บทที่ 68 หยั่งรากและเติบโต

หลังจากกลับถึงเมืองหลวงของมณฑล หลินเฟิงก็เข้าสู่การเตรียมการจัดตั้งคณะกรรมการที่ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญดิจิทัลแวลลีย์ในทันที

ชื่อของซู เสี่ยวหนิงถูกเขานำเข้าสู่รายชื่อคณะกรรมการชุดแรก การตัดสินใจนี้ก่อให้เกิดการหารือภายในอยู่บ้าง

“ท่านผู้อำนวยการหลิน ท่านนายอำเภอซูมีความสามารถจริง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเพียงเจ้าหน้าที่ระดับอำเภอเท่านั้น” ผู้อำนวยการสำนักงานเตือนอย่างนุ่มนวล

หลินเฟิงวางปากกาในมือลง “ดิจิทัลแวลลีย์ต้องการรับใช้ทั้งมณฑล และยิ่งต้องรับฟังเสียงจากระดับรากหญ้า ประสบการณ์ภาคปฏิบัติของท่านนายอำเภอซูในด้านเศรษฐกิจดิจิทัลระดับอำเภอคือสิ่งที่เราต้องการ”

เขากวาดสายตามองไปทั่วห้องประชุม “คณะกรรมการที่ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญไม่ใช่สถานที่จัดลำดับอาวุโส สิ่งที่เราต้องการคือความรู้ความเข้าใจที่แท้จริง”

การประชุมครั้งแรกของคณะกรรมการที่ปรึกษาผู้เชี่ยวชาญจัดขึ้นที่ห้องประชุมคณะกรรมการพัฒนาและปฏิรูปมณฑล

ผู้เชี่ยวชาญจากมหาวิทยาลัย สถาบันวิจัย และบริษัทต่างๆ มารวมตัวกัน ซู เสี่ยวหนิงในฐานะคณะกรรมการที่อายุน้อยที่สุด นั่งอยู่ค่อนไปทางด้านหลัง

เมื่อมีการหารือเกี่ยวกับการสร้างแพลตฟอร์มการแบ่งปันข้อมูล ผู้เชี่ยวชาญอาวุโสท่านหนึ่งได้เสนอแผนการที่สมบูรณ์ตามทฤษฎี แต่มีต้นทุนการนำไปปฏิบัติที่สูงมาก

“ขอผมเสริมหน่อย” ซู เสี่ยวหนิงยกมือขึ้นแสดงความคิดเห็น “แผนการนี้อาจจะนำไปปฏิบัติในระดับอำเภอได้ยาก ปีที่แล้วอำเภอของพวกเราเคยลองทำรูปแบบที่คล้ายกัน แค่การลงทุนในฮาร์ดแวร์ก็กินงบประมาณเทคโนโลยีสารสนเทศตลอดทั้งปีไปแล้ว 60%”

เธอเปิดคอมพิวเตอร์ ดึงข้อมูลการดำเนินงานจริงออกมา “ผมเสนอให้พิจารณาสร้างแบบแบ่งชั้น โดยเริ่มจากการสร้างแพลตฟอร์มหลักในระดับมณฑลก่อน อำเภอและเมืองต่างๆ ก็เชื่อมต่อผ่านระบบคลาวด์ ซึ่งจะสามารถควบคุมต้นทุนได้และยังสามารถขยายผลได้อย่างรวดเร็วด้วย”

ข้อเสนอแนะที่ปฏิบัติได้จริงนี้ได้รับการยอมรับจากคณะกรรมการส่วนใหญ่

ช่วงพักการประชุม หลินเฟิงเดินตรงไปหาซู เสี่ยวหนิง

“ข้อเสนอของท่านดูติดดินมาก”

“เป็นเพียงเพราะเคยประสบความผิดพลาดในระดับรากหญ้า เลยได้บทเรียนมาบ้าง” ซู เสี่ยวหนิงกล่าวอย่างถ่อมตน

ดิจิทัลแวลลีย์เตรียมเลือกอำเภอสองสามแห่งเป็นเขตสาธิตแอปพลิเคชันชุดแรก

ทันทีที่ข่าวออกไป เมืองต่างๆ ก็พากันเสนอตัวเข้าแข่งขัน ในการประชุมคัดเลือก การโต้เถียงเป็นไปอย่างรุนแรง

“ผมคิดว่าควรเลือกอำเภอที่มีพื้นฐานทางเศรษฐกิจที่ดี จะได้สร้างผลงานได้ง่าย”

“หรือควรเลือกที่มีลักษณะเฉพาะทางอุตสาหกรรม การสาธิตจึงจะมีผลกระทบมากกว่า”

หลินเฟิงฟังความเห็นจากทุกฝ่าย แล้วมองไปยังซู เสี่ยวหนิงที่เงียบมาตลอด “ท่านนายอำเภอซู ท่านมีความคิดเห็นอย่างไร”

ซู เสี่ยวหนิงเรียบเรียงความคิด “ผมคิดว่าควรเลือกอำเภอทั่วไปที่มีความเป็นตัวแทน หากประสบการณ์ของดิจิทัลแวลลีย์สามารถประสบความสำเร็จได้ในสถานที่ธรรมดาที่สุด ก็จะยิ่งมีคุณค่าในการขยายผล”

เธอเรียกชุดข้อมูลหนึ่งออกมา “เช่นอำเภอชิงหย่วนของเรา ตัวชี้วัดต่างๆ อยู่ในระดับกลางของมณฑล โครงสร้างอุตสาหกรรมและประชากรก็เป็นแบบฉบับทั่วไป การนำร่องที่นี่อาจจะมีความน่าเชื่อถือยิ่งกว่า”

มุมมองนี้ทำให้ในที่ประชุมเงียบลง ในที่สุด หลินเฟิงก็ตัดสินใจ “ก็ดำเนินการตามแนวคิดนี้ เลือกอำเภอสามประเภทที่แตกต่างกันเป็นโครงการนำร่อง อำเภอชิงหย่วนสามารถใช้เป็นกรณีศึกษาหนึ่งได้”

คืนหนึ่งหลังจากแผนนำร่องได้รับการยืนยันแล้ว หลินเฟิงกำลังทำงานล่วงเวลา โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นซู เสี่ยวหนิง

“ท่านผู้อำนวยการหลิน ขออภัยที่รบกวนดึกครับ เกี่ยวกับแผนนำร่อง ผมมีความคิดใหม่...”

ปลายสาย ซู เสี่ยวหนิงได้อธิบายอย่างละเอียดถึงแนวคิดเรื่องการนำร่องเกษตรกรรมอัจฉริยะในอำเภอชิงหย่วน ซึ่งเป็นทิศทางที่แผนเดิมไม่ได้พิจารณาไว้

“แนวคิดนี้ดีมาก” หลินเฟิงมองดูนาฬิกาบนผนังที่บอกเวลาเกือบสี่ทุ่ม “ท่านทำแผนการอย่างละเอียดมาให้ก่อน แต่ท่านนายอำเภอซู งานยุ่งแค่ไหนก็ต้องพักผ่อนด้วยนะครับ”

ปลายสายหัวเราะเบาๆ “ท่านผู้อำนวยการหลินก็ยังทำงานล่วงเวลาไม่ใช่หรือครับ”

ปฏิกิริยาเล็กๆ น้อยๆ นี้ทำให้ทั้งสองคนต่างก็ตะลึงไปชั่วครู่

ซู เสี่ยวหนิงกลับมาใช้สำเนียงทำงานอย่างรวดเร็ว “ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมจะส่งร่างแผนการเบื้องต้นให้ท่าน”

เมื่อโครงการนำร่องดำเนินไป หลินเฟิงก็ได้นำทีมมาสำรวจที่อำเภอชิงหย่วนหลายครั้ง

ครั้งหนึ่ง ขณะที่กำลังตรวจสอบโครงการเกษตรกรรมอัจฉริยะก็ได้พบกับปัญหาทางเทคนิคที่ผู้เชี่ยวชาญในที่เกิดเหตุเสนอโซลูชันที่ต้องใช้เงินลงทุนจำนวนมาก

“ที่จริงสามารถทำให้ง่ายกว่านี้ได้” ซู เสี่ยวหนิงดึงหลินเฟิงไปที่ขอบคันนา ชี้ไปที่ชาวนาที่กำลังทำงาน “ชาวบ้านเขามีวิธีพื้นบ้านของเขา แม้จะไม่ละเอียดนักแต่ก็ใช้ได้จริง พวกเราสามารถเปลี่ยนวิธีการนี้ให้เป็นดิจิทัลก่อน แล้วค่อยๆ ยกระดับไปทีละขั้นตอน”

วิธีการ “พื้นบ้าน” ที่เขาแนะนำในภายหลังทำให้ทีมงานเทคนิคเข้าใจได้ทันที ระหว่างทางกลับ หลินเฟิงอดไม่ได้ที่จะกล่าวด้วยความซาบซึ้ง

“ปัญหาที่พวกเราคิดกันจนหัวแตกในสำนักงาน ระดับรากหญ้ามีวิธีแก้ปัญหาอยู่แล้ว”

ผู้อำนวยการสำนักงานที่ร่วมเดินทางมาด้วยยิ้ม “ดังนั้นการที่ท่านยืนกรานให้ท่านนายอำเภอซูเข้าร่วมคณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญ จึงเป็นวิสัยทัศน์อันยิ่งใหญ่จริงๆ”

หลังจากการประชุมงานเศรษฐกิจดิจิทัลทั่วทั้งมณฑลครั้งหนึ่ง ผู้นำท้องถิ่นสองสามคนได้ชวนหลินเฟิงไปทานข้าว มีคนพูดกึ่งล้อเล่นว่า

“ท่านผู้อำนวยการหลิน ช่วงนี้เดินทางไปอำเภอชิงหย่วนบ่อยมากนะครับ ท่านนายอำเภอซูคงจะทำงานเก่งเป็นพิเศษใช่ไหม”

คำพูดนี้แฝงไปด้วยการบอกเป็นนัย หลินเฟิงตอบกลับอย่างจริงจัง “ท่านนายอำเภอซูเป็นคนที่มีความสามารถจริงๆ ประสบการณ์นำร่องของอำเภอชิงหย่วนก็เป็นประโยชน์ต่อทั้งมณฑล หากท่านทั้งหลายสนใจก็สามารถไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ได้”

คำพูดนี้เป็นการปกป้องผู้ใต้บังคับบัญชา และยังดึงหัวข้อกลับมาสู่เรื่องงาน

หลังจากนั้น หลินเฟิงได้ส่งข้อความไปหาซู เสี่ยวหนิง

“ผลสำเร็จของโครงการนำร่องโดดเด่นมาก แต่ก็เป็นที่จับตามองได้ง่าย รักษาความเป็นมืออาชีพ ใช้ผลงานพูดต่อไป”

ซู เสี่ยวหนิงตอบกลับอย่างสั้นๆ “เข้าใจแล้ว ขอบคุณท่านผู้อำนวยการ”

สามเดือนต่อมา การประชุมรายงานผลสำเร็จในระยะแรกของเขตสาธิตแอปพลิเคชันดิจิทัลแวลลีย์ชุดแรกจัดขึ้นที่รัฐบาลมณฑล

ซู เสี่ยวหนิงเป็นตัวแทนของอำเภอชิงหย่วนขึ้นรายงาน

เธอยืนอยู่ที่แท่นปราศรัย อธิบายประสบการณ์นำร่องอย่างเป็นขั้นเป็นตอน ข้อมูลละเอียด กรณีศึกษาเป็นรูปธรรม

หลินเฟิงนั่งฟังอยู่ด้านล่าง สังเกตเห็นว่าเธอมีความมั่นใจและสุขุมกว่าตอนที่พบกันครั้งแรกมาก

หลังจากการรายงานสิ้นสุดลง ท่านเลขาธิการเจิ้ง กั๋วเทาได้ถามคำถามเพิ่มเติมหลายข้อ ซู เสี่ยวหนิงก็ตอบได้อย่างคล่องแคล่ว

“เสี่ยวหลินเอ๋ย” หลังการประชุม ท่านเลขาธิการเจิ้งกล่าวกับหลินเฟิง “เจ้าหน้าที่หนุ่มคนนี้ได้รับการบ่มเพาะมาอย่างดีจริงๆ ทั้งเข้าใจงานและคุ้นเคยกับระดับรากหญ้า”

“เป็นเพราะตัวเธอเองขยันเรียนรู้ครับ” หลินเฟิงกล่าวตามความจริง

ตอนเย็น หลินเฟิงพบกับซู เสี่ยวหนิงที่กำลังเตรียมจะกลับอำเภอที่ทางเดิน

“การรายงานประสบความสำเร็จมาก” หลินเฟิงกล่าว “ท่านเลขาธิการให้การยอมรับอย่างมาก”

“เป็นเพราะดิจิทัลแวลลีย์ให้โอกาสพวกเราต่างหากครับ” ซู เสี่ยวหนิงยิ้มตอบ “จริงสิ โครงการเกษตรกรรมอัจฉริยะจะมีจุดสำคัญในสัปดาห์หน้า ยินดีต้อนรับท่านผู้อำนวยการหลินมาให้คำแนะนำครับ”

“จะไปแน่นอน” หลินเฟิงพยักหน้า

เมื่อมองดูแผ่นหลังของซู เสี่ยวหนิงที่จากไป หลินเฟิงนึกถึงสถานการณ์ตอนที่เขาไปอำเภอชิงหย่วนครั้งแรกเมื่อครึ่งปีก่อน

ในช่วงเวลานี้ เขาได้เห็นดิจิทัลแวลลีย์เปลี่ยนจากพิมพ์เขียวไปสู่ความจริง และยังได้เห็นการเติบโตอย่างรวดเร็วของเจ้าหน้าที่ระดับรากหญ้าคนหนึ่ง

บางทีการปฏิรูปที่แท้จริงก็เป็นเช่นนี้เอง

ไม่เพียงแต่เปลี่ยนแปลงพื้นที่หนึ่ง แต่ยังเปลี่ยนแปลงทุกคนที่มีส่วนร่วมในกระบวนการนั้น

และการเปลี่ยนแปลงนี้กำลังหยั่งรากและเติบโตอย่างเงียบๆ