บทที่ 77 โปรเจกต์ขยะเหรอ?

จากนั้นเกาเซิ่งเจี๋ยและหลินอีหมิงก็มาถึงสนามเทนนิสบนเกาะ

“เล่นเป็นไหม? เทนนิส” เกาเซิ่งเจี๋ยถามหลินอีหมิง

“อืม ไม่เป็นครับ” หลินอีหมิงตอบตามความจริง ดูท่าเทนนิสก็เป็นกีฬาที่เหล่าเศรษฐีพวกนี้เล่นกันเป็นประจำสินะ

“ฮ่าๆ ฉันก็ไม่เป็นเหมือนกัน” เกาเซิ่งเจี๋ยหัวเราะลั่น

นี่กลับอยู่นอกเหนือความคาดหมายของหลินอีหมิง เพราะอย่างไรเสียก็ดูออกว่าเกาเซิ่งเจี๋ยเป็นสมาชิกรุ่นเก่าของคลับเฮาส์แห่งนี้แล้ว แต่พอคิดๆ ดู ก็เป็นเรื่องปกติ คนตระกูลเกาทำอะไรมักจะแตกต่างจากคนอื่นเสมอ ไม่อย่างนั้นจะไปหลงใหลในเกม King of Glory ได้อย่างไร!

จากนั้นเกาเซิ่งเจี๋ยก็พาหลินอีหมิงชมสถานที่อื่นๆ ของคลับเฮาส์ต่อ มีสระว่ายน้ำไร้ขอบสองสระ, ลู่วิ่งรอบเกาะ

“แกรู้ไหมว่าข้างบนนี่คืออะไร?” เกาเซิ่งเจี๋ยถาม

หลินอีหมิงส่ายหน้า

“ลานจอดเฮลิคอปเตอร์มาตรฐาน”

มีระดับ! หลินอีหมิงอยากจะพูดแค่ว่ามีระดับ! วิสัยทัศน์มันจะกว้างไกลขึ้นตามเงินทองที่เพิ่มขึ้นจริงๆ

นอกจากลานจอดเฮลิคอปเตอร์แล้ว ก็ยังมีเรือยอร์ชสำหรับชมทิวทัศน์ที่ขาดไม่ได้สำหรับเหล่าเศรษฐีอีกด้วย

หลังจากชมภายนอกเสร็จ เกาเซิ่งเจี๋ยและหลินอีหมิงก็เริ่มชมภายในต่อ

นอกจากห้องฟิตเนสในร่มแล้ว ก็ยังมีหอศิลป์, ห้องดูหนังฟังเพลง, ร้านอาหาร, ห้องรับรอง, ห้องอ่านหนังสือ และสถานที่สาธารณะต่างๆ อีกมากมาย ดูท่าคนรวยก็ไม่ใช่ว่าจะรู้แค่เรื่องกินดื่มเที่ยวเล่นนี่นา! ก็รู้จักที่จะเพิ่มพูนความคิดจิตใจและออกกำลังกายเหมือนกัน!

พอตอนที่ทั้งสองคนมาถึงห้องรับรอง ชายวัยกลางคนที่ให้บัตรสมาชิกหลินอีหมิงที่หน้าประตูเมื่อครู่ก็วิ่งมาที่ข้างกายของเกาเซิ่งเจี๋ย กระซิบพูดว่า

“คุณชายเกาครับ ท่านประธานเกาให้ท่านติดตามโปรเจกต์ของเถ้าแก่หวงในวันนี้ด้วยนะครับ”

“รู้แล้วๆ” เกาเซิ่งเจี๋ยทำหน้าไม่พอใจ

ถึงแม้จะพูดเสียงไม่ดัง แต่หลินอีหมิงที่อยู่ข้างๆ กลับได้ยินอย่างชัดเจน

เมื่อเห็นว่าในตอนนี้หลินอีหมิงกำลังมองตัวเองอยู่ เกาเซิ่งเจี๋ยก็ยิ้มแห้งๆ “ไอ้พ่อที่ไม่รู้จักประหยัดแรงนี่ วันๆ ก็รู้แต่จะโยนโปรเจกต์ขยะมาให้ฉันฝึกมือ”

“โอ้? โปรเจกต์อะไรเหรอครับ?” หลินอีหมิงถามด้วยความสนใจ

“เฮ้อ อย่าไปพูดถึงมันเลย!” เกาเซิ่งเจี๋ยถอนหายใจ

หลินอีหมิงก็ไม่สะดวกที่จะถามต่อ แต่โปรเจกต์ของเกาหัง แคปปิตอล เขาสนใจจริงๆ

“ไป ไปที่ห้องไวน์แดงซิการ์กัน ยังมีเพื่อนอีกสองสามคนอยู่ที่นั่น” เกาเซิ่งเจี๋ยส่งสายตาให้หลินอีหมิง

จากนั้นทั้งสองคนก็มาถึงห้องไวน์แดง

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องไวน์แดง บรรยากาศที่หรูหราทำให้รู้สึกสบายเป็นอย่างยิ่ง ไวน์ทั้งหมดที่นี่ล้วนมาจากแหล่งผลิตไวน์คุณภาพดีที่สุดสิบแห่งของโลก

เกาเซิ่งเจี๋ยสั่งไวน์โรมาเน-กงติขวดหนึ่ง แล้วพาหลินอีหมิงมาถึงห้องส่วนตัวสำหรับธุรกิจห้องหนึ่ง พอผลักประตูห้องส่วนตัวเข้าไป ในห้องส่วนตัวนอกจากเกาเซิ่งเจี๋ยกับหลินอีหมิงแล้วก็มีชาย 2 คน หญิง 2 คน หลินอีหมิงกวาดสายตามองไปแวบหนึ่ง กลับพบว่าในนั้นมีผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยเจอกันมาก่อน

เกาเซิ่งเจี๋ยทำการแนะนำให้พวกเขาฟัง “ทุกคนครับ ยินดีต้อนรับเพื่อนใหม่ของเรา — หลินอีหมิง จากแวดวงการเงินครับ”

“ท่านนี้คือ คุณลั่วสือปิน จากบริษัทอสังหาริมทรัพย์เจียห่าว”

“ท่านนี้คือ คุณจ้าวเฟย จากบริษัทการลงทุนจิงเฉิง”

“ส่วนสองสาวงามนี้คือ คุณลู่เฉียวเฉียว ผู้จัดการการลงทุนของหงซาน อินเวสต์เมนต์ ข้างๆ คือเพื่อนสนิทของเธอครับ”

“ไม่ต้องแนะนำแล้วค่ะ เรารู้จักกัน” ยังไม่ทันจะแนะนำจบ เสิ่นอี้เสวียนก็ขัดจังหวะการแนะนำของเกาเซิ่งเจี๋ย

ทุกคนกลับไม่ใส่ใจอะไร วงการมันก็แคบขนาดนี้ รู้จักกันก็เป็นเรื่องปกติมาก

“อ้อ พวกแกรู้จักกันเหรอ? งั้นฉันก็ไม่ต้องแนะนำแล้ว” เกาเซิ่งเจี๋ยพูด

มุมปากของหลินอีหมิงกระตุกเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่กระอักกระอ่วน

เขาไม่คาดคิดเลยว่า ในความบังเอิญเช่นนี้ จะสามารถมาพบกับผู้หญิงที่เคยทำโทรศัพท์ของเขาพังที่นี่ได้อีกครั้ง เมื่อนึกถึงประสบการณ์ที่ไม่น่าพอใจในครั้งนั้น

แต่ทว่า ในตอนนั้นเอง สายตาของเขากลับอดไม่ได้ที่จะถูกดึงดูดโดยเด็กสาวอีกคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

เด็กสาวคนนั้นชื่อว่า ลู่เฉียวเฉียว เธอรูปร่างอรชร บุคลิกสง่างาม ทุกอิริยาบถล้วนแผ่เสน่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์ออกมา

ผมยาวสลวยสีดำขลับราวกับน้ำตกที่ไหลลงมาบนบ่าทั้งสองข้าง ปัดผ่านผิวขาวเนียนเบาๆ; ใต้คิ้วโก่งดั่งใบหลิว คือดวงตาที่สดใสและลุ่มลึกคู่หนึ่งราวกับดวงดาวที่ส่องประกาย;

ใต้สันจมูกโด่ง ริมฝีปากยกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มบางๆ เธอสวมชุดทำงานที่เหมาะสม ดูทะมัดทะแมงเป็นพิเศษ

เมื่อเทียบกันแล้ว เสิ่นอี้เสวียนข้างๆ กลับดูหมองลงไปในทันที

หลังจากที่หลินอีหมิงนั่งลงแล้ว พนักงานก็เริ่มรินไวน์แดงให้พวกเขา

ในตอนนั้น เกาเซิ่งเจี๋ยก็เริ่มพูดถึงโปรเจกต์ที่พ่อของเขาให้มากับทุกคน

“เฮ้อ พ่อฉันให้โปรเจกต์ขยะมาให้ฉันฝึกมืออีกแล้ว”

“โอ้ โปรเจกต์อะไรเหรอ?” ลั่วสือปินเป็นฝ่ายถามก่อน

“ระดมทุนรอบ A ของพินซีซี พวกนายสนใจจะลงทุนด้วยกันไหม?” เกาเซิ่งเจี๋ยพูดอย่างฉุนเฉียวเล็กน้อย

หลินอีหมิงได้ยินสามคำว่าพินซีซีหูก็ผึ่งขึ้นมาทันที นี่มันคือโปรเจกต์ที่ตัวเองใฝ่ฝันมาตลอดนี่นา

เสิ่นอี้เสวียนนั่งลงข้างๆ หลินอีหมิง “หลินอีหมิงคะ เรื่องที่ครั้งที่แล้วทำโทรศัพท์คุณพัง ขอโทษด้วยนะคะ”

หลินอีหมิงที่กำลังตั้งใจฟังเกาเซิ่งเจี๋ยพูดเรื่องโปรเจกต์พินซีซีอยู่ไม่ได้สังเกตว่าเสิ่นอี้เสวียนมานั่งข้างๆ ตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ “อ้อ เรื่องเล็กครับ เปลี่ยนเครื่องใหม่เรียบร้อยแล้ว”

“หา! โทรศัพท์เครื่องเก่าไม่เอาแล้วเหรอคะ?” เสิ่นอี้เสวียนถามอย่างเหม่อลอย

นี่มันไม่ชัดเจนเหรอ! หลินอีหมิงไม่อยากจะไปยุ่งเกี่ยวกับเธอในปัญหานี้ให้มากความ “อืม ทิ้งไปแล้วครับ”

ประโยคนี้ใช้ได้ผลดีมาก เสิ่นอี้เสวียนก็เงียบไป

“พินซีซีเหรอ? แพลตฟอร์มที่เต็มไปด้วยของลอกเลียนแบบกับของปลอมนั่นน่ะเหรอ? ถ้าพัฒนาไปแบบนี้ ไม่แน่ว่าวันหนึ่งอาจจะเจ๊งไปกะทันหันก็ได้นะ? ฉันไม่ลงทุนหรอก” จ้าวเฟยเบ้ปากแล้วพูด

“นั่นน่ะสิ พินซีซีไม่ใช่โปรเจกต์ที่ดีจริงๆ โฆษณาทุกวันเกลื่อนกลาดไปหมด แต่จริงๆ แล้วจะทำกำไรได้กี่บาทใครก็ไม่รู้หรอก ฉันก็ไม่ลงทุนเหมือนกัน” ลั่วสือปินพูดเสริม

“เฮ้อ ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่ตาแก่กลับบังคับให้ฉันจับตาดูโปรเจกต์นี้อยู่ได้ แถมยังกำชับว่าต้องติดตามอย่างทันท่วงทีอีกด้วย น่ารำคาญจริงๆ” เกาเซิ่งเจี๋ยส่ายหน้าอย่างจนใจ

หลินอีหมิงอย่างไรก็ตามก็เคยคลุกคลีอยู่ในแวดวงอีคอมเมิร์ซมาก่อน สำหรับสถานการณ์ของพินซีซีก็พอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง

ถึงแม้ว่าพินซีซีจะมีปัญหาอยู่มากมาย มีจุดที่น่าตำหนิอยู่หลายอย่าง แต่นี่ดูเหมือนจะไม่ได้ส่งผลกระทบต่อการไต่ระดับมูลค่าตลาดของมันเลย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งพอถึงปี 2023 มูลค่าประเมินของพินซีซียิ่งพุ่งสูงขึ้นไปถึงระดับที่น่าจับตามอง — 192.4 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

หลินอีหมิงอยากจะลงทุนในพินซีซีมาก กำลังกลุ้มอยู่พอดีว่าไม่มีใครแนะนำ! นี่ไงล่ะ ก็อยู่ที่นี่ไม่ใช่เหรอ?

“พี่หลิน แล้วพี่ล่ะ?” เกาเซิ่งเจี๋ยถาม

“ผมยินดีที่จะลงทุนครับ” หลินอีหมิงหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูด

นี่มันเป็นโอกาสทองในการเกาะขาใหญ่เลยนะ ต้องรู้ไว้นะว่าการลงทุนรอบ A ของพินซีซีไม่ขาดนักลงทุนเลยแม้แต่น้อย หลายคนอยากจะลงทุนเถ้าแก่หวงก็ไม่รับ เพราะอย่างไรเสียแค่ชื่อเสียงของอาจารย์ต้วนของเขาก็ดังพอแล้ว สามารถดึงดูดการลงทุนมาได้มากมาย ครั้งนี้ น่าจะเป็นการให้เกียรติบ้านเกาถึงได้ให้พวกเขาร่วมทุน

พอสิ้นเสียงพูดของหลินอีหมิง ลั่วสือปินก็ดูถูกอยู่ในใจ แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนที่จะเถียงกลับ เพราะอย่างไรเสียอีกฝ่ายเป็นใครมาจากไหนก็ยังไม่รู้แน่ชัด รู้แค่ว่าเป็นคนในแวดวงการเงินเท่านั้นเอง