บทที่ 100 ซื้อดอกไม้ไฟ

...

ปู่ของหลินอีหมิง หลินอวิ๋น มีลูกสองคน: ลูกชายหลินกั๋วเซิงกับลูกสาวหลินเหวินจวิน

คุณป้าใหญ่ของหลินอีหมิง หลินเหวินจวิน แต่งงานไปไกลถึงภาคตะวันตกของมณฑลกวางตุ้ง ชะตาชีวิตของเธอเต็มไปด้วยอุปสรรค การเสียสามีไปแต่เนิ่นๆ ทำให้ชีวิตลำบากอย่างยิ่ง

ในตอนนั้น สามีของหลินเหวินจวินเพิ่งจะวัยกลางคนกลับเสียชีวิตกะทันหันด้วยอาการหัวใจวาย ทิ้งให้หนิงเสวียหลินในวัยเด็กกับเธออยู่กันตามลำพังแม่ลูกพึ่งพากัน กาลเวลาผันผ่าน เผลอแป๊บเดียว ตอนนี้หนิงเสวียหลินก็ใกล้จะเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้ว

“ป้าใหญ่ครับ เสวียหลิน มานั่งก่อนครับ ดื่มชาก่อนพักสักหน่อย” หลินอีหมิงทักทายอย่างกระตือรือร้น “พ่อกับแม่ผมออกไปซื้อกับข้าวแล้วครับ เดี๋ยวก็กลับมา”

พอสิ้นเสียงพูด ก็เห็นคุณป้าใหญ่เดินตรงเข้ามานั่งลง จากนั้นก็หยิบอั่งเปาออกมาแจกให้คนแก่คนเด็กในบ้าน — คนแก่, เด็กเล็ก, และเด็กโตได้กันคนละซอง

หลินอีหมิงลูบหน้าผาก ในใจก็แอบดีใจที่แม่เจียงชุ่ยเซียงไม่อยู่ในตอนนี้ ไม่อย่างนั้นคงจะหนีไม่พ้นการบ่นอีกยกหนึ่ง

“เสวียหลินใกล้จะจบมหาวิทยาลัยแล้วใช่ไหม?” หลินอีหมิงสอบถาม

“อืม ใช่แล้วครับ ลูกพี่ลูกน้อง ผมว่าจะเรียนต่อปริญญาโทครับ” หนิงเสวียหลินพูด

“อืม เรียนต่อเป็นเรื่องที่ดี” หลินอีหมิงพูด “แล้วเรื่องค่าเทอมของแกล่ะ?”

สำหรับหลินอีหมิงแล้ว ถ้าลูกพี่ลูกน้องมีปัญหาทางการเงิน ถ้าช่วยได้ก็ช่วย เขาคิดว่าถ้าเป็นไปได้ก็จะสนับสนุนให้เขาเรียนจบปริญญาโท

“พี่หมิงครับ ขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับ แต่ว่าค่าเทอมของผมไม่ต้องเป็นห่วงครับ ผมมีทุนการศึกษา บวกกับทำงานพิเศษไปด้วย รับมือไหวครับ” หนิงเสวียหลินตอบกลับอย่างช้าๆ

“ถ้างั้นก็ดีแล้ว” หลินอีหมิงพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรมาก

ในตอนนั้น พ่อแม่ของหลินอีหมิงก็ถือกับข้าวกลับมาแล้ว พอเห็นคุณป้าใหญ่กับหนิงเสวียหลิน แม่ของเขาเจียงชุ่ยเซียงก็รีบวางของในมือลง แล้วเดินเข้าไปหา

“พี่ใหญ่ มาแล้วเหรอคะ” เจียงชุ่ยเซียงทักทาย

“ก็เพิ่งจะมาได้ไม่นาน” หลินเหวินจวินยิ้มแล้วพูด

หลังจากทักทายกันพักหนึ่ง เจียงชุ่ยเซียงก็เข้าไปในครัวเตรียมอาหารกลางวันแล้ว

หลังจากทำอาหารกลางวันเสร็จแล้ว ทุกคนก็กินไปคุยกันไป บรรยากาศรื่นเริง

หลังอาหารกลางวัน หลินอีหมิงก็ดึงคุณป้าใหญ่ไปข้างๆ แล้วยัดอั่งเปาให้เธอซองหนึ่ง

“ป้าใหญ่ครับ นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ของผมนะครับ ป้ารับไว้เถอะครับ เสวียหลินเรียนหนังสือเหนื่อย ซื้อของอร่อยๆ ให้เขากินบ้าง”

คุณป้าใหญ่หลินเหวินจวินกลับปฏิเสธไม่ยอมรับ “แกนี่มันเด็กดีจริงๆ มีน้ำใจ แต่ป้ารับเงินแกไม่ได้หรอก แกเก็บไว้เองเถอะ”

“ป้าใหญ่ครับ ป้าอย่าเกรงใจกับผมเลยครับ” หลินอีหมิงยืนกรานจะให้คุณป้าใหญ่รับไว้

“อีหมิง ถ้าป้าลำบากทางการเงินจริงๆ ป้าจะเอ่ยปากกับแกแน่นอน ป้าตอนนี้ยังทำงานไหวอยู่ อันนี้ป้ารับไม่ได้จริงๆ” หลินเหวินจวินพูด เธออิจฉาที่หลินอีหมิงสามารถหาเงินได้ และก็ดีใจแทนหลินอีหมิงด้วย แต่เธอไม่เคยเป็นแบบอย่างให้ลูกชายเลยนอกจากจะพึ่งพาตัวเอง

มีคำพูดหนึ่งที่ไม่ได้ไม่มีเหตุผลเลยว่า เด็กจะไม่กลายเป็นอย่างที่คุณจินตนาการไว้ เขาจะกลายเป็นอย่างที่คุณเป็นเท่านั้น!

หลินอีหมิงก็ไม่ได้บังคับอีกต่อไป พยักหน้า ในใจก็รู้สึกเศร้าๆ

วันที่อบอุ่นและร่าเริงในบ้านเกิดมักจะผ่านไปเร็วเป็นพิเศษ เผลอแป๊บเดียวก็มาถึงวันที่สิบห้าเดือนเจ็ด เทศกาลโคมไฟแล้ว

ตื่นเช้ามาหลินอีหมิงก็ส่งข้อความไปหากู้ยีซี “อาจารย์เฉิน ตอนเย็นจะมาเล่นดอกไม้ไฟไหม?”

ดอกไม้ไฟสำหรับหลินอีหมิงแล้ว สามารถนับได้ว่าเป็นความเสียใจอย่างหนึ่งที่หลงเหลือมาจากชาติที่แล้ว คิดย้อนไปในอดีต ตอนที่ยังเด็กก็ยังสามารถจุดดอกไม้ไฟที่สวยงามที่ชื่อว่า “แมงกะพรุนเหินฟ้า” ได้อย่างจุใจ;

แต่ทว่าพอตอนที่ก้าวเข้าสู่โลกของการทำงาน เริ่มที่จะดิ้นรนเพื่อเลี้ยงชีพ ก็ทำได้แค่หาเศษเงินเล็กๆ น้อยๆ มาซื้อ “จรวดทะยานฟ้า” สองสามอันมาเล่นแก้ขัดเท่านั้นเอง

ยังคงจำได้ว่าปีหนึ่งปลายปี ความปรารถนาในดอกไม้ไฟในใจก็ยิ่งรุนแรงขึ้น ในที่สุดก็อดใจไม่ไหวใช้เงินไปสองร้อยกว่าหยวนซื้อของชิ้นใหญ่ชิ้นหนึ่งที่ชื่อว่า “คาอะไรสักอย่างซา” มา แล้วตอนที่เตรียมจะจุดก็มีเด็กผู้ชายหน้าตาเหมือนนักเรียนมัธยมมาพูดกับหลินอีหมิงว่า “พี่ครับ พี่ไปถ่ายวิดีโอเถอะ เดี๋ยวผมช่วยจุดให้”

นี่ก็เป็นดอกไม้ไฟที่แพงที่สุดที่หลินอีหมิงเคยซื้อในชาติที่แล้ว พูดไม่ถูกว่าผิดตรงไหน แต่ก็รู้สึกเสมอว่าดอกไม้ไฟอันนี้ซื้อมาเปล่าๆ ไม่ได้มีความสุขขนาดนั้น

ดังนั้น ปีนี้เขาจึงตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะต้องชดเชยความขาดแคลนนี้ให้ได้ ถึงแม้จะยากที่จะบรรลุ “อิสรภาพแห่งดอกไม้ไฟ” ได้จริงๆ แต่อย่างน้อยก็ต้องทำให้ตัวเองได้เล่นอย่างสะใจ!

เวลาผ่านไปไม่นาน โทรศัพท์ของหลินอีหมิงก็มีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมา เขาหยิบขึ้นมาดู ที่แท้ก็เป็นข้อความจากกู้ยีซี “ดอกไม้ไฟ ได้สิ!”

เมื่อเห็นข้อความนี้ ดวงตาของหลินอีหมิงก็เป็นประกายขึ้นมาทันที รีบตอบกลับไปว่า “ไปซื้อด้วยกันไหม?”

ไม่นาน กู้ยีซีก็ตอบกลับมาคำหนึ่ง “ได้”

หลังจากได้รับคำตอบที่ยืนยันแล้ว อารมณ์ของหลินอีหมิงก็เบิกบานติดเครื่องยนต์รถ มุ่งหน้าไปยังทิศทางบ้านของกู้ยีซี

ไม่นาน รถก็จอดลงอย่างมั่นคงที่หน้าประตูบ้านของกู้ยีซี หลินอีหมิงลงจากรถ แล้วกดกริ่งประตู ประตูเปิดออก กู้ยีซีปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้ามีรอยยิ้มบางๆ

หลังจากที่ทั้งสองคนทักทายกันง่ายๆ สองสามประโยคแล้ว หลินอีหมิงก็ขับรถพากู้ยีซีมุ่งหน้าไปยังใจกลางเมือง

เหตุผลที่เลือกไปซื้อดอกไม้ไฟที่ใจกลางเมืองก็เพราะว่าที่นั่นมีดอกไม้ไฟหลากหลายชนิดให้เลือกมากกว่า และถ้าอยากจะซื้อดอกไม้ไฟขนาดใหญ่หน่อย ในเมืองอาจจะต้องสั่งจองล่วงหน้า แต่ที่ใจกลางเมืองโดยทั่วไปแล้วจะสามารถซื้อได้โดยตรงเลย

ประมาณสามสิบนาทีผ่านไป ในที่สุดหลินอีหมิงกับกู้ยีซีก็มาถึงหน้าร้านขายดอกไม้ไฟที่ตั้งอยู่ในใจกลางเมือง หลินอีหมิงจอดรถอย่างมั่นคงแล้วก็เดินตรงเข้าไปในร้านถามว่า “เถ้าแก่ครับ ในร้านมีดอกไม้ไฟที่ขนาดใหญ่และมีลวดลายสวยงามบ้างไหมครับ?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ เจ้าของร้านก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับอย่างกระตือรือร้นว่า “แน่นอนว่ามีครับ! คุณอยากจะได้แบบไหนครับ?”

หลินอีหมิงถามต่อทันที “ถ้างั้นดอกไม้ไฟที่แพงที่สุดของที่นี่คือแบบไหนครับ?”

เจ้าของร้านรีบตอบว่า “รุ่นที่แพงที่สุดของที่นี่ราคาแปดพันบาทครับ ถ้าคุณต้องการก็สามารถพิจารณาได้นะครับ แต่รุ่นที่แพงกว่านี้ตอนนี้ขายหมดเกลี้ยงแล้วครับ”

อืม ตัวเองมาช้าไปหน่อย พูดได้แค่ว่ามีวาสนาแต่ไร้ซึ่งโชคแล้ว

“ก็ได้ครับ งั้นก็เอาแปดพันบาทมาสองสามอันก่อนแล้วกันครับ นอกจากนี้ เอาชนิดอื่นๆ อย่างละนิดอย่างละหน่อยด้วยครับ อย่างเช่น จรวดทะยานฟ้ากับแมงกะพรุนเหินฟ้าอะไรพวกนั้น” หลินอีหมิงพูดต่อ

ในตอนนั้น หลินอีหมิงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ทันที แล้วก็เอ่ยปากถามว่า “อ้อ เถ้าแก่ครับ ทางนี้มีบริการส่งของไหมครับ?” เจ้าของร้านยิ้มแย้มแจ่มใสตอบกลับว่า “ถ้าซื้อครบสองหมื่นบาทก็ส่งฟรีเลยครับ สุดหล่อ”

และแล้ว หลินอีหมิงกับกู้ยีซีก็คัดเลือกดอกไม้ไฟนานาชนิดอย่างพิถีพิถันไปพลาง เมื่อมองดูการเลือกของทั้งสองคน เจ้าของร้านขายดอกไม้ไฟก็หยิบรุ่นหนึ่งขึ้นมาถามว่า “สุดหล่อทั้งสองครับ รุ่นรักแท้นิรันดร์นี้จะเอาสักอันไหมครับ?”

“รักแท้? อีหมิงแกมีรักแท้แกก็เอาไปเถอะ อย่างไรเสียฉันก็ไม่มี” กู้ยีซีเบ้ปากแล้วพูด

หลินอีหมิงยิ้มแล้วพูดว่า “เถ้าแก่ครับ รุ่นนี้ขายไม่ออกเหรอครับ? หมายังไม่เอาเลย”

“” เจ้าของร้านขายดอกไม้ไฟพูดไม่ออก เดี๋ยวนี้คนหนุ่มสาวเป็นอะไรกันไปหมด รักแท้นิรันดร์มันผิดตรงไหน?

ไม่รู้ตัวเลยว่าดอกไม้ไฟที่เลือกไว้คำนวณดูแล้วก็ 40000 หยวนแล้ว

“เถ้าแก่ครับ เอาตามจำนวนนี้แหละครับ ขออีกชุดหนึ่ง! อ้อ ใช่ครับ ยังต้องรบกวนคุณช่วยส่งไปที่หมู่บ้านหลินไจ้ในเมืองตงเฉิงด้วยนะครับ” หลินอีหมิงโบกมืออย่างยิ่งใหญ่ มีท่าทีของคนรวยอยู่ไม่น้อย

เขามองดูดอกไม้ไฟนานาชนิดที่งดงามหลากสีสันตรงหน้า ในใจก็เต็มไปด้วยความยินดี คืนนี้ดอกไม้ไฟในที่สุดก็สามารถเล่นได้อย่างสะใจแล้ว!