บทที่ 75 เกาหัง แคปปิตอล

คำตอบของหลินอีหมิงเป็นไปตามที่ลู่เป่าเซิงคาดการณ์ไว้จริงๆ ลู่เป่าเซิงพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง พยายามที่จะเกลี้ยกล่อมหลินอีหมิง

“ไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้นี่นา เพราะอย่างไรเสียนี่ก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ต้องใช้เวลาพิจารณาให้ดีๆ ก่อนถึงจะถูก! แต่ว่านะ ถ้าคุณสามารถตัดสินใจที่จะแบกรับภาระนี้ได้ มาเป็นผู้จัดการกองทุนของบริษัทเรา ถ้างั้นเรื่องค่าคอมมิชชั่น ผมยังสามารถตัดสินใจเพิ่มให้คุณอีก 5% ได้นะ! เป็นยังไง? จะลองพิจารณาดูอีกทีไหม?”

“ท่านประธานลู่ครับ ไม่ใช่ปัญหาเรื่องผลตอบแทนครับ คนคนหนึ่งเคยชินกับการอยู่อย่างอิสระแล้ว”

สำหรับหลินอีหมิงแล้ว ชีวิตควรจะเป็นไปตามใจปรารถนาและไร้ซึ่งพันธนาการ ถึงแม้ว่าการเป็นผู้จัดการกองทุนจะสามารถได้รับผลตอบแทนที่งดงาม แต่นี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาแสวงหา

ในใจของหลินอีหมิงมีแผนชีวิตและแผนการของตัวเองอยู่แล้ว นั่นต่างหากคือเส้นทางที่ทำให้เขาเคลิบเคลิ้มอย่างแท้จริง

“อืม ผมเข้าใจแล้ว เดี๋ยวผมจะไปปรึกษากับหุ้นส่วนอีกสองสามคนอีกที รบกวนเวลาของคุณแล้ว”

ลู่เป่าเซิงก็ได้รับสีหน้าที่ปฏิเสธจากสีหน้าของหลินอีหมิงแล้ว

และก็พอจะรู้คร่าวๆ แล้วว่าเหตุผลที่หลินอีหมิงไม่ยอมมาเป็นผู้จัดการกองทุนนี้คืออะไร

“ขอบคุณสำหรับความชื่นชมของท่านประธานลู่ครับ ไว้มีโอกาสค่อยร่วมมือกันใหม่”

หลังจากที่พบปะกับลู่เป่าเซิงเสร็จแล้ว หลินอีหมิงก็รีบร้อนเดินทางไปยังร้านขายโทรศัพท์มือถือที่อยู่ใกล้ๆ ทันที

สายตาที่เฉียบคมของเขากวาดมองไปที่โทรศัพท์มือถือที่ละลานตาในตู้โชว์ ในที่สุดก็ไปหยุดอยู่ที่รุ่น mate 8 ที่เพิ่งจะเปิดตัวใหม่ล่าสุด

พนักงานยื่นโทรศัพท์ให้หลินอีหมิงอย่างกระตือรือร้น เขารับมาอย่างระมัดระวัง สัมผัสถึงน้ำหนักที่รู้สึกได้และหน้าจอที่เรียบลื่น

แต่ทว่า พอเขาเริ่มใช้โทรศัพท์เครื่องนี้จริงๆ ในใจกลับอดไม่ได้ที่จะเกิดความรู้สึกผิดหวังขึ้นมาเล็กน้อย — เมื่อเทียบกับ mate 20 ที่ตัวเองยังคงใช้อยู่ในปี 2023 แล้ว มันดูเหมือนจะยังขาดอะไรไปหน่อย

ถ้าจะให้ได้ใช้ mate 20 หรือแม้กระทั่ง mate 60, 70 ก็คงจะต้องรอไปอีกหลายปี

ถึงแม้จะเป็นอย่างนั้น หลินอีหมิงก็ยังคงปลอบใจตัวเองว่า “ก็พอใช้ไปก่อนแล้วกัน อย่างไรเสียเทคโนโลยีก็ก้าวหน้าไปทุกวัน สินค้าใหม่ๆ ก็ออกมาไม่หยุดหย่อน”

เขาค่อยๆ ลูบไล้ไปบนเคสโทรศัพท์ พยายามที่จะปรับตัวให้เข้ากับความรู้สึกที่แตกต่างนี้

หลังจากซื้อโทรศัพท์เสร็จ หลินอีหมิงก็ดาวน์โหลดแอปพลิเคชันต่างๆ ที่ต้องใช้จนเสร็จสิ้นทีละรายการ

อยู่ดีๆ ก็ต้องมาเจออุบัติเหตุแบบนี้ โทรศัพท์ของตัวเองกลับถูกทำพังไปแบบนี้ นี่มันช่างเป็นเคราะห์ร้ายที่หาที่มาไม่ได้จริงๆ!

หลินอีหมิงส่ายหน้าอย่างจนใจ แสดงความรู้สึกพูดไม่ออก

หลังจากกลับมาถึงบ้าน หลินอีหมิงก็อดใจรอไม่ไหวที่จะหยิบโทรศัพท์เครื่องใหม่เอี่ยมขึ้นมา เตรียมที่จะทดสอบประสิทธิภาพของมันดู

เขาค่อยๆ แตะไอคอนเกมบนหน้าจอ พร้อมกับเสียงเอฟเฟกต์ “timi” ที่คุ้นเคยดังขึ้น อินเทอร์เฟซเกมก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าทันที

เพิ่งจะเข้ามาในเกม ข้อความเชิญเข้าร่วมทีมก็เด้งขึ้นมา — ที่แท้ก็เป็นเพื่อน “ปล่อยมือ” ที่ส่งมานั่นเอง

เมื่อมองดูข้อความนี้ หลินอีหมิงก็เผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย เพราะอย่างไรเสีย เกม เล่นกับเพื่อนย่อมสนุกกว่าอยู่แล้ว! ดังนั้น เขาจึงไม่ลังเลที่จะกดตอบรับคำเชิญ

“พี่หลินครับ พรุ่งนี้ว่างไหมครับ? ไปเที่ยวที่เฉียวเฉิง ตงหวา คลับเฮาส์กันหน่อยไหมครับ?” หลังจากที่เชื่อมต่อทีมแล้ว เกาเซิ่งเจี๋ยก็เชิญชวนหลินอีหมิงอย่างกระตือรือร้น

“เฉียวเฉิง ตงหวา คลับเฮาส์?” หลินอีหมิงถามด้วยความสงสัยไปพลางใช้นิ้วควบคุมฮีโร่ในมือไปพลาง

“ใช่แล้วครับ ก็แค่เพื่อนสองสามคนไปเที่ยวเล่นกัน มาไหมครับ?” เกาเซิ่งเจี๋ยพูด “เดี๋ยวผมจะส่งที่อยู่ไปให้ทีหลัง อนุญาตให้พาแฟนมาได้ด้วยนะ”

“แกไปดูป้อมกลางของแกก่อนเถอะน่า พี่ชาย” หลินอีหมิงขมวดคิ้วแล้วพูด

เล่นไปสองสามเกม ไม่มีเจิ้งถังมาเล่นด้วย แพ้มากกว่าชนะ

หลังจากเล่นเกมเสร็จ หลินอีหมิงก็ค่อยๆ สงบลงจากบรรยากาศการต่อสู้ที่ดุเดือดเมื่อครู่ แต่ในสมองกลับพลันปรากฏเรื่องหนึ่งขึ้นมา — วันนี้ตอนที่ลู่เป่าเซิงนัดเจอตัวเองเคยพูดถึงว่า กองทุนส่วนบุคคลนี้ก่อตั้งขึ้นโดยการลงทุนร่วมกันของสามฝ่ายคือ จินต้าจื้อ, ลู่เป่าเซิง, และเกาหัง แคปปิตอล

เมื่อนึกย้อนไปถึงสถานการณ์ในตอนนั้น หลินอีหมิงก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความอยากรู้ในตัวเกาเซิ่งเจี๋ยคนนี้ขึ้นมา

เพราะอย่างไรเสียแม้แต่คนอย่างลู่เป่าเซิงยังต้องให้เกียรติอีกฝ่ายอยู่หลายส่วน คิดว่าภูมิหลังของเขาต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

ดังนั้น ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจของหลินอีหมิง: หรือว่าเกาเซิ่งเจี๋ยคนนี้จะเป็นคุณชายบ้านเจ้าของเกาหัง แคปปิตอล?

ด้วยความสงสัยและการคาดเดาเต็มใจ หลินอีหมิงก็รีบเปิดคอมพิวเตอร์ขึ้นมา เริ่มค้นหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับเกาหัง แคปปิตอล

หลังจากที่ค้นหาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดเขาก็เจอร่องรอยบางอย่าง: หุ้นส่วนผู้จัดการของเกาหัง แคปปิตอลกลับเป็นคนแซ่เกาจริงๆ ด้วย ชื่อว่า เกาเชียน!

“หรือว่าเกาเซิ่งเจี๋ยจะมีความเกี่ยวข้องกับเกาเชียนจริงๆ? พวกเขาจะเป็นพ่อลูกกันรึเปล่านะ?”

หลินอีหมิงพึมพำกับตัวเอง ในแววตาส่องประกายแห่งการครุ่นคิด ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าความเป็นไปได้นี้สูงมาก ถ้าความจริงเป็นเช่นนั้นจริงๆ ทุกอย่างก็อธิบายได้แล้ว

เมื่อคิดถึงตรงนี้ หลินอีหมิงก็ค้นหาการลงทุนของเกาหัง แคปปิตอลดูอีกครั้ง ก็พบว่าบริษัททุนแห่งนี้ไม่ว่าจะเป็นช่วงเริ่มต้น, ช่วงก่อตั้ง, ช่วงขยายตัว, หรือช่วงเติบโตเต็มที่ การลงทุนในสี่ระยะนี้ล้วนทำทั้งหมด

เขาดูโครงการที่บริษัทนี้ทำ ปี 2013 ลงทุนใน ZTO Express หลายสิบล้านหยวน

ปี 2014 เข้าร่วมการระดมทุนรอบ D ของ Momo วงเงินลงทุนสูงถึง 1.1 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

ปี 2014 เข้าร่วมการระดมทุนรอบ A ของ Douyu Live วงเงินลงทุนใน Douyu International Holdings 12 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

ปี 2011 เข้าร่วมการระดมทุนรอบ B ของ Zhuosheng Microelectronics วงเงินลงทุน 3.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

ปี 2015 เข้าร่วมการระดมทุนรอบ A ของ Ninebot Inc. วงเงินลงทุน 15 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

ปี 2011 เข้าร่วมการระดมทุนรอบ A ของ Jumei วงเงินลงทุน 4.1 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

ปี 2011 เข้าร่วมการระดมทุนรอบ A- ของ Vipshop 15 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

และยังมีอีกหลายโครงการที่ภายหลังเป็นที่รู้จักกันดี

เขาไล่สายตาดูข้อมูลเหล่านี้ เกาเซิ่งเจี๋ยก็ส่งที่อยู่พร้อมระบบนำทางมาให้เขาแล้ว “พรุ่งนี้ตอนบ่ายเจอกันครับ”

ไอ้เด็กนี่ ไม่ธรรมดาจริงๆ หลินอีหมิงคิดในใจอย่างเงียบๆ

หลินอีหมิงคิดไปพลาง หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา ตอบกลับข้อความไปให้เกาเซิ่งเจี๋ยอย่างรวดเร็ว “ได้ พรุ่งนี้ฉันจะไปถึงตรงเวลาแน่นอน”

จริงๆ แล้ว ในใจเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าสถานบันเทิงที่เหล่าเศรษฐีเข้าไปใช้บริการกันนั้นจะเป็นอย่างไร

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแป๊บเดียวก็มาถึงบ่ายของวันรุ่งขึ้น

เพื่อให้สามารถเข้ากับแวดวงนี้ได้ดีขึ้น หลินอีหมิงก็ตั้งใจแต่งตัวเป็นพิเศษ

เขาเลือกที่จะสวมชุดสูทลำลองสั่งตัดที่เข้ารูป หวีผมที่เคยปล่อยสบายๆ ให้เรียบร้อย และยังใสแว็กซ์เล็กน้อย เพื่อให้ตัวเองดูสดใสร่าเริงและดูเป็นผู้ใหญ่สุขุมมากขึ้น

เมื่อมองดูตัวเองหน้ากระจก ก็มีบุคลิกของนักธุรกิจชั้นนำอยู่หลายส่วน

หลินอีหมิงขับรถของเขา ตามที่อยู่ระบบนำทางที่เกาเซิ่งเจี๋ยให้มาบนหน้าจอในรถ

เขาตั้งใจจดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้า มือทั้งสองข้างกำพวงมาลัยแน่น ในตอนนี้ราวกับว่าในมือกำลังกุมไม่ใช่แค่เครื่องมือควบคุมรถ แต่เป็นกุญแจสำคัญที่นำไปสู่สิ่งที่ไม่รู้

พร้อมกับที่ล้อรถหมุนไปข้างหน้า ทุกครั้งที่หมุนก็พาเขาเข้าใกล้เป้าหมายไปอีกก้าวหนึ่ง