บทที่ 77 กองทุนเริ่มต้นเดินหน้า

การเปิดตัวกองทุนหลักเพื่อการพัฒนาอุตสาหกรรมดิจิทัลแวลลีย์ ได้ก่อให้เกิดปฏิกิริยาอย่างรุนแรงในมณฑล

การระดมทุนงวดแรก 5 พันล้านหยวน รวดเร็วกว่าที่คาดไว้ ซึ่งทำให้หลินเฟิงรู้สึกยินดีและก็รู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ

เงินทุกสตางค์ของกองทุนล้วนแบกรับความคาดหวังไว้ ต้องใช้ให้เกิดประโยชน์สูงสุด

บรรยากาศในการประชุมตัดสินใจลงทุนของกองทุนเคร่งเครียด

โครงการแรกที่ถูกนำมาพิจารณาคือบริษัทเทคโนโลยีเกษตรกรรม AI จากอำเภอชิงหย่วน

“เทคโนโลยีของบริษัทนี้นับว่าใหม่มาก แต่รูปแบบธุรกิจยังไม่ชัดเจน” ผู้อำนวยการฝ่ายลงทุนตั้งข้อสงสัย

ซู เสี่ยวหนิงในฐานะผู้เสนอโครงการ กล่าวตอบทันที “ทางอำเภอของเราสามารถจัดหาสถานที่สำหรับประยุกต์ใช้ได้ โดยเริ่มจากการนำร่องแล้วค่อยขยายผล”

หลินเฟิงพลิกดูเอกสารอย่างตั้งใจ “นวัตกรรมทางเทคโนโลยีควรได้รับการสนับสนุน แต่การลงทุนของกองทุนต้องคำนึงถึงทั้งผลประโยชน์ทางสังคมและผลประโยชน์ทางเศรษฐกิจ ผมเสนอให้ลงทุนได้ แต่แบ่งจ่ายเป็นงวดๆ และกำหนดเป้าหมายความสำเร็จที่ชัดเจน”

ข้อเสนอแนะนี้ได้รับการยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์ หลังการประชุม ซู เสี่ยวหนิงอยู่ต่อเป็นพิเศษ “ท่านผู้อำนวยการหลิน ขอบคุณที่สนับสนุนโครงการของอำเภอครับ”

“เป็นเพราะโครงการมีศักยภาพในตัวเอง” หลินเฟิงกล่าวอย่างเป็นทางการ “แต่พวกท่านต้องคอยดูแลอย่างใกล้ชิด เพื่อให้แน่ใจว่าเงินทุนจะถูกนำไปใช้อย่างถูกต้อง”

ตอนค่ำ หลินเฟิงวิดีโอคอลกับผู้จัดการเฉิน

“คุณหลิน นักลงทุนฮ่องกงพอใจกับการเริ่มต้นของกองทุนมากครับ” ผู้จัดการเฉินรายงาน “แต่พวกเขาหวังว่าจะเห็นกลไกการถอนทุนที่ชัดเจนยิ่งขึ้น”

“บอกพวกเขาว่าพวกเราไม่เพียงแต่จะแสวงหาผลตอบแทนเท่านั้น แต่ยังต้องบ่มเพาะระบบนิเวศอุตสาหกรรมด้วย” หลินเฟิงเปิดรายงานฉบับหนึ่ง “การจ้างงานและภาษีที่บริษัทเหล่านี้สร้างขึ้น ก็ถือเป็นผลตอบแทนจากการลงทุนที่สำคัญเช่นกัน”

ผู้จัดการเฉินครุ่นคิด “แนวคิดนี้ใหม่มากครับ ผมจะนำไปถ่ายทอดให้ดี”

ก่อนวางสาย เธอกล่าวเตือน “ช่วงนี้แผ่นดินใหญ่ได้เพิ่มการกำกับดูแลเงินทุนข้ามพรมแดน พวกเราได้จัดการธุรกรรมทางการเงินทั้งหมดให้เป็นไปตามกฎระเบียบแล้ว แต่ก็ยังต้องระมัดระวังเป็นพิเศษครับ”

คำเตือนนี้ทำให้หลินเฟิงจมอยู่ในการครุ่นคิด การแสวงหาผลกำไรของทุนและความยั่งยืนของการพัฒนาอุตสาหกรรม ต้องหาจุดสมดุลให้ได้

ขณะที่การดำเนินงานของกองทุนกำลังเข้าที่เข้าทาง ก็มีจดหมายร้องเรียนฉบับหนึ่งถูกส่งไปยังคณะกรรมการตรวจสอบวินัยมณฑล โดยกล่าวหาว่าการตัดสินใจลงทุนของกองทุนหลักมีเรื่องของการส่งผ่านผลประโยชน์

จดหมายร้องเรียนได้กล่าวถึงบริษัทสองสามแห่งที่หลงเถิงกรุ๊ปเข้าร่วมถือหุ้นได้รับการลงทุนเป็นพิเศษ

ท่านเลขาธิการเจิ้ง กั๋วเทาเรียกหลินเฟิงมาพบทันที

“เรื่องนี้ท่านคิดว่าอย่างไร” ท่านเลขาธิการเจิ้งถามอย่างเปิดเผย

“การตัดสินใจลงทุนทั้งหมดมีบันทึกการตัดสินใจลงทุนที่สมบูรณ์ สามารถตรวจสอบได้อย่างเต็มที่ครับ” หลินเฟิงตอบอย่างใจเย็น “บริษัทที่หลงเถิงเข้าร่วมถือหุ้นได้รับการลงทุนจริง แต่ก็ล้วนเป็นโครงการที่มีคุณภาพสูงที่ผ่านการพิจารณาอย่างมืออาชีพแล้ว”

ท่านเลขาธิการเจิ้งพยักหน้า “องค์กรเชื่อมั่นในตัวท่าน แต่เรื่องนี้ก็เตือนให้เราต้องทำงานอย่างโปร่งใสยิ่งขึ้น”

บ่ายวันนั้น หลินเฟิงเสนอให้ทีมตรวจสอบวินัยเข้าประจำที่สำนักงานกองทุนเพื่อกำกับดูแลกระบวนการทั้งหมดด้วยตนเอง

การกระทำนี้ได้รับการชื่นชมจากทุกฝ่าย

หลังจากทราบเรื่องจดหมายร้องเรียน กู้ ชิงอิ๋งนัดพบหลินเฟิงที่ร้านกาแฟในบริเวณอุทยาน

“ขอโทษด้วยนะคะ ทำให้กองทุนต้องเดือดร้อน” เธอกล่าวด้วยความรู้สึกผิด

“ไม่จำเป็นต้องขอโทษครับ” หลินเฟิงส่ายหน้า “ตราบใดที่เป็นการลงทุนที่ถูกกฎระเบียบ ก็ไม่จำเป็นต้องกังวล”

“คุณพ่อบอกว่าหลงเถิงสามารถลดสัดส่วนการถือหุ้นในบริษัทเหล่านั้นได้ เพื่อหลีกเลี่ยงความเข้าใจผิด”

“ไม่จำเป็นครับ” หลินเฟิงกล่าวอย่างหนักแน่น “พวกเราต้องเชื่อมั่นในการตัดสินของตลาด เชื่อมั่นในสายตาที่เป็นมืออาชีพ”

กู้ ชิงอิ๋งมองเขาด้วยความซาบซึ้ง “ท่านเป็นคนมีเหตุผลเสมอ”

“อยู่ในตำแหน่งนี้ ต้องมีเหตุผลครับ” หลินเฟิงถอนหายใจเบาๆ “บางครั้ง กระทั่งการดื่มกาแฟสักแก้ว ก็ยังต้องคำนึงถึงผลกระทบ”

ประโยคนี้ทำให้คนทั้งสองเงียบไป

ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขายังคงมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่เสมอ

หนึ่งเดือนต่อมา บริษัทชุดแรกที่กองทุนลงทุนก็เริ่มแสดงผลลัพธ์ให้เห็น

บริษัทเทคโนโลยีเกษตรกรรม AI จากอำเภอชิงหย่วน ประสบความสำเร็จในการพัฒนาระบบชลประทานอัจฉริยะ ช่วยให้เกษตรกรในท้องถิ่นประหยัดน้ำได้ 30% และเพิ่มรายได้ 20%

ในการประชุมรายงานผลสำเร็จ ซู เสี่ยวหนิงได้พาตัวแทนเกษตรกรมาที่มณฑล

“ระบบนี้ใช้ได้จริงจริงๆ!” เกษตรกรชรากล่าวอย่างตื่นเต้น “เมื่อก่อนรดน้ำต้องอาศัยความรู้สึก ตอนนี้แค่กดโทรศัพท์มือถือก็เสร็จแล้ว”

กรณีศึกษานี้กลายเป็นโฆษณาที่ดีที่สุดของกองทุนหลัก

เสียงกังขาในอดีตค่อยๆ หายไป โครงการคุณภาพสูงยิ่งขึ้นก็เข้ามาหาโดยอัตโนมัติ

ตอนค่ำ หลินเฟิงทำงานล่วงเวลาพลางตรวจสอบรายงานประจำเดือนของกองทุนอย่างละเอียด

ข้อมูลแสดงให้เห็นว่าบริษัทที่กองทุนลงทุนไปได้สร้างงานมากกว่า 3,000 ตำแหน่ง และคาดว่าภายในสิ้นปีจะสร้างรายได้จากภาษีมากกว่า 100 ล้านหยวน

ในตอนนั้น กู้ ชิงอิ๋งส่งข้อความมา “เห็นผลสำเร็จของกองทุนแล้ว ฉันดีใจกับท่านจริงๆ ค่ะ”

หลินเฟิงตอบกลับ “เป็นผลมาจากความพยายามร่วมกันของทุกคนครับ”

เขาเก็บโทรศัพท์แล้วทำงานต่อ

ความสำเร็จเบื้องต้นของกองทุนได้พิสูจน์แล้วว่าแนวคิดของเขาเป็นไปได้: ใช้กลไกตลาดเพื่อผลักดันการพัฒนาอุตสาหกรรม บรรลุผลประโยชน์ร่วมกันของทุกฝ่าย

อย่างไรก็ตาม ความท้าทายใหม่ๆ ก็ตามมาอย่างต่อเนื่อง

บริษัทที่ได้รับการลงทุนบางแห่งเริ่มบ่นว่ากองทุนกำกับดูแลเข้มงวดเกินไป ขอให้ผ่อนปรนข้อจำกัดในการใช้เงินทุน

ในการประชุมการจัดการหลังการลงทุน หลินเฟิงแสดงจุดยืนอย่างชัดเจน “การกำกับดูแลที่เข้มงวดคือความรับผิดชอบต่อการลงทุน และยังเป็นความรับผิดชอบต่อผู้ประกอบการด้วย พวกเราต้องช่วยให้บริษัทพัฒนาไปอย่างมีมาตรฐาน ไม่ใช่แค่ตามใจพวกเขา”

หลังการประชุม เขาได้นัดพูดคุยกับผู้ประกอบการสองสามรายเป็นพิเศษ อธิบายแนวคิดการบริหารจัดการกองทุนอย่างใจเย็น “เข้มงวดหน่อยในตอนนี้ เพื่อให้บริษัทสามารถไปได้ไกลยิ่งขึ้น”

ในบรรดาผู้ประกอบการเหล่านี้ มีท่านหนึ่งกล่าวกับกู้ ชิงอิ๋งในภายหลัง “ท่านผู้อำนวยการหลินเข้มงวดก็จริง แต่สิ่งที่พูดมีเหตุผล พวกเรายอมรับ”

เมื่อข่าวนี้มาถึงหูหลินเฟิง เขาก็ยิ้มเล็กน้อย

การปฏิรูปไม่ใช่การขอความเมตตา ต้องกล้าที่จะบุกทะลวงและยังต้องยึดมั่นในหลักการ

หลินเฟิงยืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของสำนักงานกองทุน มองดูดิจิทัลแวลลีย์ภายใต้แสงไฟยามค่ำคืน เขาทราบดีว่านี่เป็นเพียงก้าวแรกของการเดินทางอันยาวไกล

หนทางยังอีกยาวไกล แต่เขาได้ค้นพบทิศทางแล้ว—ใช้พลังของตลาด เพื่อตอบสนองความต้องการของการพัฒนา และเดินไปบนเส้นทางนี้อย่างแน่วแน่