บทที่ 73 ปัญหาครอบครัวเหรอ?

แต่ว่า ในตอนนั้นใครก็ไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในช่วงเวลาสั้นๆ เพียงหกเจ็ดปี โต่วอินที่เคยไม่มีชื่อเสียงกลับรุ่งเรืองขึ้นอย่างรวดเร็ว ก้าวกระโดดขึ้นมาเป็นหนึ่งในสามบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งวงการอินเทอร์เน็ตในประเทศ!

เส้นทางการพัฒนาที่ราวกับตำนานนี้จนถึงทุกวันนี้ก็ยังคงเป็นที่กล่าวขานของผู้คน กลายเป็นแบบอย่างที่ผู้ประกอบการนับไม่ถ้วนใฝ่ฝัน

...

ในช่วงไม่กี่วันของต้นเดือนกุมภาพันธ์ หลินอีหมิงก็ได้เริ่มดำเนินการสร้างพอร์ตในหุ้นกุ้ยโจวเหมาไถตามแผนที่วางไว้

ในวันนี้ หลินอีหมิงก็กำลังดำเนินการสร้างพอร์ตตามปกติ

“ครั้งเดียวก็พอ ฉันจะพาเธอไปดูจนแก่จนเฒ่า…” พร้อมกับเสียงเพลงที่ไพเราะ โทรศัพท์มือถือของหลินอีหมิงที่วางอยู่บนโต๊ะก็พลันดังขึ้นมา

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เหลือบมองหน้าจอแวบหนึ่ง ใบหน้าก็ปรากฏร่องรอยความประหลาดใจ — สายเรียกเข้ากลับเป็นลู่เป่าเซิง!

หลินอีหมิงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว ในใจก็แอบพึมพำว่า: ไอ้ลู่เป่าเซิงนี่จะโทรมาหาตัวเองกะทันหันทำไมกันนะ? เขาสุดที่จะคิดออกว่าอีกฝ่ายจะมีธุระอะไรกับตัวเอง

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินอีหมิงก็ยังคงกดปุ่มรับสาย แล้วพูดอย่างสุภาพว่า “ฮัลโหล ท่านประธานลู่ สวัสดีครับ!”

ปลายสายมีเสียงทุ้มต่ำและมีเสน่ห์ของลู่เป่าเซิงดังมา “ฮัลโหล หลินเฟิงขวางเหรอ ช่วงนี้ยุ่งรึเปล่า? มีเวลาออกมาเจอกันหน่อยไหม เรามาคุยกันหน่อย”

หลินอีหมิงรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง แต่ก็ยังคงรักษาท่าทีที่สุภาพแล้วตอบกลับไปว่า “อืม ก็ไม่เท่าไหร่ครับ ไม่ค่อยจะยุ่งเท่าไหร่”

ลู่เป่าเซิงยิ้มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า “ฮ่าๆ ก็ไม่มีอะไรสำคัญเป็นพิเศษหรอก แค่อยากจะเจอคุณหน่อย แล้วก็ถือโอกาสคุยเรื่องความเป็นไปได้ในการร่วมมือกันบางอย่าง แน่นอนว่า ถ้าคุณสะดวกนะ”

ถึงแม้หลินอีหมิงจะเดาจุดประสงค์ของลู่เป่าเซิงไม่ออก แต่ก็คิดว่ามีเพื่อนเพิ่มอีกคนก็มีทางเพิ่มอีกทาง จึงตอบตกลงไป “ได้ครับ งั้นเราจะเจอกันที่ไหนดีครับ? หรือว่าเป็นร้านกาแฟร้านเดิมครั้งที่แล้ว?”

“ได้ ตอนบ่ายสี่โมง เป็นยังไง? เรื่องเวลาไม่มีปัญหาใช่ไหม?” ลู่เป่าเซิงสอบถามหลินอีหมิง

“อืม ไม่มีปัญหาครับ! ช่วงเวลานี้กำลังพอดีเลย” หลินอีหมิงตอบโดยไม่ลังเล ตอบตกลงรวดเดียว

ไม่นานหลินอีหมิงก็เปลี่ยนมาสวมชุดสูทลำลอง แล้วก็ขับรถไปยังร้านกาแฟที่นัดกับลู่เป่าเซิงไว้อย่างสบายอารมณ์

ตอนที่เข็มนาฬิกาค่อยๆ เลื่อนผ่านเลข “3” ในตอนนี้เวลายังคงเร็วอยู่

แต่หลินอีหมิงกลับได้ก้าวเข้ามาในร้านกาแฟที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศทางศิลปะแห่งนี้แล้ว

การตกแต่งภายในร้านประณีตและมีเอกลักษณ์ ราวกับว่าทุกรายละเอียดกำลังบอกเล่าถึงการแสวงหาความงามที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าของร้าน;

เสียงเพลงประกอบที่แผ่วเบาและช้าๆ ราวกับสายน้ำที่ไหลริน ทำให้รู้สึกสบายและผ่อนคลายอย่างยิ่ง

เขาเดินผ่านห้องโถงของร้านไปอย่างสบายอารมณ์ หาที่นั่งเงียบๆ มุมหนึ่งที่อยู่ใต้ชายคาด้านนอก

ตำแหน่งนี้ทั้งสามารถอาบแดดอุ่นๆ ได้ และยังสามารถหลีกเลี่ยงความวุ่นวายของโลกภายนอกได้อีกด้วย

จากนั้น เขาก็ค่อยๆ นั่งลง ยืดตัวเล็กน้อย สัมผัสถึงความรู้สึกสบายที่เก้าอี้มอบให้

จากนั้น เขาก็ขอกาแฟที่หอมกรุ่นแก้วหนึ่งจากพนักงาน เตรียมที่จะเพลิดเพลินกับการเดินทางแห่งช่วงเวลาว่างที่หาได้ยากนี้

“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! ฉันไม่ใช่เมียเขาจริงๆ นะ!”

ในตอนนั้นเอง บนถนนที่ไม่ไกลจากหลินอีหมิงก็พลันมีเสียงอึกทึกดังขึ้นมา ทำลายความสงบเดิมลง

ที่แท้ ที่นั่นกำลังเกิดฉากการไล่ล่าที่น่าตื่นเต้นอยู่ หลินอีหมิงเหลือบมองไปอย่างอยากรู้ สายตาไปหยุดอยู่ที่ผู้หญิงที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิตคนนั้น

ผู้หญิงคนนี้อายุราวๆ วัยแรกสาว ประมาณยี่สิบต้นๆ กำลังอยู่ในช่วงวัยรุ่น

การแต่งกายของเธอเหมาะสมอย่างยิ่ง สะพายกระเป๋าถือแบรนด์เนมใบเล็กที่ประณีตงดงาม ราวกับเป็นลูกสาวคนรวย

แต่ทว่า ในตอนนี้เธอกลับหน้าซีดเผือด ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก วิ่งสุดแรงไปพลาง ตะโกนขอความช่วยเหลือสุดเสียงไปพลาง

และที่ไล่ตามหญิงสาวคนนั้นมาติดๆ ก็คือชายร่างกำยำสูงใหญ่คนหนึ่ง!

ก็เห็นคนคนนี้หน้าตาเต็มไปด้วยเนื้อร้าย ดูโหดเหี้ยมอำมหิต ทั้งตัวแผ่ไอสังหารออกมา ราวกับจะฉีกร่างคนที่วิ่งหนอยู่ข้างหน้าเป็นชิ้นๆ ถึงจะยอมเลิกรา

การไล่ล่าครั้งนี้ดึงดูดให้คนเดินถนนจำนวนมากเข้ามามุงดู แต่ทุกคนต่างก็ยืนดูอยู่เฉยๆ ไม่มีใครยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเลยแม้แต่คนเดียว

ไม่นาน ชายคนนั้นก็ไล่ตามมาถึงข้างหน้าอย่างรวดเร็วราวกับเสือหิวที่กระโจนเข้าใส่เหยื่อ พอดีกับที่อยู่ตรงหน้าหลินอีหมิงพอดี

ก็เห็นเขาไม่พูดพร่ำทำเพลงยกมือขึ้นมาก็ตบหน้าเด็กสาวไปฉาดหนึ่งอย่างแรง ท่าทางนั้นลื่นไหลต่อเนื่อง รวดเร็วจนไม่ทันได้ตั้งตัว

จากนั้น ชายคนนั้นก็ด่าทอเสียงดังว่า “ดีนี่ อีสารเลวไม่รู้จักอาย ยังไม่รีบกลับบ้านไปอีก! ไอ้เด็กสองคนนั่นที่บ้านยังหิวอยู่เลยนะ!”

“ฉันไม่รู้จักเขา ไม่ใช่เมียอะไรของเขาทั้งนั้น! ขอร้องล่ะค่ะ ช่วยฉันด้วย! ช่วยฉันแจ้งตำรวจที”

เด็กสาวร้องไห้น้ำตานองหน้าขอความช่วยเหลือจากคนเดินถนน เสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง

ร่างกายของเธอสั่นเทา มือทั้งสองข้างกำชายเสื้อของคนรอบข้างแน่น ราวกับว่านั่นคือฟางเส้นสุดท้ายของเธอ

แต่ทว่า ที่ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับเด็กสาวก็คือชายคนนั้น

เขาดูเหมือนจะพูดจาอย่างจริงใจ พยายามเกลี้ยกล่อมไม่หยุด “ที่รัก อย่าอาละวาดเลยน่า เรากลับบ้านกันก่อนดีไหม? ที่บ้านทุกคนรอจนเป็นห่วงแล้ว”

น้ำเสียงของผู้ชายเจือไปด้วยความจนใจ แต่แววตากลับวอกแวก ทำให้ยากที่จะคาดเดา

ในตอนนั้น หญิงชราอายุราวห้าสิบปีคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้น “แหม สองสามีภรรยาทะเลาะกันไม่จำเป็นต้องหนีออกจากบ้านเลยนะ”

คนเดินถนนต่างก็หยุดยืนมุงดู ใบหน้าปรากฏร่องรอยความสงสัยและไม่เข้าใจ

พวกเขามองหน้ากัน พยายามที่จะหาคำตอบจากสีหน้าของอีกฝ่าย แต่ก็ยังคงไม่สามารถตัดสินได้ว่าความจริงในการทะเลาะกันครั้งนี้เป็นอย่างไร

เมื่อเวลาผ่านไป ฝูงชนที่มุงดูก็ยิ่งหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ ถนนที่ไม่กว้างขวางอยู่แล้วก็ยิ่งแออัดจนไม่มีทางเดิน

ส่วนหลินอีหมิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ค่อยๆ สังเกตเห็นความไม่ชอบมาพากลของเรื่องนี้

ฉากแบบนี้ดูคุ้นๆ ในสมองของเขาก็พลันปรากฏกรณีคล้ายๆ กันที่เคยเห็นในการรณรงค์ต่อต้านการหลอกลวงในชาติที่แล้วขึ้นมา — นี่มันคือการหลอกลวงที่วางแผนมาอย่างดีชัดๆ!

นี่มันจะอุกอาจเกินไปแล้วนะ ฉุดคร่ากันกลางวันแสกๆ!

ในตอนนั้นเอง ชายคนนั้นก็เริ่มเกลี้ยกล่อมคนเดินถนนว่า “ก็แค่ปัญหาครอบครัวเองน่าทุกคน อย่าไปยุ่งเรื่องของคนอื่นเลยนะ”

เขาพูดไปพลาง ก็ดึงลากเด็กสาวอย่างแรงไปพลาง อยากจะพาเธอออกจากที่เกิดเหตุ

หลินอีหมิงเห็นดังนั้น ก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโดยไม่ลังเล แล้วกดปุ่ม 110 อย่างรวดเร็ว

“ฮัลโหล สวัสดีครับ…” หลินอีหมิงยังพูดไม่ทันจบ ทันใดนั้นก็มีเสียง “เพียะ” ดังขึ้นมาอย่างแรง ทำให้เขาไม่ทันได้ตั้งตัวเลย

ที่แท้ เด็กสาวที่เห็นว่ากำลังจะถูกลากไปอย่างแรงก็รีบวิ่งเข้ามา ตบโทรศัพท์ในมือของหลินอีหมิงลงบนพื้นอย่างแรง

หลินอีหมิงถึงกับงงอึ้งไปเลย ใบหน้าปรากฏร่องรอยความงุนงงและตกตะลึง

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า — ตัวเองเห็นชัดๆก็อยากจะช่วยเด็กสาวคนนี้แจ้งตำรวจนะ! แต่ทำไมเธอถึงได้ทำแบบนี้ล่ะ?

ไม่นาน หลินอีหมิงก็ถึงบางอ้อ เข้าใจถึงความหมายลึกซึ้งเบื้องหลังการกระทำของเด็กสาวคนนี้

ที่แท้เธอจงใจทำลายทรัพย์สินของคนเดินถนน เพื่อที่จะดึงดูดให้คนเดินถนนเหล่านี้เข้ามาพัวพันกับตัวเอง แบบนี้ ตัวเองก็จะไม่ถูกชายคนนั้นพาไปได้ง่ายๆ

ถ้าคิดจากมุมนี้แล้ว เด็กสาวตรงหน้าก็ถือว่าฉลาดอยู่ไม่น้อย