บทที่ 209 ดอกไม้ไฟ

ร่างกายของโจวซวนสั่นเทาเล็กน้อย ในใจก็อดไม่ได้ที่จะเกิดระลอกคลื่นขึ้นมา ในแววตาของเธอปรากฏร่องรอยความเขินอายและความประหลาดใจที่แทบจะไม่ทันได้สังเกตแวบหนึ่ง แต่ก็ถูกเธอปิดบังไว้ได้อย่างรวดเร็ว เธอก้มหน้าลง เม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดูเหมือนจะกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่

เงียบไปครู่หนึ่ง โจวซวนก็เงยหน้าขึ้นมา มุมปากก็วาดเป็นรอยยิ้มบางๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า “ฮ่าๆ คุณชายหลินนี่ช่างล้อเล่นจริงๆ” เสียงของเธออ่อนโยนและไพเราะ เจือไปด้วยความขี้เล่นเล็กน้อย แต่ทว่า สายตาของเธอกลับไม่เคยละไปจากหลินอีหมิงเลย ในแววตาส่องประกายแสงที่ยากจะบรรยาย

บนใบหน้าของหลินอีหมิงก็ปรากฏรอยยิ้มบางๆ เช่นกัน สายตาของเขาก็สบกับโจวซวนอีกครั้ง สายตาของคนทั้งสองประสานกันกลางอากาศ ราวกับมีคำพูดนับไม่ถ้วนกำลังไหลเวียนอยู่ในนั้น บทสนทนาเล็กๆ น้อยๆ นี้ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขากลายเป็นละเอียดอ่อนยิ่งขึ้น และก็ทิ้งความเป็นไปได้ที่ไม่สิ้นสุดไว้สำหรับอนาคต

“คุณชายหลิน คุณชายหลิน เรียกแล้วผมรู้สึกไม่ค่อยจะถือตนเท่าไหร่เลย เรียกผมว่าอีหมิงก็พอครับ” หลินอีหมิงพูดอย่างอ่อนโยน เสียงของเขาทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ ทำให้คนได้ยินแล้วอดไม่ได้ที่จะใจเต้น

โจวซวนชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็ยิ้มแล้วพยักหน้าว่า “ถ้างั้นก็ได้ค่ะ อีหมิง”