บทที่ 98 การต่อสู้ที่ไร้เสียง

รถราชการสีดำเคลื่อนตัวเข้าสู่เขตอำเภอชิงไถอย่างราบรื่น

ต่างจากเขตพัฒนาเทคโนโลยีขั้นสูงของเมืองเจียงโจวที่ความทันสมัยและพลังขับเคลื่อนพุ่งเข้าใส่ อำเภอชิงไถมอบความรู้สึกที่หนักอึ้งและความซบเซาเป็นความประทับใจแรกให้หลินเฟิง

ถนนกว้างแต่รถราบางตา สองข้างทางส่วนใหญ่เป็นโรงงานที่มีอายุและบ้านเรือนที่ชาวบ้านสร้างเอง มีอาคารพาณิชย์สร้างใหม่สองสามหลัง แต่ก็ดูโดดเดี่ยว

อาคารสำนักงานของคณะกรรมการพรรคและรัฐบาลอำเภอเป็นอาคารสไตล์โซเวียตที่ดูมีอายุ สง่างามแต่ก็ดูซบเซา

เมื่อขบวนรถของหลินเฟิงแล่นเข้าสู่บริเวณสำนักงาน คณะกรรมการพรรคและสมาชิกคณะผู้บริหารของรัฐบาลอำเภอที่ได้รับแจ้งล่วงหน้าแล้ว ต่างก็ยืนเข้าแถวรออยู่หน้าอาคาร

รถจอดสนิท โจว เหว่ยรีบลงไปเปิดประตูรถให้หลินเฟิง

หลินเฟิงจัดเสื้อสูท ปรากฏตัวด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นและสุขุม ก้าวลงจากรถ

ผู้นำที่ยืนอยู่หัวแถวเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมเล็กน้อย มีรอยยิ้มที่เป็นมิตร เขารีบเดินเข้ามาพร้อมยื่นมือทั้งสองข้างออกมาอย่างกระตือรือร้น “ท่านเลขาธิการหลินเฟิง! ยินดีต้อนรับครับ! เดินทางมาเหนื่อยหน่อยนะครับ! ผมหวัง เฉิงกัง รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคอำเภอและนายอำเภอครับ”

เขาจับมือหลินเฟิงอย่างแรง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แต่ในแววตาที่ลึกซึ้งกลับแฝงการพินิจพิจารณาที่ยากจะสังเกตเห็นเล็กน้อย

“นายอำเภอเฉิงกัง สวัสดีครับ ต่อไปพวกเราก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว ต้องขอการสนับสนุนจากท่านด้วย” หลินเฟิงตอบกลับอย่างสงบนิ่ง สายตากวาดมองกลุ่มคนด้านหลังหวัง เฉิงกัง

หวัง เฉิงกังรีบแนะนำหลินเฟิงทีละคน “ท่านนี้คือสหายจาง โหย่วเหวย รองเลขาธิการคณะกรรมการพรรคอำเภอ ท่านนี้คือสหายหลี่ กั๋วหัว รองนายอำเภอฝ่ายบริหาร ท่านนี้คือรัฐมนตรีกรมการจัดตั้ง หลิว...”

หลินเฟิงจับมือกับสมาชิกคณะผู้บริหารทุกคนด้วยท่าทีอ่อนน้อม จดจำชื่อและตำแหน่งของแต่ละคนไว้ในใจ

เขาสัมผัสได้ถึงความรู้สึกต่างๆ ที่อยู่เบื้องหลังรอยยิ้มและคำต้อนรับเหล่านี้ ทั้งการเฝ้าดู ความสงสัยใคร่รู้ กระทั่งความดูแคลนที่ซ่อนอยู่เล็กน้อย—ก็เพราะเขาอ่อนวัยเกินไป

หลังจากพิธีต้อนรับอย่างเรียบง่าย คณะเดินทางก็ไปยังห้องประชุมคณะกรรมการพรรคอำเภอ เพื่อจัดการประชุมพบปะครั้งแรกหลังจากหลินเฟิงเข้ารับตำแหน่ง ซึ่งก็คือการประชุมคณะกรรมการประจำพรรคอำเภอ

การประชุมมีหวัง เฉิงกังเป็นประธาน

เขาเป็นตัวแทนของคณะผู้บริหารทั้งสี่ชุดกล่าวต้อนรับหลินเฟิงอย่างอบอุ่น คำพูดจริงใจ วางตัวต่ำมาก

อย่างไรก็ตาม เมื่อการประชุมเข้าสู่สาระสำคัญ โดยให้กรรมการประจำพรรคแต่ละท่านรายงานงานสำคัญในแวดวงที่ตนกำกับดูแล บรรยากาศก็เริ่มเปลี่ยนไปอย่างละเอียดอ่อน

หลี่ กั๋วหัว รองนายอำเภอฝ่ายบริหาร ชายวัยกลางคนที่ผิวคล้ำและมีสีหน้าเคร่งขรึม ในขณะที่รายงานสถานการณ์ทางการคลัง น้ำเสียงดูหนักอึ้ง

“ท่านเลขาธิการหลิน ท่านเพิ่งมาถึง อาจจะยังไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด อำเภอชิงไถของเรา ดูภายนอกเป็นอำเภอที่เศรษฐกิจเข้มแข็ง แต่แท้จริงแล้วเงินในท้องพระคลังเกือบจะหมดแล้ว!”

เขาเปิดสมุดบันทึก แล้วเริ่มแจกแจงตัวเลข “จนถึงสิ้นเดือนที่แล้ว บัญชีการคลังของอำเภอเหลือเงินเพียง 80 ล้านหยวน ซึ่งพอเพียงสำหรับการจ่ายเงินเดือนและค่าใช้จ่ายพื้นฐานของเดือนนี้เท่านั้น”

“แต่เงินต้นและดอกเบี้ยของพันธบัตรและเงินกู้จากแพลตฟอร์มของเมืองที่กำลังจะถึงกำหนดชำระ สูงถึง 530 ล้านหยวน! นี่ไม่รวมหนี้สินแฝงของแต่ละตำบลและหน่วยงาน”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง มองหลินเฟิงด้วยน้ำเสียงที่เจือ “ความจนปัญญา” “แม่บ้านที่เก่งก็ไม่สามารถทำอาหารได้เมื่อไม่มีข้าวสารครับ! โครงการสวัสดิการสังคม โครงสร้างพื้นฐานหลายอย่างที่วางแผนไว้ก็ต้องหยุดชะงักลงเพราะขาดเงินทุน”

“ท่านเลขาธิการครับ ท่านมาจากมณฑล จะสามารถช่วยพวกเราเรียกร้องไปยังเบื้องบน ขอเงินอุดหนุน หรือวงเงินพันธบัตรพิเศษได้หรือไม่ครับ ไม่อย่างนั้น วันข้างหน้าของพวกเราคงจะอยู่ไม่ได้จริงๆ!”

คำพูดนี้ดูเหมือนเป็นการรายงานความยากลำบาก แต่แท้จริงแล้วเป็นการโยนภาระและสร้างปัญหา

การโยนปัญหาการคลังที่ยากที่สุดมาให้เลขาธิการคนใหม่ตั้งแต่เริ่มต้น เป็นทั้งการหยั่งเชิงความสามารถและกำลังใจของหลินเฟิง และยังเป็นการให้ “คำขู่”

เพื่อให้เขารู้สึกท้อถอย หรืออย่างน้อยก็ไม่กล้าผลักดันการปฏิรูปที่ต้องใช้เงินทุนจำนวนมากในระยะสั้น

ตามมาด้วยกรรมการประจำพรรคที่กำกับดูแลด้านอุตสาหกรรมและสิ่งแวดล้อม ก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความยากลำบากเช่นกัน

“ท่านเลขาธิการหลิน อุตสาหกรรมหลักของชิงไถกำลังเผชิญกับความท้าทายที่รุนแรง”

“คณะตรวจสอบของกรมสิ่งแวดล้อมมณฑลจะลงมา ‘ตรวจสอบซ้ำ’ ในเดือนนี้ บริษัทที่สร้างมลพิษสูงและใช้พลังงานสูง 17 แห่งที่ถูกขึ้นบัญชีไว้ กำลังเผชิญกับแรงกดดันในการแก้ไขอย่างมหาศาล!”

“หากปฏิบัติตามมาตรฐานใหม่อย่างเคร่งครัด เกรงว่ากว่าครึ่งจะต้องถูกปิดกิจการ”

“นี่เกี่ยวข้องกับการจ้างงานนับหมื่นคนและรายได้ภาษีของท้องถิ่นนะครับ! จะรักษาสมดุลนี้ได้อย่างไร ขอท่านเลขาธิการโปรดชี้แนะ”

นี่ก็เป็นการโยนโจทย์ที่ยากลำบาก “รักษาสิ่งแวดล้อม” หรือ “รักษาการพัฒนา” ให้หลินเฟิงตัดสินใจโดยตรง

ในห้องประชุมเงียบลง ทุกสายตาจับจ้องมาที่หลินเฟิง อยากจะเห็นว่าเลขาธิการ “ที่ถูกส่งมา” หนุ่มคนนี้จะรับมือกับ “สามไม้ตาย” ที่เปิดฉากมานี้อย่างไร

เมื่อเผชิญกับการยั่วยุที่คาดการณ์ไว้ หลินเฟิงบนใบหน้าไม่แสดงความโกรธหรือความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมา ค่อยๆ เป่าฟองชาออกไป แล้วจิบหนึ่งอึก การกระทำนั้นสุขุมเยือกเย็น

วางถ้วยชาลง สายตาของเขาสงบนิ่งมองไปยังหลี่ กั๋วหัว น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยน้ำหนักที่ไม่อาจโต้แย้งได้

“สหายกั๋วหัวรายงานสถานการณ์ทางการคลังอย่างเจาะจงและรุนแรงมาก สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าการพัฒนาของอำเภอชิงไถของเราได้มาถึงช่วงเวลาสำคัญที่ต้องปฏิรูปและค้นหาพลังขับเคลื่อนใหม่จริงๆ”

เขาไม่ได้ถูกอีกฝ่ายจูงจมูกให้ไปยึดติดกับจำนวนเงินที่ต้องใช้ แต่กลับยกระดับปัญหาขึ้นสู่ระดับยุทธศาสตร์โดยตรง

“ส่วนเรื่องการขอเงินทุนจากเบื้องบน”

เขาเปลี่ยนเรื่อง แล้วมองหลี่ กั๋วหัว “เป็นสิ่งที่จำเป็น และยังเป็นหน้าที่สำคัญของรัฐบาลอำเภอ”

“ขอให้สหายกั๋วหัวเป็นผู้นำ และให้สำนักงานการคลังให้ความร่วมมือ รีบจัดทำรายงานคำร้องที่มีรายละเอียดและน่าเชื่อถือ ไม่เพียงแต่จะต้องพูดถึงความยากลำบาก แต่ยังต้องชี้แจงแนวคิดการพัฒนาในอนาคตของชิงไถและประสิทธิภาพในการใช้เงินทุนให้ชัดเจน เมื่อรายงานสมบูรณ์แล้ว ผมกับนายอำเภอเฉิงกังจะไปรายงานที่มณฑลด้วยกัน”

คำพูดนี้ ทั้งยอมรับงานของรัฐบาลอำเภอ และยังเตะลูกกลับไปอย่างชาญฉลาด

เงินอยากได้ แต่จะขออย่างไร ขอมาทำอะไร เป็นความรับผิดชอบของรัฐบาลอำเภอ ผมจะสนับสนุน แต่จะไม่ทำเกินหน้าที่

จากนั้นเขาหันไปหากรรมการประจำพรรคที่กำกับดูแลด้านอุตสาหกรรมและสิ่งแวดล้อม

“สิ่งแวดล้อมคือเส้นตาย และยิ่งเป็นเส้นชีวิต ประเด็นนี้ไม่มีการต่อรอง”

น้ำเสียงของเขาหนักแน่น ทำให้หลายคนในที่นั้นใจเต้นแรงขึ้น

“แต่ว่า” เขาเปลี่ยนเรื่องอีกครั้ง “การที่สิ่งแวดล้อมบีบบังคับให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่การบีบให้บริษัทตาย แต่คือการนำทางพวกเขาไปสู่เส้นทางการพัฒนาที่แข็งแรงและยั่งยืนยิ่งขึ้น”

“สำหรับบริษัท 17 แห่งที่ถูกขึ้นบัญชีไว้ ห้ามใช้วิธี ‘เหมาเข่ง’”

“ขอให้รัฐบาลอำเภอจัดตั้งคณะทำงานทันที เชิญผู้เชี่ยวชาญมาวินิจฉัยทีละบริษัท กำหนดแผนการแก้ไข ‘หนึ่งบริษัทหนึ่งนโยบาย’”

“สำหรับบริษัทที่มีความสามารถและมีความตั้งใจที่จะแก้ไข พวกเราต้องช่วยเหลือพวกเขาในการค้นหาเทคโนโลยีและระดมเงินทุน”

“สำหรับบริษัทที่ไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับข้อกำหนดใหม่ได้จริงๆ ก็ต้องจัดการปิด ยุบ และโอนย้ายอย่างเหมาะสม พร้อมดูแลการจัดหาอาชีพให้กับพนักงานเพื่อให้สังคมมั่นคง”

เขาได้เสนอแนวทางการแก้ไขที่เป็นรูปธรรม

“หนึ่งบริษัทหนึ่งนโยบาย” ทั้งรักษาหลักการ และแสดงความยืดหยุ่นและความรับผิดชอบ

สุดท้าย หลินเฟิงกวาดสายตามองไปทั่วห้องประชุม เสียงไม่ดัง แต่กลับชัดเจนไปทั่วทุกมุม

“สหายทุกท่าน ความยากลำบากเป็นสิ่งที่มองเห็น แต่หนทางมักจะมีมากกว่าความยากลำบาก”

“ผมเพิ่งมาถึง สถานการณ์ยังไม่คุ้นเคย ในช่วงต่อไป ภารกิจหลักของผมคือการสำรวจและเรียนรู้”

“หวังว่าสหายทุกท่านจะพูดคุยอย่างเปิดอก เสนอสถานการณ์ที่แท้จริง ข้อเสนอแนะที่ดีออกมา ผมเชื่อว่าตราบใดที่พวกเราคณะผู้บริหารสามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ก็ไม่มีภูเขาไฟใดที่เราจะก้าวข้ามไปไม่ได้!”

เขาไม่มีสุนทรพจน์เข้ารับตำแหน่งที่เร้าอารมณ์ และไม่ได้แสดงความหวาดกลัวต่อความยากลำบาก แต่กลับแสดงออกถึงความเยือกเย็น ความเป็นรูปธรรม การจับประเด็นสำคัญ และความเป็นผู้นำที่เก่งในการสร้างความสามัคคี

การตอบรับนี้ ทั้งสลาย “คำขู่” ของอีกฝ่าย และยังสร้างอำนาจและรูปแบบการทำงานของตนเองในทันที

การประชุมจบลงในบรรยากาศที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนเล็กน้อย

หวัง เฉิงกังใบหน้ายังคงยิ้มแย้ม แต่ในแววตาที่ลึกซึ้งกลับมีความเคร่งขรึมเพิ่มขึ้น

หลี่ กั๋วหัวและคนอื่นๆ ก็เก็บสมุดบันทึกอย่างเงียบๆ พวกเขาทราบดีว่าเลขาธิการหนุ่มคนนี้คงไม่ใช่ตัวละครที่รับมือได้ง่ายนัก

หลินเฟิงเดินตามการนำของโจว เหว่ยไปยังห้องทำงานของตนเอง

เขาทราบดีว่านี่เป็นเพียงการเริ่มต้น การต่อสู้ที่แท้จริงที่อยู่ใต้กระแสน้ำลึกของอำเภอชิงไถเพิ่งจะเปิดฉากขึ้นเท่านั้น

แต่ก้าวแรกของเขา เดินได้อย่างมั่นคงและหนักแน่น