บทที่ 54 บังเอิญเจอที่ห้าง

หลินอีหมิงกับจางหว่านหรงก็เป็นเช่นนั้น ทั้งสองคนกลับมาพบกันในห้างว่านเซี่ยงเฉิงเล็กๆ แห่งนี้

ตอนที่หลินอีหมิงเห็นจางหว่านหรง เขาก็นิ่งอึ้งไป

จางหว่านหรงเกาะติดชายวัยกลางคนหัวล้านคนหนึ่งดั่งนกน้อย

นี่ไม่ใช่คนที่หลินอีหมิงเคยเห็นในโมเมนต์ของเธอก่อนหน้านี้

เป็นไปตามคาด อากาศแถบทะเลเมดิเตอร์เรเนียนอบอุ่นเหมือนฤดูใบไม้ผลิตลอดทั้งปี ความชื้นก็กำลังพอดี ดอกไม้ที่บอบบางอย่างจางหว่านหรง ก็มีแต่ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้เท่านั้นถึงจะเบ่งบานได้อย่างงดงาม

จางหว่านหรงกำลังควงแขนชายหัวล้านเลือกกระเป๋าอยู่ พอเธอเงยหน้าขึ้นมาในชั่วพริบตา ก็เห็นหลินอีหมิง

ในความพร่ามัว กลับพบว่าหลินอีหมิงที่ยืนล้วงกระเป๋าข้างเดียวมีบุคลิกที่เปลี่ยนไปแล้ว สวมเสื้อผ้าแบรนด์เนมทั้งตัว ดูเหมือนจะหัดแต่งตัวแล้ว ไม่มีความเฉิ่มเชยเหมือนเมื่อก่อนแล้ว

แต่เมื่อเทียบกันแล้ว เธอก็ยังคงรู้สึกเหนือกว่าอยู่ดี แน่นอนว่าความรู้สึกเหนือกว่านั้นมาจากความงามของตัวเองและฐานะทางการเงินของ “ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน” ข้างกาย

ดังนั้นเธอจึงเดินตรงเข้าไปหาหลินอีหมิง อยากจะสนองความรู้สึกเหนือกว่าของตัวเอง เธอจำได้อย่างชัดเจนว่าหลินอีหมิงบล็อกเธอไปแล้ว

ตอนนี้ตัวเองมาเป็นคู่ ส่วนหลินอีหมิงดูเหมือนจะยังคงเป็นหมาโสดอยู่

หลิวซินเหมิงที่กำลังลองกระเป๋าอยู่ก็หันกลับมาด้วยความยินดี ใบหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวังและตื่นเต้น

เธอค่อยๆ ถือกระเป๋าในมือขึ้นมา โชว์ให้หลินอีหมิงดูอย่างระมัดระวัง แล้วถามเสียงอ่อนโยนว่า

“อีหมิง คุณรีบดูเร็ว ฉันสะพายกระเป๋าใบนี้แล้วสวยไหมคะ? เหมาะกับฉันรึเปล่า?”

กลับพบว่าหลินอีหมิงยืนนิ่งจ้องมองชายหญิงคู่หนึ่งที่อยู่ไม่ไกลอย่างไม่ไหวติง ในแววตาของเขาเผยให้เห็นถึงอารมณ์ที่ซับซ้อน

หลิวซินเหมิงเป็นคนฉลาดและมีไหวพริบ ในทันทีก็มองออกถึงความไม่ชอบมาพากล

เธอเข้าใจได้ในทันทีว่า เด็กผู้หญิงคนนั้นต้องมีความสัมพันธ์พิเศษกับหลินอีหมิงอย่างแน่นอน

ไม่ต้องพูดมาก หลิวซินเหมิงก็เดาได้แล้วว่าเด็กผู้หญิงคนนี้คือแฟนเก่าของหลินอีหมิง

เมื่อมองดูท่าทีที่ดูถูกหลินอีหมิงอย่างหยิ่งผยองของจางหว่านหรง ในใจของหลิวซินเหมิงก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกสงสารเห็นใจหลินอีหมิงขึ้นมา

เธอรู้ว่าในตอนนี้หลินอีหมิงต้องการกำลังใจและการสนับสนุน และเธอก็พอดีอยากจะถือโอกาสนี้แสดงความห่วงใยที่ตัวเองมีต่อเขา

ดังนั้น หลิวซินเหมิงจึงไม่ลังเลที่จะก้าวเดินเข้าไปหาหลินอีหมิง มาอยู่ข้างๆ เขาอย่างแผ่วเบา

จากนั้น เธอก็ยื่นแขนออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ ค่อยๆ ควงแขนของหลินอีหมิงไว้ ท่าทางราวกับลูกแมวที่เชื่องและน่ารัก อ่อนหวานและเย้ายวน

“อีหมิง คุณดูสิคะ ฉันสะพายกระเป๋าใบนี้แล้วสวยไหม?” หลิวซินเหมิงจงใจเพิ่มระดับเสียงขึ้นเล็กน้อย

หลินอีหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วก็ตั้งสติได้ทันที หันมายิ้มให้หลิวซินเหมิงแล้วพูดว่า “สวยครับ”

จางหว่านหรงเบิกตากว้างมองดูฉากตรงหน้า ในใจก็เกิดความรู้สึกอิจฉาริษยาอย่างรุนแรงขึ้นมา

เธอแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า หลินอีหมิงที่เคยรักเธออย่างสุดซึ้งคนนั้นกลับมีแฟนใหม่แล้ว!

และผู้หญิงคนนี้รูปร่างก็สมบูรณ์แบบอย่างหาที่ติไม่ได้ ทำให้ต้องตกตะลึง

ตอนแรกจางหว่านหรงคิดว่า ตั้งแต่ที่พวกเขาเลิกกันไป หลินอีหมิงจะตกอยู่ในความทุกข์และความโดดเดี่ยว หรือแม้กระทั่งอาจจะครองตัวเป็นโสดไปตลอด

เธอรู้สึกว่าหลินอีหมิงอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสักพักถึงจะหลุดพ้นจากเงาของการอกหักได้

แต่ทว่าความจริงกลับอยู่นอกเหนือความคาดหมายของเธออย่างสิ้นเชิง เพียงแค่ผ่านไปครึ่งปี หลินอีหมิงก็พบรักใหม่แล้ว

ที่ทำให้จางหว่านหรงรับไม่ได้ยิ่งกว่านั้นก็คือ แฟนใหม่คนนี้ไม่เพียงแต่จะมีหน้าตาสวยงาม รูปร่างยิ่งร้อนแรงและน่าหลงใหล ไม่ด้อยไปกว่าเธอเลยแม้แต่น้อย

เมื่อมองดูเรือนร่างที่อรชรอ้อนแอ้นและใบหน้าที่งดงามหยาดเยิ้มของอีกฝ่าย จางหว่านหรงก็รู้สึกต้อยต่ำขึ้นมา

เธออดไม่ได้ที่จะเริ่มสงสัยในเสน่ห์ของตัวเองขึ้นมา หรือว่าตัวเองจะสู้คนอื่นไม่ได้จริงๆ? พอคิดอย่างนั้น อารมณ์ของจางหว่านหรงก็ยิ่งหนักอึ้งขึ้นไปอีก

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับหลินอีหมิงแล้ว แฟนคนปัจจุบันก็รวยกว่าอยู่บ้าง และนี่ก็กลายเป็นต้นทุนความภาคภูมิใจเพียงน้อยนิดที่เธอเหลืออยู่ในตอนนี้

หลิวซินเหมิงหลังจากที่ลองกระเป๋าแล้ว ถึงแม้จะชอบ แต่พอเห็นป้ายราคา [ราคา] หยวนแล้ว ก็ยังคงวางกลับไปที่เดิม

ราคานี้เทียบเท่ากับเงินเดือนครึ่งปีของเธอเลยทีเดียว ถ้าสักสองสามพันหรือหนึ่งหมื่นเธอก็กัดฟันซื้อไปแล้ว

พอจางหว่านหรงเห็นท่าทีที่อาลัยอาวรณ์ของหลิวซินเหมิงตอนที่วางกระเป๋ากลับไป เธอก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ ฮ่าๆ ที่แท้หลินอีหมิงก็แค่แสร้งทำเป็นรวยนี่เอง

เธอรีบควงแขนคุณ “ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน” ของเธอเดินเข้าไปข้างๆ หลินอีหมิง แล้วพูดกับคุณ “ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน” ด้วยเสียงออดอ้อนว่า “ที่รักคะ คุณดูสิคะ ฉันถือใบนี้แล้วสวยไหม?”

คุณ “ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน” พยักหน้าไปพลาง มือก็ตั้งใจตอบข้อความไปพลาง

“ที่รักคะ ฉันจะเอาใบนี้” จางหว่านหรงเพิ่มระดับเสียงขึ้นเล็กน้อย ส่วนใหญ่ก็อยากจะพูดให้หลินอีหมิงกับหลิวซินเหมิงได้ยิน

“ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน” เหลือบมองแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย หกหมื่นกว่า เกินงบของเขาไปแล้ว เขามีเงินอยู่บ้าง แต่เงินก็อยู่กับภรรยาของเขาหมด เงินก้นถุงของตัวเองก็มีแค่ไม่กี่หมื่นบาท

เขาพูดด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม “กระเป๋าใบนี้น่ะเหรอ จะดีตรงไหน สู้ใบแรกที่เธอถือไม่ได้เลย!”

“ฉันไม่เอาน่า! ฉันจะเอารุ่นนี้” จางหว่านหรงออดอ้อน แต่พอเธอเห็นสีหน้าของ “ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน” เปลี่ยนไปไม่ดี เธอก็เข้าใจได้ว่าตัวเองคิดไปเองฝ่ายเดียวแล้ว

ในตอนนั้น หลินอีหมิงก็มองดูฉากนี้อยู่ เขาสังเกตเห็นว่าหลิวซินเหมิงก็ชอบกระเป๋าใบนี้จริงๆ

เขาพูดกับพนักงานขายอย่างมีอำนาจว่า “คนสวยครับ รบกวนช่วยห่อกระเป๋าใบนี้ให้ผมด้วยครับ”

หา! แม้แต่หลิวซินเหมิงก็ยังไม่คาดคิด ถึงแม้เธอจะรู้ว่าหลินอีหมิงไม่ขาดเงิน แต่เธอก็ยังไม่ได้เป็นแฟนของเขานี่นา!

ที่ตกใจยิ่งกว่านั้นก็คือจางหว่านหรง เธอไม่คิดเลยว่าหลินอีหมิงจะซื้อกระเป๋าราคาแพงขนาดนี้ได้

ตอนแรกก็นึกว่าเขาใช้เงินไปสองสามพันหรือหนึ่งหมื่นเพื่อแต่งตัวให้ตัวเองก็น่าจะหมดตัวแล้ว

นี่... กลับซื้อกระเป๋าถือราคา 6 หมื่นหยวนได้โดยไม่กะพริบตาเลยเหรอ?

“คุณผู้ชายคะ เชิญทางนี้ค่ะ คุณจะเปิดบัตรสมาชิกของเราไหมคะ?” พนักงานสอบถาม

“ได้ครับ ช่วยผมเปิดด้วย” หลินอีหมิงรู้ว่าในอนาคตตัวเองคงจะมาที่นี่ไม่น้อย

ในตอนนั้น หลินอีหมิงก็ค่อยๆ ดึงมือซ้ายของตัวเองออกจากกระเป๋ากางเกง

ในชั่วพริบตา นาฬิกาของวาเชอรอง คอนสแตนตินเรือนนี้ ในฐานะที่เป็นผู้หญิงวัตถุนิยม จางหว่านหรงก็จำได้ในทันที นี่มันคือรุ่นทองคำขาวกลไกเปลือยปฏิทินถาวรที่ราคาเกือบล้าน!

จางหว่านหรงรู้สึกได้ในทันทีว่าอากาศแถบ “ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน” ข้างกายดูเหมือนจะไม่ได้อบอุ่นขนาดนั้นแล้ว

“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ทั้งหมด [ราคา] หยวนค่ะ คุณจะรูดบัตรหรือว่าจ่ายเงินสดคะ?” พนักงานถามด้วยสีหน้าเป็นมิตร

“รูดบัตรครับ” หลินอีหมิงตอบ

“ติ๊ด การทำธุรกรรมสำเร็จ”

พร้อมกับเสียงการทำธุรกรรมสำเร็จ

ทั้งตัวของจางหว่านหรงก็ไม่ดีขึ้นมาเลย เธอสะบัดแขนของ “ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน” ออก แล้วรีบเดินเข้าไปหาหลินอีหมิง

“อีหมิง” จางหว่านหรงเรียกหลินอีหมิงไว้

หลินอีหมิงค่อยๆ หันกลับมา

“อีหมิง ฉันรู้นะว่าเธอยังรักฉันอยู่ ฉันก็รักเธอเหมือนกัน เรากลับไปเป็นเหมือนเดิม ไปใช้ชีวิตร่วมกันจนแก่เฒ่าได้ไหม?”

จางหว่านหรงทำท่าทางน่าสงสาร เหมือนกับตอนที่อยากจะซื้อกระเป๋าเครื่องสำอางไม่มีผิด

หลินอีหมิงพูดไม่ออกเลย ผู้หญิงบ้าคนนี้ ตรรกะพิสดารแบบไหนกัน ถึงยังจะคิดกลับมาคืนดีกับตัวเองอีก! หรือว่าเมื่อก่อนตัวเองจะคลั่งรักเกินเบอร์ไปจริงๆ

ในตอนนี้มือของหลิวซินเหมิงที่ควงแขนหลินอีหมิงอยู่ก็ยิ่งกอดแน่นขึ้น

หลินอีหมิงยิ้มเยาะแล้วพูดกับจางหว่านหรงว่า “เธอไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังเดินเที่ยวกับแฟนอยู่? เธอลองดูสิว่ามีอะไรสู้เขาได้บ้าง”

พูดจบก็ควงแขนหลิวซินเหมิงเดินจากไปไกล

ทิ้งไว้เพียงจางหว่านหรงที่โกรธจนหน้าเขียวอยู่กับที่ พอเธอหันกลับไปหาทะเลเมดิเตอร์เรเนียน ก็ไม่รู้ว่าทะเลเมดิเตอร์เรเนียนเดินไปไหนแล้ว

ในใจเธอเสียใจอย่างยิ่งว่าทำไมตัวเองถึงไม่คว้าหุ้นดีมีอนาคตอย่างหลินอีหมิงไว้!