บทที่ 55 เลเวอเรจสองเท่า ขายชอร์ตสามเท่า

พอตอนที่พวกเขาเดินไปจนจางหว่านหรงมองไม่เห็นแล้ว

หลิวซินเหมิงถึงได้ค่อยๆ คลายมือที่กอดแขนหลินอีหมิงไว้อย่างแน่นหนาออก แล้วพูดเสียงเบาอย่างจริงใจว่า “กระเป๋าใบนี้ เดี๋ยวฉันจะผ่อนคืนให้นะคะ”

หลินอีหมิงยิ้มบางๆ พยักหน้าแสดงความเข้าใจ

แต่จากนั้นเขาก็เอ่ยปากพูดว่า “เมื่อกี้ขอบคุณมากจริงๆ นะครับ กระเป๋าใบนี้ให้คุณ”

เขารู้สึกว่าหลิวซินเหมิงช่างรู้ความและใส่ใจขนาดนี้ ทำให้ตัวเองรู้สึกสบายใจเป็นอย่างยิ่ง ใช้เงินเล็กน้อยก็สามารถซื้อความสุขแบบนี้ได้ ช่างคุ้มค่าเสียจริงๆ

หลิวซินเหมิงไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงแค่ยื่นมือออกไปลูบไล้กระเป๋าถือในมืออย่างเงียบๆ

ในแววตาของเธอเผยให้เห็นถึงอารมณ์ที่ซับซ้อน ดูเหมือนจะมีทั้งความชื่นชอบในของขวัญชิ้นนี้ และก็มีความขัดแย้งและความไม่สบายใจบางอย่างในใจ

หลินอีหมิงและหลิวซินเหมิงเดินเคียงข้างกันขึ้นไปที่ชั้นสี่ มาถึงโรงภาพยนตร์ที่คึกคัก

พวกเขาค่อยๆ เดินมาถึงหน้าเคาน์เตอร์ขายตั๋ว หลินอีหมิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย หันไปมองหลิวซินเหมิงที่อยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้ม

แล้วถามเสียงเบาว่า “ซินเหมิง เราจะดูหนังเรื่องไหนกันดีครับ?”

หลิวซินเหมิงยิ้มเล็กน้อย ในแววตาเผยให้เห็นถึงความอ่อนโยนที่ไม่สิ้นสุด พูดเสียงนุ่มนวลว่า “อืม ฉันว่าได้หมดเลยค่ะ”

หลินอีหมิงได้ยินดังนั้นในใจก็อบอุ่นขึ้นมา สายตาหันไปยังตารางฉายหนังบนหน้าจออิเล็กทรอนิกส์

เขาไล่สายตาดูภาพยนตร์แต่ละเรื่องอย่างละเอียด แต่ดูเหมือนจะไม่ได้เจอเรื่องที่เหมาะสำหรับชายหญิงดูด้วยกันเป็นพิเศษ

เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็เอ่ยปากถามอีกครั้งว่า “ถ้างั้น... ‘ยิปมัน 3’ เป็นยังไงครับ?”

ในที่สุด ทั้งสองคนก็เลือกภาพยนตร์แอ็คชั่นเรื่องนี้ และซื้อตั๋วสองใบที่นั่งติดกัน

หลังจากได้ตั๋วแล้ว พวกเขาก็จูงมือกันเดินเข้าไปในโรงภาพยนตร์ หาที่นั่งของตัวเองแล้วนั่งลง

ในตอนนั้น พนักงานก็เข็นรถเข็นที่เต็มไปด้วยป๊อปคอร์นเดินมา หลินอีหมิงก็主动ซื้อป๊อปคอร์นถังหนึ่งยื่นให้หลิวซินเหมิง เธอก็รับป๊อปคอร์นมาอย่างมีความสุข ในอากาศอบอวลไปด้วยรสชาติที่หอมหวาน

ไฟค่อยๆ หรี่ลง ภาพยนตร์ก็เริ่มฉาย

ทั้งสองคนกินป๊อปคอร์นไปพลาง ดื่มด่ำอยู่ในเนื้อเรื่องที่น่าตื่นเต้นไปพลาง สัมผัสถึงการอยู่เป็นเพื่อนกันและความอบอุ่นของกันและกัน

พร้อมกับการพัฒนาของเนื้อเรื่องในภาพยนตร์ พวกเขาบ้างก็หัวเราะ บ้างก็ซาบซึ้งจนน้ำตาไหล ราวกับลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างไปสิ้น

ทั้งสองคนดูหนังจบก็เดินออกจากโรงภาพยนตร์

ดวงจันทร์ลอยอยู่กลางท้องฟ้า แสงไฟเริ่มสว่างไสว

มุมปากของหลินอีหมิงยกขึ้นเล็กน้อย ในแววตาปรากฏความคาดหวังที่แทบจะไม่ทันได้สังเกต แล้วถามเสียงเบาว่า “ตอนเย็นไปดื่มกันสักสองแก้วไหมครับ?”

ประโยคนี้ดูเหมือนจะเรียบง่ายธรรมดา แต่ความคิดที่แฝงอยู่ในนั้นกลับชัดเจนในตัวเอง

หลิวซินเหมิงมองออกถึงความคิดที่แท้จริงในใจของหลินอีหมิง — ที่แท้ความปรารถนาที่เขามีต่อตัวเองก็จำกัดอยู่แค่ในระดับทางกายเท่านั้น!

การรับรู้นี้ทำให้หลิวซินเหมิงรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง แต่ในขณะเดียวกันก็ทำให้เธอตระหนักถึงแก่นแท้ของความสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสองได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

เธอรู้ดีว่า หลินอีหมิงอาจจะถูกดึงดูดโดยรูปลักษณ์ภายนอกที่น่าหลงใหลของเธอ แต่ทว่าสำหรับความรักและการทุ่มเททางอารมณ์ในความหมายที่แท้จริงแล้ว เขาดูเหมือนจะไม่ได้มีความคาดหวังหรือความตั้งใจอะไรมากนัก

การค้นพบนี้ราวกับเป็นน้ำเย็นถังหนึ่งที่ราดลงบนศีรษะ ทำให้หัวใจที่เคยร้อนแรงของหลิวซินเหมิงค่อยๆ เย็นลง

“ขอโทษจริงๆ นะคะ พี่หมิง วันนี้สภาพร่างกายฉันไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ อาจจะไปเป็นเพื่อนคุณไม่ได้แล้วค่ะ”

หลิวซินเหมิงแสดงความขอโทษอย่างจริงใจ ในขณะเดียวกันสายตาก็ยังคงเหลือบมองหลินอีหมิงเป็นระยะๆ แอบสังเกตปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

หลังจากได้ยินคำพูดนี้แล้ว หลินอีหมิงก็แค่พยักหน้าเล็กน้อย แสดงความเข้าใจ “อืม ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ถ้างั้นผมไปส่งคุณกลับบ้านพักผ่อนก่อนแล้วกันครับ”

สำหรับหลินอีหมิงแล้ว จริงๆ แล้วคืนนี้ถ้ามีหลิวซินเหมิงอยู่ด้วยก็คงจะวิเศษมาก แต่ถ้าไม่มีเขาก็ไม่เป็นไร

แต่ทว่า หลิวซินเหมิงกลับไม่คาดคิดเลยว่าหลินอีหมิงจะสงบนิ่งและสบายๆ ขนาดนี้ ถึงกับเสนอว่าจะไปส่งเธอกลับบ้าน

การกระทำนี้ทำให้ในใจของหลิวซินเหมิงแอบดีใจขึ้นมาทันที ความรู้สึกดีที่มีต่อเขาก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วนในทันที

ในตอนนี้ เธอยิ่งเชื่อมั่นมากขึ้นว่า บางทีด้วยความพยายามของตัวเอง อาจจะสามารถเปลี่ยนแปลงผู้ชายตรงหน้านี้ได้จริงๆ

น่าเสียดายที่ หลิวซินเหมิงไม่ได้ตระหนักว่า เวลาที่คนคนหนึ่งพยายามที่จะเปลี่ยนแปลงอีกคนหนึ่ง มักจะหมายถึงการเริ่มต้นของการเดินทางที่ผิดพลาด...

เช้ามืดวันที่ 1 มกราคม 2016 ในยามเช้ามืด เมืองที่ถูกปกคลุมด้วยม่านราตรียังคงคึกคักเป็นพิเศษ

บนถนนรถราขวักไขว่ แสงไฟนีออนส่องประกาย; ในบาร์เสียงดนตรีดังกระหึ่ม ผู้คนจอแจ;

ที่แผงลอยในตลาดโต้รุ่งกลิ่นหอมฟุ้งกระจาย ผู้คนเนืองแน่น... แต่ทว่าทั้งหมดนี้ล้วนไม่เกี่ยวกับหลินอีหมิงเลย

ในตอนนี้ เขากำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ ตั้งใจจดจ่ออยู่กับหน้าจอ

สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว เวลานี้น่าจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปนานแล้ว แต่หลินอีหมิงกลับไม่มีความง่วงเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่ได้เลือกที่จะดูหนัง, เล่นเกม, หรืออ่านหนังสือเพื่อฆ่าเวลาเหมือนคนทั่วไป แต่กลับทุ่มเทสมาธิทั้งหมดไปกับคอมพิวเตอร์ตรงหน้า

ก็เห็นหลินอีหมิงในตอนนี้มือทั้งสองข้างสลับไปมาระหว่างคีย์บอร์ดกับเมาส์อย่างคล่องแคล่ว ท่าทางชำนาญและลื่นไหล

เมื่อคลิกเมาส์เบาๆ อินเทอร์เฟซที่ลึกลับก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า — นั่นคือบัญชีหลักทรัพย์ต่างประเทศ

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็ค่อยๆ โอนเงินก้อนใหญ่ในบัตรธนาคารของตัวเองตามอัตราแลกเปลี่ยนปัจจุบัน 1 ต่อ 6.952 แปลงเป็นเงินดอลลาร์สหรัฐทีละรายการ และโอนเข้าบัญชีหลักทรัพย์อย่างรวดเร็ว

หลังจากผ่านการคำนวณและแปลงค่าเงินแล้ว เงินหยวน 36 ล้านหยวนก็กลายเป็นเงิน [จำนวนเงิน] ดอลลาร์สหรัฐที่น่าตกตะลึงได้สำเร็จ!

ตัวเลขนี้ทำให้ตาเป็นประกาย เกือบจะถึง 5.18 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

แต่ทว่า นี่สำหรับหลินอีหมิงแล้วเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น

ต้องรู้ไว้นะว่า บัญชีหลักทรัพย์ต่างประเทศของหลินอีหมิงนั้นมีผลเลเวอเรจสูงถึง 2 เท่าอยู่แล้ว

ในตอนนี้ ดัชนีแนสแด็กยังคงค่อยๆ ลดลง ดูเหมือนจะสามารถกลับตัวขึ้นได้ทุกเมื่อ แต่หลินอีหมิงรู้ว่า ในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้าการขายชอร์ตล้วนทำกำไรได้

หลินอีหมิงหน้าไม่เปลี่ยนสี แววตาแน่วแน่ ไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

เขาดำเนินการบนคอมพิวเตอร์อย่างรวดเร็ว คลิกซื้อ SQQQ — กองทุน ETF ที่ขายชอร์ตแนสแด็ก 100 สามเท่าอย่างเด็ดขาด

นิ้วของเขาโลดแล่นอยู่บนคีย์บอร์ด ท่าทางชำนาญและมั่นใจ ราวกับเป็นนักลงทุนที่มีประสบการณ์

เมื่อคลิกเมาส์ เขาก็นำเงินในมือ 5.18 ล้านดอลลาร์สหรัฐและเงินที่ได้มาจากการใช้เลเวอเรจในจำนวนที่เท่ากันรวมเป็น 10.36 ล้านดอลลาร์สหรัฐ เข้าซื้อทั้งหมดในครั้งเดียว โดยไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

แววตาของเขามุ่งมั่นและแน่วแน่ ราวกับกำลังประกาศความมุ่งมั่นของตัวเองต่อตลาด

หลังจากทำธุรกรรมที่ดูเหมือนจะน่าตื่นเต้นนี้เสร็จแล้ว หลินอีหมิงก็ไม่ได้จ้องมองหน้าจออย่างใกล้ชิด รอคอยการเปลี่ยนแปลงของตลาดอย่างกระวนกระวายเหมือนคนทั่วไป

ตรงกันข้าม การแสดงออกของเขาสงบนิ่งอย่างผิดปกติ ถึงกับกลับไปที่ห้องแล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่ที่สบายโดยตรงเลย

ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างรอบข้างไม่เกี่ยวกับเขาเลย ลมหายใจของเขาสม่ำเสมอและลึก เขามั่นใจในทุกสิ่งทุกอย่างอย่างเต็มเปี่ยม

เมื่อหลินอีหมิงค่อยๆ ตื่นขึ้นมา เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ เปิดขึ้น เขาก็รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่ผิดปกติ — ก้มลงมองดู ร่างกายที่หนุ่มแน่นและเต็มไปด้วยพลังของตัวเองกลับมีปฏิกิริยาขึ้นมา! น้องชายเงยหน้าขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ