บทที่ 74 ผู้จัดการกองทุน

“ดูสิว่าแกทำเรื่องดีๆ อะไรไว้! กล้าดียังไงมาทำโทรศัพท์คนอื่นพัง ยังไม่รีบจ่ายเงินชดใช้มาอีก!” ชายที่ดุร้ายคนนั้นตะคอกเสียงดังอย่างเกรี้ยวกราด พร้อมกับดึงกระเป๋าถือของเด็กสาวอย่างแรง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนที่ป่าเถื่อนไร้เหตุผลเช่นนี้ หลินอีหมิงกลับแสดงท่าทีที่สงบนิ่งเป็นพิเศษ “ไม่ต้องกังวลครับ เราแจ้งตำรวจจัดการได้เลย”

ประโยคนี้ทั้งพูดให้เด็กสาวที่ตื่นตระหนกสุดขีดฟัง และก็เป็นการเตือนชายดุร้ายที่โอหังอวดดีตรงหน้าด้วย

ในตอนนั้นเอง เด็กสาวก็ราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตได้ รีบหลบไปอยู่ด้านหลังของหลินอีหมิงทันที ดูเหมือนว่าจะมีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะสามารถห่างจากชายที่น่ากลัวคนนั้นได้บ้าง

“เร็วเข้า รีบแจ้งตำรวจ!” หลินอีหมิงกระซิบสั่งเด็กสาวข้างๆ

พอเห็นเธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเริ่มโทรแจ้งตำรวจ ชายดุร้ายกับหญิงชราที่เคยโอหังอวดดีก็พลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

พวกเขาตระหนักได้ว่ากลโกงที่ตัวเองวางแผนมาอย่างดีได้ถูกเปิดโปงจนหมดสิ้นแล้ว ดังนั้นจึงไม่สนใจอะไรทั้งนั้น อยากจะหนีออกจากที่เกิดเหตุ

แต่ทว่า ในขณะที่พวกเขากำลังพยายามจะหลบหนี หลินอีหมิงก็ตะโกนเสียงดังว่า “อย่าให้พวกเขาหนีไปได้เด็ดขาด!”

คนเดินถนนรอบข้างราวกับเพิ่งจะตื่นจากฝัน ต่างก็เข้าใจได้ในทันทีว่าที่แท้นี่คือแผนเนื้อเจ็บที่ถูกจัดฉากขึ้นมาอย่างดี จุดประสงค์ก็คือเพื่อที่จะลักพาตัวเด็กสาวที่น่าสงสารคนนี้

ในชั่วพริบตา ชายผู้มีคุณธรรมสองสามคนก็ยืดอกออกมา ขวางทางคนทั้งสองที่ต้องการจะหลบหนี ไม่ยอมให้พวกเขาหนีไปได้เด็ดขาด

ไม่นาน หลังจากที่ได้รับแจ้งความแล้วตำรวจก็มาถึงที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็วราวกับทหารสวรรค์เสด็จลงมา

ภายใต้ความร่วมมือร่วมใจและความเข้าใจกันของทุกคน ในที่สุดก็สามารถควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยที่เจ้าเล่ห์และรับมือยากทั้งสองคนนี้ได้สำเร็จ และนำตัวส่งกลับไปยังสถานีตำรวจเพื่อทำการสอบสวนและสอบปากคำอย่างละเอียดและครอบคลุมต่อไป

หลังจากที่ให้ปากคำอย่างละเอียดถี่ถ้วนเสร็จแล้ว เจ้าหน้าที่ตำรวจที่สถานีตำรวจก็หันมามองหลินอีหมิงกับเด็กสาวข้างๆ ที่มีสีหน้าประหม่า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นกันเองว่า

“ปัญหาเรื่องค่าชดเชยโทรศัพท์ของพวกคุณสองคน สามารถเจรจาตกลงกันเองได้นะครับ ถ้าตกลงกันได้แล้ว พวกคุณก็สามารถกลับไปก่อนได้เลย ส่วนคนทั้งสองที่ก่ออาชญากรรมนั้น พวกเราตำรวจจะทำการสืบสวนต่อไปอย่างถึงที่สุด รวบรวมหลักฐานเพิ่มเติม จะไม่ปล่อยให้คนเลวหนีรอดจากกฎหมายไปได้อย่างเด็ดขาด! และก็ขอขอบคุณพลเมืองดีทั้งสองท่านที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีด้วยครับ”

“ได้ครับ” หลินอีหมิงกับเด็กสาวคนนั้นพูด

พูดจบทั้งสองคนก็เดินออกจากสถานีตำรวจ

ในตอนนั้นเอง หลินอีหมิงก็หันไปมองเด็กสาวข้างๆ แล้วเริ่มพินิจพิจารณาอย่างละเอียด

เขาพบว่าเด็กสาวคนนี้สูงน่าจะยังไม่ถึง 160 เซนติเมตร จัดอยู่ในประเภทตัวเล็กน่ารัก;

หน้าตาก็ค่อนข้างจะสวยน่ารัก สามารถนับได้ว่าเป็นระดับกลางค่อนไปทางสูง แต่ก็ไม่ใช่ความงามหยาดเยิ้มที่น่าทึ่ง;

ส่วนเรื่องรูปร่างนั้น ก็ดูค่อนข้างจะธรรมดา ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นมากนัก

“ขอบคุณนะคะ ฉันชื่อเสิ่นอี้เสวียนค่ะ โทรศัพท์ของคุณเดี๋ยวฉันจะช่วยเอาไปซ่อมให้นะคะ?” เด็กสาวคนนั้นพูดเสียงเบา ในน้ำเสียงเจือไปด้วยความห่วงใย

เมื่อได้ยินคำว่า “ซ่อม” ในใจของหลินอีหมิงก็เกร็งขึ้นมา เขานึกขึ้นมาได้ทันทีว่าในโทรศัพท์ของตัวเองยังเก็บข้อมูลส่วนตัวไว้อีกมากมาย บางอย่างยังไม่ทันได้ฟอร์แมตเลยด้วยซ้ำ

ถ้าเอาไปซ่อมแบบนี้ ก็จะไม่ใช่ว่าเปิดเผยความเป็นส่วนตัวของตัวเองจนหมดสิ้นเหรอ? นี่ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นตระหนกขึ้นมา “ความบริสุทธิ์ของตัวเองยังจะต้องการอยู่รึเปล่านะ!”

พอดีกับตอนที่หลินอีหมิงยังคงครุ่นคิดอยู่ ก็เห็นเสิ่นอี้เสวียนเริ่มคำนวณเงินโดยไม่สนใจใคร

“อืม… ฉันว่าประมาณห้าร้อยบาทก็น่าจะพอแล้วล่ะมั้ง!”

พอสิ้นเสียงพูด เธอก็เปิดกระเป๋าถือของตัวเองขึ้นมา ค้นหากระเป๋าสตางค์ ดูท่าทางแล้วตั้งใจจะจ่ายเงินให้จบเรื่องไปเลย

เมื่อมองดูฉากตรงหน้านี้ ในใจของหลินอีหมิงก็แอบพึมพำว่า “ผู้หญิงคนนี้ทำไมถึงดูซื่อๆ บื้อๆ จังนะ?”

เขาสุดที่จะขี้เกียจจะไปยุ่งเกี่ยวกับอีกฝ่าย ยกข้อมือขึ้นมาเหลือบมองนาฬิกา ก็พบว่าในตอนนี้ใกล้จะบ่ายสี่โมงแล้ว

เวลาที่นัดกับลู่เป่าเซิงไว้ใกล้จะถึงแล้ว ตัวเองไม่มีเวลาว่างมาเสียเวลากับผู้หญิงคนนี้ต่อไปแล้ว

และต่อให้จะเถียงกันต่อไปจริงๆ สุดท้ายอย่างมากก็แค่ชดใช้ค่าซ่อมไม่กี่ร้อยบาทเท่านั้นเอง

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินอีหมิงก็พูดกับเด็กสาวไปประโยคหนึ่งว่า “ช่างเถอะครับ ไม่ต้องให้คุณชดใช้แล้ว ผมยังมีธุระ ขอตัวไปก่อนนะครับ”

จากนั้นก็นั่งลงบนเบาะคนขับ เหยียบคันเร่งทีหนึ่ง รถก็รีบขับออกจากที่เกิดเหตุไปอย่างรวดเร็ว

ทิ้งไว้เพียงเสิ่นอี้เสวียนที่ยืนอยู่คนเดียวที่นั่น ด้วยใบหน้าที่งุนงง

หลินอีหมิงรีบร้อนกลับมาถึงร้านกาแฟ พอเข้าไปในร้าน ก็เห็นลู่เป่าเซิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งหนึ่งริมหน้าต่างพอดี กำลังยกกาแฟขึ้นมา จิบไปเล็กน้อย

หลินอีหมิงรีบเดินเข้าไปหาลู่เป่าเซิง

“ขอโทษจริงๆ นะครับ ท่านประธานลู่! พอดีเจอสถานการณ์ฉุกเฉินนิดหน่อย ก็เลยมาช้าไปหน่อย ขออภัยด้วยนะครับ~” หลินอีหมิงพูดด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ลู่เป่าเซิงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า “ไม่เป็นไร ผมก็เพิ่งจะมาถึงเหมือนกัน ไม่ต้องเก็บไปใส่ใจหรอก”

“พนักงานครับ ขอกาแฟอีกแก้วหนึ่งครับ” ลู่เป่าเซิงสั่งกาแฟให้หลินอีหมิงด้วย

“ขนาดของเงินทุนตอนนี้ไปถึงระดับไหนแล้วล่ะ? ช่วงนี้ผมไม่ค่อยจะได้เห็นโบรกเกอร์ของคุณปรากฏบนอันดับเลยนะ?” ลู่เป่าเซิงถามไปส่งๆ เหมือนไม่ได้ตั้งใจ

“แหม ไม่เยอะหรอกครับ โดยพื้นฐานแล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ยังคงเหมือนเดิม” หลินอีหมิงพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาเลือกที่จะปิดบังความจริงบางส่วน เรื่องที่เขาทำกำไรก้อนใหญ่ในตลาดหุ้นอเมริกาเขาไม่ได้เปิดเผยให้ลู่เป่าเซิงรู้

ลู่เป่าเซิงได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็กลับมาสงบนิ่งได้อย่างรวดเร็ว

ในใจเขาก็เข้าใจดีว่า ช่วงนี้สถานการณ์ตลาดเปลี่ยนแปลงอย่างคาดเดาไม่ได้ สามารถรักษาไม่ให้ขาดทุนได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว

โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ผ่านการวิ่งขึ้นอย่างบ้าคลั่งของหุ้นปีศาจใหญ่เท่อลี่ A มาแล้ว ความคาดหวังของนักลงทุนต่อตลาดหุ้นโดยทั่วไปก็ระมัดระวังมากขึ้น

และในตอนนี้ ที่น่าจับตามองที่สุดก็คงหนีไม่พ้นเรื่องที่หุ้นจีนในต่างประเทศ ไจแอนท์ เน็ตเวิร์ก กลับมาและเข้าจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์ผ่านทางเซ็นจูรี่ ครูซ หุ้นตัวนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าได้กลายเป็น “หุ้นปีศาจ” ตัวใหม่ในสายตาของทุกคน

แต่ทว่า เนื่องจากราคาหุ้นของมันวิ่งชนเพดานตลอดทาง นักลงทุนทั่วไปจึงไม่สามารถเข้าไปได้เลย ได้แต่ยืนมองมันขึ้นไปเรื่อยๆ

นอกจากจะเข้าซื้ออย่างแม่นยำก่อนที่จะถูกพักการซื้อขายแล้ว นักลงทุนคนอื่นๆ ก็ทำได้แค่มองตาปริบๆ ไม่มีโอกาสเลยแม้แต่น้อย

ลู่เป่าเซิงยกถ้วยกาแฟขึ้นมาอย่างสง่างาม จิบไปเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆ วางถ้วยลง พูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า “หลังจากปีใหม่ไปแล้ว ผมวางแผนที่จะร่วมมือกับจินต้าจื้อและเกาหัง อินเตอร์เนชั่นแนล แคปปิตอล ร่วมกันเตรียมจัดตั้งกองทุนใหม่ขึ้นมาหนึ่งกองทุน”

เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินอี้หมิงที่เดิมทีก้มหน้าอยู่ ในตอนนี้ก็พลันเงยหน้าขึ้นมา กาแฟที่เพิ่งจะยกขึ้นมาเตรียมจะดื่มก็ค้างอยู่กลางอากาศ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ลู่เป่าเซิงเขม็ง ตั้งใจฟังคำพูดของอีกฝ่าย

ลู่เป่าเซิงยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดต่อว่า “คาดการณ์เบื้องต้นว่า ขนาดของเงินทุนที่จะใช้ดำเนินการในครั้งนี้น่าจะอยู่ประมาณ 5 ถึง 10 พันล้านหยวน หลังจากที่พวกเราหลายคนไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้ว ก็เห็นพ้องต้องกันว่าคุณคือคนที่เหมาะสมที่สุดที่จะมาดำรงตำแหน่งผู้จัดการกองทุนนี้”

“ท่านประธานลู่ครับ ครั้งที่แล้วผมก็ได้แสดงความเห็นอย่างชัดเจนไปแล้วว่า ผมไม่มีความสนใจในตำแหน่งผู้จัดการกองทุนเลย ขอบคุณสำหรับความชื่นชมที่มีต่อผม แต่ว่าผมก็มีแผนการของตัวเองอยู่แล้วครับ”

หลินอีหมิงค่อยๆ วางกาแฟในมือลง ปฏิเสธข้อเสนอของลู่เป่าเซิงอย่างเด็ดขาด