บทที่ 99 แผนการของเจ้าถิ่น

อาคารคณะกรรมการพรรคอำเภอ ชั้นสามฝั่งตะวันออก ห้องทำงานของนายอำเภอ หวัง เฉิงกัง

การจัดวางที่นี่แตกต่างไปจากสไตล์เรียบง่ายแบบจีนร่วมสมัยในห้องทำงานของหลินเฟิง โต๊ะทำงานไม้มะฮอกกานีหนักอึ้ง เก้าอี้หนังแท้ ชั้นวางของประดับด้วยเครื่องลายครามและรากไม้แกะสลัก

บนผนังแขวนภาพเขียนอักษรที่หนักแน่นว่า “หนาแน่นด้วยคุณธรรม ค้ำจุนสรรพสิ่ง” พื้นที่ทั้งหมดเผยให้เห็นถึงความรู้สึกถึงอำนาจที่สั่งสมมานาน

หลังการประชุมสิ้นสุดลง หวัง เฉิงกังถือกระติกน้ำร้อน เดินกลับมาที่นี่

หลี่ กั๋วหัว รองนายอำเภอฝ่ายบริหาร และรัฐมนตรีกรมการจัดตั้ง หลิว เม่าไฉ เดินตามเข้ามาติดๆ ไม่ต้องมีการเชื้อเชิญก็เดินเข้าไปนั่งบนโซฟาอย่างคุ้นเคย

เลขานุการปิดประตูอย่างเงียบๆ

“พวกท่านลองพูดดูสิ ท่านเลขาธิการหลินของเรามีความประทับใจแรกเป็นอย่างไร” หวัง เฉิงกังค่อยๆ เป่าใบชาในถ้วยโดยไม่เงยหน้าขึ้น

หลี่ กั๋วหัวแค่นเสียงเย็นชา หยิบบุหรี่มาจุดแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ “จะไปเป็นอย่างไรได้ ปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ทำงานไม่น่าเชื่อถือ! คุณชายจากมณฑล ลงมาหาประสบการณ์สักพักก็ไป จะคิดว่าอำเภอชิงไถของเราเป็นสนามเด็กเล่นให้เขาเล่นขายของรึ”

เขาพ่นควันบุหรี่ออกมาเป็นสาย “พอมาถึงก็ร้องเพลงเสียงสูง เรื่องการเปลี่ยนแปลงและยกระดับ พลังขับเคลื่อนใหม่ บ้าบอคอแตก! ปัญหาการคลังเขาก็แก้ไม่ได้ ปัญหาคนงานตกงานเขาก็จัดการไม่ได้ พูดจาโดยไม่รู้สึกรู้สา!”

หลิว เม่าไฉขยับแว่นกรอบทอง น้ำเสียงค่อนข้างระมัดระวัง แต่ความหมายในคำพูดก็ไม่สุภาพนัก “อายุน้อยน่ะจริง แต่...ก็ไม่เหมือนคนไม่มีสมองเสียทีเดียว”

“ท่านดูเขาวันนี้สิ ไม่รับมือกับข้อเสนอของนายอำเภอหลี่ กั๋วหัว และไม่หวาดกลัวต่อปัญหาเรื่องสิ่งแวดล้อม แต่กลับโยนเรื่องกลับไปให้รัฐบาลจัดการ โดยตัวเองไปยืนอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่า ‘ไทเก๊ก’ ท่านี้ ใช้ได้ไม่เลว”

“หึ ความฉลาดเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น!” หลี่ กั๋วหัวกล่าวอย่างดูแคลน “ในพื้นที่อย่างชิงไถ การเล่นไทเก๊กจะมีประโยชน์อะไร หากคนข้างล่างไม่ฟัง นโยบายก็ออกจากคณะกรรมการพรรคอำเภอไม่ได้ เขาก็เป็นแค่ผู้นำที่มีอำนาจแต่ไร้กำลัง!”

“เม่าไฉ ท่านดูแลเรื่องตำแหน่ง ท่านต้องกำชับไปยังแต่ละตำบล แต่ละหน่วยงาน ให้ทุกคนระวังตัวไว้ เรื่องที่ควรรายงานก็รายงาน เรื่องที่ไม่ควรรายงาน ก็อย่าให้หลุดออกไปแม้แต่คำเดียว! ให้ท่านเลขาธิการหลินของเรา ‘สำรวจวิจัย’ ให้เต็มที่!”

ความหมายในคำพูดนี้ชัดเจนมาก นั่นคือการใช้เครือข่ายความสัมพันธ์อันซับซ้อนของอำนาจท้องถิ่น เพื่อปิดกั้นข้อมูลและต่อต้านหลินเฟิงอย่างนุ่มนวล ให้เขาเป็นดั่งคนตาบอด

หวัง เฉิงกังเงยหน้าขึ้น มองทั้งสองคน แววตายังคงมีรอยยิ้มแบบพระศรีอาริย์ แต่ในแววตาไม่มีความอบอุ่น “รีบร้อนไปทำไม คนหนุ่มไฟแรง เป็นเรื่องที่ดี พวกเราเหล่าคนเก่าคนแก่ ต้องให้การสนับสนุน ให้ความร่วมมือมากๆ”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆ น้ำเสียงแฝงไปด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้งได้ “ท่านเลขาธิการหลินอยากจะสำรวจวิจัยไม่ใช่รึ กั๋วหัว ท่านจัดการหน่อย จัดตารางให้แน่นๆ ให้ท่านเลขาธิการหลินได้เห็นขุนเขาและแม่น้ำอันยิ่งใหญ่ของชิงไถ ได้เห็นผู้ประกอบการที่สร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ให้กับการพัฒนาชิงไถ”

“โดยเฉพาะ... ‘กระดูกชิ้นโต’ สองสามชิ้นนั้น ให้ท่านเลขาธิการหลินลอง ‘ลิ้มรส’ ด้วยตนเองเป็นอย่างไร”

หลี่ กั๋วหัวเข้าใจทันที ยิ้มอย่างรู้กัน “เข้าใจครับ! เฒ่าจ้าวแห่งสมาคมเครื่องจักรกลโลหะ เฒ่าเฉียนแห่งสมาคมเครื่องหนัง และพวกตัวยุ่งในวงการสิ่งทอ ล้วนเป็นเจ้าภาพที่ ‘อบอุ่น’ รับรองว่าท่านเลขาธิการหลินจะรู้สึกเหมือนอยู่บ้าน ได้ ‘เข้าใจ’ สภาพการณ์ของประชาชนอย่างเต็มที่!”

ในขณะเดียวกัน ที่สำนักงานการคลังของรัฐบาลอำเภอ ภายในห้องทำงานของผู้อำนวยการ

หม่า เซิ่งโหย่ว ผู้อำนวยการสำนักงานการคลัง ชายวัยกลางคนที่ผอมแห้งตัวเล็กแต่สายตาเฉียบคมอย่างยิ่ง กำลังอบรมลูกน้องคนสนิทสองสามคน

“พวกท่านฟังผมให้ดี!” หม่า เซิ่งโหย่วพูดเสียงไม่ดัง แต่แฝงไปด้วยความอำมหิต “เลขาธิการคนใหม่มาแล้ว คาดว่าจะ ‘สนใจ’ เรื่องการคลังของอำเภอเรามาก”

“บัญชีทั้งหมด ธุรกรรมทางการเงินทั้งหมด จะต้องเป็นไปตามขั้นตอนอย่างเคร่งครัด หากไม่มีลายเซ็นของผม รองนายอำเภอหลี่ และท่านเลขาธิการหวัง ใครกล้าปล่อยข้อมูลออกไปแม้แต่คำเดียว หรือกล้าเบิกเงินแม้แต่เฟินเดียว อย่าหาว่าผมไม่ไว้หน้า!”

เสมียนคนหนึ่งถามอย่างระมัดระวัง “ผู้อำนวยการครับ ถ้า...ถ้าท่านเลขาธิการหลินมาสอบถามด้วยตนเองล่ะครับ”

“สอบถามรึ” หม่า เซิ่งโหย่วแค่นหัวเราะ “ก็ทำตามกฎสิ! ท่านเลขาธิการหลินต้องการข้อมูล ก็ให้เขาไป ให้รวบรวมรายงานสิบปีล่าสุดทั้งหมดให้เขาดูอย่างช้าๆ ท่านเลขาธิการหลินต้องการเงินรึ”

เขาพูดลากเสียงด้วยความเยาะหยัน “ก็รายงานท่านไปว่าในบัญชีเหลือแค่แปดสิบล้านหยวน เป็นเงินช่วยชีวิตที่ใช้จ่ายเงินเดือนและค่าใช้จ่ายพื้นฐาน ถ้าหากเบิกไปเจ้าหน้าที่ครูอาจารย์ทั้งอำเภอก็ต้องอดตาย! ดูสิว่าเขากล้าทำหรือไม่!”

เขากวาดสายตามองลูกน้อง น้ำเสียงเย็นเยียบ “จำไว้ ในอำเภอชิงไถ เงินถุงเงินถัง ต้องอยู่ในมือของพวกเราเอง! พระต่างถิ่นอย่างเขา สวดมนต์บทของพวกเราไม่ได้!”

ตอนเย็น ที่ร้านอาหาร “ชิงไถเยี่ยน” ที่หรูหราที่สุดในอำเภอชิงไถ ภายในห้องจัดเลี้ยง

หวัง เฉิงกัง หลี่ กั๋วหัว หลิว เม่าไฉ และเจ้าของธุรกิจชั้นนำในท้องถิ่นสองสามคน ต่างชนแก้วกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศคึกคัก

“ท่านนายอำเภอหวัง ท่านรองนายอำเภอหลี่ รัฐมนตรีหลิว ผมขอคารวะผู้นำทุกท่าน!”

จ้าว เต๋อจู้ นายกสมาคมเครื่องจักรกลโลหะ ฉายา “เฒ่าจ้าว” ที่มีพุงยื่น หน้าแดงก่ำ “ได้ยินว่ามีเลขาธิการเด็กเข้ามา? จะคุมสถานการณ์ได้รึ! ชิงไถของเรา ไม่ใช่ใครก็เล่นได้นะ!”

หลี่ กั๋วหัวชนแก้วกับเขา แล้วพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “เฒ่าจ้าว คำพูดนี้ต้องระวังหน่อยนะ ท่านเลขาธิการหลินเป็นผู้มีความสามารถที่ส่งมาจากมณฑล มาเพื่อนำชิงไถให้ก้าวหน้าไปอีกขั้น! พวกท่านเหล่าผู้ประกอบการ ต้อง ‘ให้ความร่วมมือ’ กับงานของท่านเลขาธิการหลินให้ดี!”

“ให้ความร่วมมือ! ต้องให้ความร่วมมือแน่นอน!” จ้าว เต๋อจู้ตบหน้าอก คำพูดแฝงไปด้วยหนาม “ตราบใดที่ท่านเลขาธิการหลินไม่เล่นเรื่องสิ่งแวดล้อม ไม่เล่นเรื่องการยกระดับจนมาบีบคอพวกเรา ตัดช่องทางทำกินของพี่น้อง พวกเราก็จะยกท่านเป็นพระโพธิสัตว์บูชา! ไม่อย่างนั้น...”

เขาหัวเราะแหะๆ แล้วไม่พูดต่อ แต่ทุกคนในที่นั้นก็เข้าใจความหมายของคำขู่ที่ยังไม่สิ้นสุดนั้น

หวัง เฉิงกังจิบเหล้าพลางยิ้ม แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ แล้วกล่าวกับหลิว เม่าไฉว่า “เม่าไฉ ท่านช่วยกำชับทางสถานีโทรทัศน์ด้วย การสำรวจวิจัยของท่านเลขาธิการหลิน ต้องรายงานข่าวให้ดี เน้นย้ำภาพลักษณ์ที่สูงส่งของท่านเลขาธิการในการลงลึกถึงระดับพื้นที่ การให้ความสำคัญกับบริษัท! ให้ประชาชนทั้งอำเภอรู้ว่าชิงไถของเรามีเลขาธิการที่ดีมาแล้ว!”

คำพูดนี้ฟังดูเหมือนเป็นการยกย่อง แต่แท้จริงแล้วเป็นการ “ชักใย”

การยกย่องหลินเฟิงไว้ในที่สูง หากเขาทำผลงานที่เป็นรูปธรรมไม่ได้ หรือหากเขาแตะต้องผลประโยชน์จนเกิดการต่อต้าน ก็จะทำให้การล้มลงของเขายิ่งน่าสังเวชมากขึ้น

เมื่อดื่มกันอย่างสนุกสนาน กลุ่มคนที่กุมอำนาจที่แท้จริงของอำเภอชิงไถเหล่านี้ก็ได้บรรลุข้อตกลงร่วมกันแล้ว

พวกเขาจะให้บทเรียนแก่เลขาธิการคณะกรรมการพรรคอำเภอหนุ่มคนนี้ ให้เขาเข้าใจว่า บนผืนดินชิงไถนี้ มังกรต้องขด เสือต้องหมอบ

กฎของเกมที่แท้จริง ถูกกำหนดโดย “เจ้าถิ่น” อย่างพวกเขา

ยามค่ำคืนลึกสงัด แสงไฟในห้องทำงานเลขาธิการคณะกรรมการพรรคอำเภอยังคงสว่างไสว

หลินเฟิงยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูรถที่ค่อยๆ ขับออกไปข้างล่าง สายตาของเขาลุ่มลึก

เขาทราบดีว่าสิ่งที่ตนเองกำลังเผชิญหน้า ไม่ใช่แค่กลุ่มข้าราชการ แต่เป็นเครือข่ายขนาดใหญ่ที่ผลประโยชน์ถักทอเข้าด้วยกัน และอำนาจได้แข็งตัวแล้ว

ทุกย่างก้าวต่อจากนี้ เหมือนการเดินในทุ่งระเบิด แต่ที่มุมปากของเขา กลับปรากฏรอยยิ้มจางๆ

ความท้าทายที่แท้จริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

และเขา ได้เตรียมพร้อมที่จะเข้าสู่สงครามแล้ว