บทที่ 76 ระบบสมาชิก

ไม่นานรถก็มาถึงใกล้ๆ กับตำแหน่งที่เกาเซิ่งเจี๋ยส่งมาให้ คลับเฮาส์แห่งนี้ตั้งอยู่ตรงข้ามกับศูนย์การค้า ตั้งอยู่บนเกาะกลางทะเลสาบ ราวกับไข่มุกที่ส่องประกายฝังอยู่กลางทะเลสาบ

เมื่อมองจากระยะไกล มันก็เหมือนกับอาคารที่ยิ่งใหญ่สีขาวราวกับหิมะ รูปทรงคล้ายพัด ทำให้ต้องตะลึง

อาคารแห่งนี้ใช้การออกแบบเส้นสายที่เรียบง่ายและลื่นไหลอย่างชาญฉลาด แสดงให้เห็นถึงเสน่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์ของสถาปัตยกรรมมินิมอลลิสต์สมัยใหม่;

ในขณะเดียวกันก็ผสมผสานองค์ประกอบของความโรแมนติกแบบคลาสสิกเข้าไปด้วย ทำให้ทั้งอาคารแผ่กลิ่นอายที่สง่างามและน่าหลงใหลออกมา

รูปลักษณ์ภายนอกที่สวยงามและทันสมัยของมันตัดกับทะเลสีครามและท้องฟ้าสีครามโดยรอบ ก่อให้เกิดภาพวาดที่งดงามอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ณ ตำแหน่งนี้ หลินอีหมิงก็สามารถสัมผัสได้ถึงความกว้างใหญ่ไพศาลของธรรมชาติและคลื่นน้ำที่ระยิบระยับของทะเลสาบได้แล้ว ราวกับได้หลุดเข้าไปอยู่ในแดนสวรรค์บนดิน

เพียงแค่ได้ชื่นชมทิวทัศน์ที่สวยงามเช่นนี้ ก็ทำให้รู้สึกสบายและผ่อนคลายอย่างยิ่ง

หลินอีหมิงขับรถของตัวเองมาถึงประตูที่เชื่อมต่อกับแผ่นดินใหญ่ของสะพานที่ทอดไปยังคลับเฮาส์บนเกาะกลางทะเลสาบ

ประตูถูกปิดสนิท มีพนักงานรักษาความปลอดภัยในชุดสูทสีดำสวมแว่นกันแดดสองคนยืนอยู่

รูปร่างสูงใหญ่ ถ้าไม่สังเกตให้ดี เกือบจะคิดว่าเป็นนายแบบแล้ว

หลินอีหมิงหยุดรถ แล้วลดกระจกรถลง

“คุณผู้ชายครับ สวัสดีครับ คุณมีบัตรสมาชิกไหมครับ?” พนักงานรักษาความปลอดภัยถามอย่างสุภาพ

“อืม ไม่มีครับ” หลินอีหมิงตอบตามความจริง

ในตอนนั้นเอง ก็มีชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นช่างภาพหรืออาชีพอะไรสักอย่างกำลังถือกล้องถ่ายรูปถ่ายภาพคลับเฮาส์แห่งนี้อยู่

เมื่อกี้นี้เขาก็เพิ่งจะขับรถพยายามจะเข้าไปในคลับเฮาส์เพื่อชมและถ่ายภาพอยู่พักหนึ่ง ไม่คิดว่าจะถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยขวางไว้ โดยต้องการให้เป็นสมาชิกถึงจะเข้าไปได้ ไม่คิดว่าไอ้คนโชคร้ายตรงหน้านี้ก็จะเหมือนกันสินะ คิดว่าตัวเองขับพานาเมร่าแล้วจะสามารถเข้าไปในคลับเฮาส์แห่งนี้ได้อย่างสบายๆ

ชายที่แขวนกล้องไว้ที่คอคนนี้กำลังรอชมหลินอีหมิงขายหน้า

เขาถึงกับปิดการถ่ายทำที่กำลังบรรยายอยู่ แล้วหันมามองทางหลินอีหมิง

“ขออภัยครับคุณผู้ชาย คลับเฮาส์ของเราที่นี่เป็นระบบสมาชิกครับ ถ้าไม่มีสมาชิก ขออภัยที่ไม่สามารถต้อนรับได้ครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยทำท่า “เชิญ” อย่างมีมารยาท

ชายที่ถือกล้องที่อยู่ไม่ไกลก็หลุดหัวเราะ “พรืด” ออกมา

หลินอีหมิงก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเขาเช่นกัน ก็จ้องเขาเขม็งไปทีหนึ่ง

ชายที่ถือกล้องหัวเราะแล้วพูดอย่างขอโทษว่า “ขอโทษด้วยนะครับ ผมไม่ควรจะหัวเราะ พอดีอดไม่ไหวจริงๆ”

หลินอีหมิงทำหน้าพูดไม่ออก

ชายที่ถือกล้องพูดเสริมต่อว่า “ขอโทษด้วยนะครับ เมื่อกี้ผมเข้าไปก็ถูกขวางไว้เหมือนกัน นี่ไง คุณขับพานาเมร่าก็ไม่ได้ให้เข้า ในใจผมก็สบายใจขึ้นแล้ว”

ไม่ใช่ คนคนนี้มันมีปัญหาอะไรกันแน่ หลินอีหมิงพึมพำในใจ ตัวเองเข้าไปไม่ได้ก็หวังให้คนอื่นเข้าไปไม่ได้ด้วยเหรอ!

“สมาชิกของพวกคุณทำยังไงครับ?”

“เฮ้ ที่นี่น่ะนะ ค่าสมาชิกแพงจะตาย” ชายที่ถือกล้องชิงตอบก่อน

“คุณผู้ชายสวัสดีครับ ค่าสมาชิกของเราที่นี่ 1.68 ล้านหยวนครับ นอกจากนี้ยังมีค่าธรรมเนียมรายปีอีก 2 แสนหยวนครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยพูดอย่างนอบน้อม

ชายที่ถือกล้องเมื่อครู่ก็ได้ยินราคานี้แล้วก็รีบขับรถคาดิลแลคของตัวเองไปจอดที่ศูนย์การค้าฝั่งตรงข้ามทันที ทำได้แค่ถือกล้องถ่ายภาพภายนอกของคลับเฮาส์เท่านั้น

“อ้อ ราคานี้ก็ยังพอไหวอยู่นะครับ ผมทำใบหนึ่ง” หลินอีหมิงพูด สีหน้าที่โอเวอร์ของชายที่ถือกล้องเมื่อครู่ทำให้เขาคิดว่าค่าสมาชิกที่นี่จะไม่ใช่แค่ 2 ล้านซะอีก!

“คุณผู้ชายครับ การทำสมาชิกของเรายังมีเงื่อนไขอีกหนึ่งข้อครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยพูดต่อ

“เงื่อนไขอะไรครับ?” หลินอีหมิงถาม

หลังจากถามจบหลินอีหมิงก็รอคำตอบของพนักงานรักษาความปลอดภัย ส่วนชายที่ถือกล้องที่อยู่ข้างๆ ก็เงี่ยหูฟัง

“การเข้าร่วมคลับเฮาส์ของเราจะต้องมีการตรวจสอบทรัพย์สินเกิน 100 ล้านหยวนขึ้นไป หรือจะต้องมีจดหมายแนะนำจากสมาชิกสองคนขึ้นไปครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยพูดทีละคำทีละประโยค กลัวว่าพวกเขาจะฟังไม่ชัดเจน

หา? 100 ล้าน? ชายที่ถือกล้องชะงักไปครู่หนึ่ง ดูท่าเผิงเฉิงนี่จะมีมังกรซ่อนเสือซุ่มอยู่จริงๆ! ไม่อย่างนั้นคลับเฮาส์แห่งนี้จะตั้งเงื่อนไขที่เหลือเชื่อขนาดนี้ได้อย่างไร แต่เรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวกับเขาเท่าไหร่ แค่ค่าสมาชิกแพงขนาดนั้นก็ไล่เขากลับไปแล้ว

หลินอีหมิงก็ชะงักไปครู่หนึ่งเหมือนกัน ตัวเองก็เพิ่งจะข้ามผ่านเกณฑ์การตรวจสอบทรัพย์สินนี้มาพอดี ขาดไปอีกนิดเดียวก็คงจะทำไม่ได้แล้ว

ชายที่ถือกล้องเห็นหลินอีหมิงดูเหมือนจะลำบากใจอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าทำไมในใจกลับแอบดีใจ

ตัวเองเข้าไปในคลับเฮาส์ไม่ได้ คนที่ขับพานาเมร่าก็เข้าไปในคลับเฮาส์ไม่ได้ ถ้างั้นตัวเองก็เท่ากับว่าขับพานาเมร่า

“ได้ครับ ตรวจสอบทรัพย์สินยังไงครับ?” หลินอีหมิงพูด

พอประโยคนี้หลุดออกมา ชายที่ถือกล้องก็เงียบไป ทำไมโลกใบนี้คนที่เจ็บปวดถึงเป็นตัวเองเสมอเลยนะ ชายตรงหน้านี้กลับมีทรัพย์สิน 100 ล้าน? หรือว่ามากกว่านั้น?

“คุณผู้ชายสวัสดีครับ คุณเข้าไปแล้วข้างหน้าจะมีเคาน์เตอร์ทำเรื่องสมาชิกอยู่ครับ ทำเรื่องเสร็จแล้วได้บัตรสมาชิกก็สามารถขับรถเข้ามาในคลับเฮาส์ได้โดยตรงเลยครับ” พนักงานรักษาความปลอดภัยอธิบายอย่างอดทน

ในตอนนั้นเอง ก็มีชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบคนหนึ่งวิ่งมาทางหลินอีหมิงกับพนักงานรักษาความปลอดภัย

“ขอโทษครับคุณหลิน ที่ทำให้ท่านรอนาน นี่คือบัตรสมาชิกที่คุณชายเกาส่งมาให้ท่านครับ” ชายหนุ่มยื่นบัตรสมาชิกให้หลินอีหมิงอย่างนอบน้อม

“ส่งให้?” หลินอีหมิงส่งเสียงสงสัย

“อืม ใช่ครับ คุณชายเกาของเราใช้จดหมายแนะนำทำบัตรสมาชิกให้ท่านครับ” ชายหนุ่มพูด

หลินอีหมิงรับบัตรสมาชิกมา มองดูชายที่ถือกล้องที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ แล้วก็โบกบัตรสมาชิกในมือแล้วถามเรียบๆ ไปประโยคหนึ่งว่า “พี่ชายครับ ต้องการให้ผมช่วยแนะนำให้ไหมครับ?”

แนะนำ? แนะนำบ้านแกสิ! ฉันขาดจดหมายแนะนำที่ไหน? ฉันขาดค่าสมาชิกต่างหาก ชายที่ถือกล้องแอบด่าในใจ แต่ปากกลับพูดว่า “ไม่ ไม่ต้องแล้วครับ ขอบคุณครับ”

พนักงานรักษาความปลอดภัยรีบเปิดประตูใหญ่ให้หลินอีหมิง หลินอีหมิงเหยียบคันเร่งทีหนึ่ง ชายที่ถือกล้องทำได้แค่มองดูเงารถเก๋งที่ขับจากไปอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เบื้องหลังอย่างเหม่อลอย

หลินอีหมิงขับรถไปที่ลานจอดรถ ที่นี่รถหรูช่างเหมือนกับงานแสดงรถยนต์ พานาเมร่าของตัวเองที่นี่กลับถูกเทียบจนด้อยไปเลย

หลังจากจอดรถเสร็จ หลินอีหมิงก็มาถึงห้องรับรองของอาคารกลาง

ตอนที่หลินอีหมิงมาถึงห้องรับรอง ก็มองเห็นเกาเซิ่งเจี๋ยเดินมาหาตัวเองแต่ไกล

เมื่อมองดูท่าทางที่เกาเซิ่งเจี๋ยเดินมาหาตัวเองนั้น หลินอีหมิงก็นึกถึงละครทีวีเรื่องหนึ่งที่โด่งดังในปี 2023 ขึ้นมา ท่าเดินของผู้ชายแซ่เกาในเรื่องก็ดูหยิ่งผยองไม่สนญาติพี่น้องแบบนี้นี่แหละ

“ยินดีต้อนรับครับ” เกาเซิ่งเจี๋ยกอดแบบลูกผู้ชายกับหลินอีหมิงทีหนึ่ง

“ลืมถามไปว่าแกมาที่นี่เป็นครั้งแรกรึเปล่า เพิ่งจะนึกขึ้นได้เมื่อกี้นี้เอง ก็เลยรีบจัดการบัตรสมาชิกให้เลย ขอโทษด้วยนะ” เกาเซิ่งเจี๋ยพูดด้วยรอยยิ้มเล็กน้อย

สไตล์การทำอะไรแบบนี้หลินอีหมิงไม่เข้าใจเลย ก็แค่เล่นเกมกับเขาไปสองสามตา ผลก็คือส่งบัตรสมาชิกราคาเป็นล้านให้ตัวเอง? บางทีในสายตาของคนรวยพวกนี้ การส่งของราคาเป็นล้านก็คงจะเหมือนกับคนธรรมดาส่งของราคาไม่กี่สิบสตางค์กระมัง

“ไปครับ มาครั้งแรก เดี๋ยวพาชมก่อน” เกาเซิ่งเจี๋ยพูด

หลินอีหมิงไม่รู้ว่าทำไม การอยู่กับเกาเซิ่งเจี๋ยกลับสบายใจมาก เหมือนกับมิตรภาพของเด็กผู้ชายสมัยมัธยมปลาย ไม่ได้มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรต่างๆ นานาของผู้ใหญ่เข้ามาปะปน

หลินอีหมิงเดินตามเกาเซิ่งเจี๋ยเริ่มชมคลับเฮาส์ นี่คือศูนย์รวมคลับเฮาส์ที่ผสมผสานธุรกิจระดับไฮเอนด์, ภูมิทัศน์เชิงนิเวศ, ร้านอาหาร, ฟิตเนส, สปา, และความบันเทิงเข้าไว้ด้วยกัน

“คลับเฮาส์แห่งนี้น่ะนะ ออกแบบโดยชาวต่างชาติที่ได้ชื่อว่าเป็นอัศวินสีขาว” เกาเซิ่งเจี๋ยพูด

“ชาวต่างชาติ?” หลินอีหมิงถามด้วยความสงสัย

“อืม ชาวต่างชาติ เพราะว่าฉันจำไม่ได้ว่าเขาชื่ออะไร ฮ่าๆ” เกาเซิ่งเจี๋ยหัวเราะอย่างสดใส มีความสดใสของวัยรุ่น