแวลลีย์ครั้งแรก

ในขณะที่รับฟังรายงาน เขาได้ชี้เป็นพิเศษว่า “หลงเถิงกรุ๊ปเป็นพันธมิตรสำคัญที่เราต้องคว้ามาให้ได้ ท่านประธานกรรมการ กู้ ฮั่นตงมีวิสัยทัศน์ที่กว้างไกลในด้านการผลิตอัจฉริยะและการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัล การมีส่วนร่วมของพวกเขาสำคัญอย่างยิ่งต่อการสร้างระบบนิเวศอุตสาหกรรมของดิจิทัลแวลลีย์”

ผู้อำนวยการสำนักงานเสริมเสียงเบาๆ “ท่านผู้อำนวยการหลิน ทราบมาว่าหลงเถิงกรุ๊ปเพิ่งจัดตั้งบริษัทเทคโนโลยีดิจิทัลโดยเฉพาะ โดยมีคุณกู้ ชิงอิ๋ง ลูกสาวของท่านประธานกรรมการเป็นผู้รับผิดชอบ เธอเพิ่งจะกลับจากการศึกษาต่อที่อเมริกา และมีประสบการณ์ทำงานที่เกี่ยวข้องในซิลิคอนแวลลีย์”

ปากกาในมือของหลินเฟิงหยุดชะงักเล็กน้อย ในหัวของเขาปรากฏภาพร่างที่มั่นใจและสุขุมคนหนึ่งขึ้นมา

“ถ้างั้นก็เริ่มจากการติดต่อกับบริษัทเทคโนโลยีดิจิทัลของหลงเถิงก่อน” หลินเฟิงรักษาน้ำเสียงที่สงบ “จัดการนัดหมายเพื่อเข้าเยี่ยมชมอย่างเป็นทางการสักครั้ง”

บ่ายวันพุธ หลินเฟิงนำทีมงานปรากฏตัวตรงเวลาที่ห้องประชุมของบริษัทหลงเถิงดิจิทัลเทคโนโลยี

เมื่อกู้ ชิงอิ๋งเดินเข้ามาในห้องประชุม แววตาของเธอฉายแววประหลาดใจที่ยากจะสังเกตเห็น แต่ก็กลับมาเป็นรอยยิ้มแบบมืออาชีพอย่างรวดเร็ว

“ท่านผู้อำนวยการหลิน ไม่ได้พบกันนานนะคะ” เธอยื่นมือออกไปก่อน กิริยาท่าทางเหมาะสม

“คุณกู้ ดูเหมือนว่าเราจะต้องร่วมมือกันอีกครั้งแล้วนะครับ” หลินเฟิงจับมือเธอ สัมผัสได้ถึงแรงจับที่หนักแน่นของเธอ

เมื่อการประชุมเริ่มต้นขึ้น กู้ ชิงอิ๋งได้นำเสนอผลงานของหลงเถิงในการสร้างแพลตฟอร์มอินเทอร์เน็ตอุตสาหกรรม

เธอยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ อธิบายแผนงานทางเทคนิคได้อย่างคล่องแคล่ว เมื่อสายตาประสานกับหลินเฟิงเป็นครั้งคราว ก็จะส่งรอยยิ้มที่เป็นมืออาชีพกลับมา

“แพลตฟอร์มที่เราพัฒนาขึ้นนี้ ได้เชื่อมต่อกับบริษัทผู้ผลิตกว่า 200 แห่งในมณฑลแล้ว” กู้ ชิงอิ๋งเปลี่ยนสไลด์ “หากสามารถเชื่อมต่อกับทรัพยากรข้อมูลของดิจิทัลแวลลีย์ได้ เชื่อว่าจะสามารถสร้างมูลค่าที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมได้”

หลินเฟิงจดบันทึกอย่างตั้งใจ และถามคำถามที่เหมาะสม “ความปลอดภัยของข้อมูลจะรับประกันได้อย่างไรครับ แพลตฟอร์มมีความสามารถในการขยายตัวได้มากน้อยแค่ไหน”

บทสนทนาของพวกเขาวนเวียนอยู่กับรายละเอียดทางเทคนิคทั้งหมด แต่ผู้อำนวยการสำนักงานที่สังเกตการณ์อยู่ข้างๆ กลับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศความเข้าขากันที่มองไม่เห็นระหว่างคนทั้งสองอย่างชัดเจน

ในช่วงพักการประชุม กู้ ชิงอิ๋งเดินเข้ามาหาหลินเฟิง

“ได้ยินว่าท่านผลักดันโครงการดิจิทัลแวลลีย์นี้เจออุปสรรคไม่น้อยรึคะ” เธอถามเสียงเบา น้ำเสียงเจือความห่วงใย

หลินเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย “ข่าวของท่านนี่รอบรู้จริงๆ ครับ”

“แวดวงนี้ไม่ใหญ่ค่ะ” กู้ ชิงอิ๋งยิ้มเล็กน้อย “และโครงการที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ เป็นเรื่องยากที่จะไม่ดึงดูดความสนใจ”

เธอยื่นเอกสารฉบับหนึ่งให้หลินเฟิง “นี่คือผลการวิจัยที่เราเพิ่งทำเสร็จ เกี่ยวกับแนวทางปฏิบัติที่ดีที่สุดของอุทยานเศรษฐกิจดิจิทัล บางทีอาจจะเป็นประโยชน์ต่อพวกท่าน”

หลินเฟิงรับเอกสารมา พบว่าข้างในเต็มไปด้วยบันทึกย่อที่เขียนด้วยลายมือ แสดงว่าเธอได้เตรียมมาอย่างดี

“ขอบคุณครับ” หลินเฟิงกล่าวอย่างจริงใจ “เอกสารฉบับนี้มาได้ถูกเวลาจริงๆ”

“ยินดีที่ได้ช่วยค่ะ” กู้ ชิงอิ๋งดูนาฬิกา “ได้เวลาประชุมต่อแล้วค่ะ ว่าแต่ถ้าท่านผู้อำนวยการหลินมีเวลา หลังเลิกประชุมฉันอยากจะขอคำแนะนำเรื่องรายละเอียดกฎหมายเกี่ยวกับข้อมูลบางประเด็นค่ะ”

การประชุมดำเนินต่อไปจนถึงตอนเย็น

หลังจากส่งผู้เข้าร่วมประชุมคนอื่นๆ กลับไปแล้ว กู้ ชิงอิ๋งก็เดินมาหาหลินเฟิงตามที่นัดไว้

“ไม่รบกวนเวลาเลิกงานของท่านใช่ไหมคะ” เธอถามพร้อมรอยยิ้ม

“พอดีเลยครับ ผมก็อยากจะหารือกับท่านอย่างลึกซึ้งในบางประเด็นเช่นกัน” หลินเฟิงชี้ไปยังพระอาทิตย์ยามเย็นนอกหน้าต่าง “คุยไปเดินไปดีไหมครับ”

ทั้งสองคนเดินไปตามทางเดินเล็กๆ ในบริเวณสำนักงาน หัวข้อสนทนาค่อยๆ ขยายออกจากเรื่องงาน

“จริงๆ แล้วตอนที่ฉันอยู่ที่อเมริกา ก็เคยวิจัยรูปแบบการพัฒนาเศรษฐกิจดิจิทัลหลายอย่างมาแล้ว” กู้ ชิงอิ๋งกล่าว “พอกลับมาประเทศก็อยากจะหาโอกาสนำมาปฏิบัติจริง ไม่คิดว่าท่านจะผลักดันแผนการที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ก่อน”

“นี่ไม่ใช่แค่โครงการหนึ่งครับ” หลินเฟิงมองไปยังพื้นที่ก่อสร้างที่อยู่ไกลออกไป “นี่คือโอกาสที่จงโจวจะสามารถก้าวกระโดดได้”

“ฉันเข้าใจค่ะ” กู้ ชิงอิ๋งหยุดฝีเท้า “ดังนั้นหลงเถิงจะให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่แน่นอน”

ในตอนนั้น โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น หลังจากรับสาย เธอก็พูดอย่างเขินอายเล็กน้อย “คุณพ่อของฉันค่ะ ถามว่าพวกเราคุยกันเป็นอย่างไรบ้าง ท่านมองฉันเป็นเด็กอยู่เสมอ”

หลินเฟิงนึกถึงคำสอนของท่านเลขาธิการเจิ้ง ก็กล่าวขึ้นมาทันที “ผู้ใหญ่ห่วงใยก็เป็นเรื่องปกติครับ ที่จริงแล้ว...แม่ของผมก็โทรมาห่วงเรื่องส่วนตัวของผมอยู่บ่อยๆ”

เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองก็เปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน

กู้ ชิงอิ๋งหน้าแดงเล็กน้อย แล้วตอบกลับอย่างเปิดเผย “ดูเหมือนคนหนุ่มสาวที่ยอดเยี่ยมก็ต้องเผชิญกับความห่วงใยเหล่านี้เหมือนกันหมดนะคะ”

ทั้งสองคนสบตากันแล้วยิ้ม ร่องรอยของความเข้าขากันบางอย่างค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น

คืนนั้น หลินเฟิงเขียนลงในสมุดบันทึกโครงการของเขาว่า “บรรลุเจตจำนงเบื้องต้นในการร่วมมือกับบริษัทหลงเถิงดิจิทัลเทคโนโลยี จะดำเนินการความร่วมมือเชิงลึกในด้านการแบ่งปันข้อมูลและการวิจัยและพัฒนาเทคโนโลยี”

หลังจากเขียนรายงานเสร็จ เขานึกถึงคำพูดของกู้ ชิงอิ๋งตอนที่กล่าวลา “ครั้งหน้าพบกัน ฉันจะพาไปดูศูนย์วิจัยและพัฒนาที่เราเพิ่งสร้างเสร็จ ที่นั่นมีผลงานบางอย่างที่อาจจะทำให้ท่านประหลาดใจ”

หลินเฟิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วส่งข้อความไป “การหารือวันนี้ได้ประโยชน์มาก หวังว่าจะได้ไปเยี่ยมชมศูนย์วิจัยและพัฒนาของพวกท่านนะครับ”

ไม่นาน กู้ ชิงอิ๋งก็ตอบกลับด้วยสัญลักษณ์ยิ้ม “ยินดีต้อนรับเสมอค่ะ”

หลินเฟิงเดินไปที่ริมหน้าต่าง

เมืองเจียงโจวในยามค่ำคืนสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ พื้นที่วางแผนของดิจิทัลแวลลีย์ปรากฏให้เห็นอยู่รำไรในระยะไกล

เขารู้สึกว่าเมืองที่เคยแปลกหน้าแห่งนี้ กำลังกลายเป็นมิตรมากขึ้นเพราะการสร้างความสัมพันธ์ต่างๆ

บางทีท่านเลขาธิการเจิ้งพูดถูก งานกับชีวิตไม่ใช่ทางเลือกที่ต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งเสมอไป

และสิ่งดีงามบางอย่าง อาจจะปรากฏขึ้นโดยไม่คาดคิดบนเส้นทางที่เรามุ่งมั่นเดินไปข้างหน้า